Amerikaans dagboek

Nieuwe metrostation World Trade Center

Maar nog altijd staan omliggende gebouwen in de steigers en wordt de bouwput helemaal omringd door hekkens, opgesmukt met foto’s en sympathieboodschappen. Een langgerekt schrijn. De werf is nu vrijwel helemaal aan het zicht ontrokken door een groen gaas. De toeristen moeten het doen met computerfoto’s van wat komen zal. Vroeger stonden ze aan te schuiven voor het hoogste vergezicht over New York. Vandaag proberen ze door kieren en spleten een glimp op te vangen van de diepste put van de stad.

Kijken door gaten en spleten

 

9/11. Er zijn weinig data in de geschiedenis waar bijna iedereen nog exact weet waar hij was en wat hij deed. De Apocalyps in New York overtrof de stoutste rampenfilm. De Verenigde Staten konden rekenen op een wereldwijde vloedgolf van medeleven. Bush is erin geslaagd die sympathie binnen de kortste tijd om te zetten in haat. Il faut le faire…

 

Een langgerekt schrijn

 

In welke mate 9/11 van New York een andere stad heeft gemaakt, weet ik niet. Mijn eerste bezoek dateert van mei 2003, ruim anderhalf jaar na de terreuraanslagen. Ondanks het gat in de skyline, liggen in souvenirwinkels nog altijd posters, sneeuwballen, kristallen beeldjes… met de tweelingentorens uitgestald. Kan je nagaan hoe groot de stock moet geweest zijn?

 

foto's kijken in de toekomst

 

Maar wat was de impact op menselijk vlak? Ik kan alleen zeggen dat de reputatie van New Yorkers als ruwe en onaardige mensen in mijn ervaring volkomen onterecht is. Assertief, ja, maar ook behulpzaam, vriendelijk en beter aanspreekbaar dan ik in Brussel gewend ben. Maar of dat iets te maken heeft met 9/11, betwijfel ik. Mij lijkt de onvriendelijke reputatie meer een product van vooroordelen van het platteland tegenover de grote stad. Een beetje hetzelfde als de visie van Vlamingen op Brussel, soit.

 

Een toeristische trekpleiser