02-07-07

De herrijzenis van Coney Island

Mocht ik ooit naar New York verhuizen (en waarom niet, Quentin Crisp was dik in de zestig toen hij naar de VS emigreerde), dan is de kans groot dat ik voor Coney Island kies. Een probleem: de parel van vergane glorie komt na decennialange verloedering weer in trek en vastgoedprijzen schieten er door het dak. Had ik drie jaar gelden maar mijn instinct gevolgd…

DSCN0636

De kustlijn van Coney Island

 
Mijn eerste bezoek aan het schiereiland in Brooklyn dateert van 2004. Als Oostendenaar voelde ik mij er meteen thuis. Het uitgestrekte zandstrand lijkt verbluffend op dat van onze kust. Maar de zeedijk, geplaveid met asemmers die toch veel volk doen vermoeden, ligt er verlaten bij. Hier geen aaneenrijging van restaurants en terrasjes, maar enkele vermolmde eetbarakken zonder hoop op betere tijden.  Volgens menige toeristengids kan je Coney Island niet bezoeken zonder een hotdog bij Nathan weg te happen. Maar ook de plaats waar het Amerikaanse worstenbroodje werd uitgevonden, ligt er even troosteloos bij als het op apegapen liggende eerste pretpark ter wereld. Honger is de beste saus, medelijden niet. We passen dus voor de hotdog. 

Op de “dijk” liggen enkele gebouwen weg te rotten die duidelijk betere tijden hebben gekend. Het meest opvallende is de Childs Building, versierd met afgebladderde en gebeeldhouwde fresco’s, waaronder dat van Neptunus. Dichtgemetseld en troosteloos, maar toch kan je zien wat het geweest is… Het gaat echt mijn verstand te boven hoe verwaarlozing hier zo genadeloos kon toeslaan, zeker als je de bouwgekte aan onze kust gewoon bent.

DSCN0637

Pretpark of museum?

 
Brighton Beach wat verderop komt al iets vertrouwder over. Hier kan je aperitieven of een hapje eten op een terras van een gebouw dat de vergelijking met een restaurant kan doorstaan. Maar als je bestelt in het Engels, kijkt de mollige dienster je aan alsof ze het in Moskou hoort donderen. En voor twee pinten en wat borsjt betalen we 36 dollar. Côte d’Azur-prijzen voor een setting die eerder aan het Baikal meer doet denken.  Maar terug naar Coney Island, voorloper van Disney en Vegas. Je houdt het niet voor mogelijk, maar in 1906 gingen hier dagelijks 200.000 prentkaarten op de post. Van heinde en verre kwamen dagjestoeristen genieten van de “Flip Flop”, de “Loop de Loop”, de “Cannon Coaster” of de “Whirl-Fly”. Suikerspinnen, hotdogs, schiettenten… het is allemaal hier begonnen. Maar na de grote brand van 1911 begon het bergaf te gaan. De stad probeerde het tij nog te keren door de inplanting van schreeuwlelijke sociale flats, maar kreeg een misdaadgolf in ruil.  Coney Island werd de plaats van vertier voor de armen van de stad. Het vermolmde pretpark ligt als een gevangenis wat verstopt achter een ijzeren hekken. Met veel gepiep en geratel duikt een lege rollercoaster als een spooktrein de diepte in. Een bonte bende kindertjes die net uit een gele schoolbus zijn gestapt, begeeft zich in gelid naar de kassa.  
DSCN0638

Sheephead Bay: nieuwe bestemming?

Maar na eb komt vloed, ook in Coney Island. De opening van een nieuw baseballstadium in 2001 was de eerste aanzet tot stadsvernieuwing. De stad gooide 300 miljoen dollar tegen een nieuw metrostation De boardwalk werd opgekuist en uitgerust met toiletten en douches en ook de Child’s Building wordt gerenoveerd.

 

Vastgoedgigant Thor Equities kocht alles op wat opkoopbaar is en plant voor twee miljard dollar aan hotels, luxeappartementen, restaurants, winkels en pretparken. De stad heeft nog eens 85 miljoen dollar vrijgemaakt om de buurt verder op te smukken. Geen wonder dat de vastgoedprijzen er vervijfvoudigd zijn. Coney Island is goed op weg zijn grandeur te herwinnen. Hoeveel charme het schiereiland daarvoor zal inboeten, zal de toekomst uitwijzen. Ondertussen heb ik mijn zinnen gezet op Sheephead Bay.

100_0939

Brighton Beach: Rusland in New York - foto Jean Lievens

21-05-07

Op de zeedijk van Manhattan

create your own slideshow

 

Je kunt meer foto's rustig bekijken op mijn fotoblog.

 

De ruim 1,5 miljoen inwoners van Manhattan hebben hun kustlijn lang genegeerd. De waterkant was bijna exclusief voorbehouden aan havenactiviteiten en industrie. Battery Park, gelegen onderaan het eiland vlakbij het financiële district, was eigenlijk de enige toeristische plek aan het water.

 

Gelukkig is daar de laatste jaren verandering in gekomen. Bij elk bezoek aan New York merken we de aanleg van nieuwe wandelwegen op langs de waterkant. De bedoeling is dat je de hele kustlijn van Manhattan, 21,5 kilometer lang en 3,7 kilometer op zijn breedst, al wandelend of fietsend zal kunnen volgen. De zeedijk van Manhattan wordt misschien ooit de langste in de wereld.

 

De New Yorkers genieten in elk geval duidelijk van hun nieuwe esplanade aan de Hudson waar ze even kunnen ontsnappen aan de heksenketel van de stad. Nu, ja, hun idee van ontspanning is niet de mijne. Veel joggers en wandelaars met honden. Die laatste moeten wel uitkijken. Een niet opgeruimde hondendrol kan ze 1.000 dollar kosten. Je zou voor minder shit zeggen.

 

Maar goed, je kunt moeilijk naar New York gaan en Battery Park overslaan. De ellenlange rij toeristen die staat aan te schuiven aan de boten naar Ellis Island en Liberty Island schrikt ons telkens weer af om die trekpleisters te bezoeken. Daarbij, welke zichzelf respecterende New Yorker heeft Lady Liberty al bezocht? Ja, Woody Allen (“de laatste keer dat ik in een vrouw zat, was bij mijn bezoek aan het Vrijheidsbeeld”).

 

Vandaag ligt Battery Park er wat slordig bij. De Sfeer die ooit het World Trade Center versierde, staat lelijk te wezen tussen omgespitte aarde. Ook het zicht op andere herdenkingsmonumenten en kunstwerken wordt ontsierd door oranje omheiningen en bomen in aanplanting. Maar in de verte houdt Lady Liberty onverstoorbaar haar fakkel omhoog. Een prachtig zicht. Alleen jammer dat de zon aan de verkeerde kant ondergaat.

 

13:00 Gepost door Jean Lievens in reistips | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 038, new york, manhattan, battery park, reistips |  Facebook |

05-05-07

Lincoln Center Story

Telkens weer sta ik ervan verstomd hoe gemakkelijk het wel is om in New York, een stad van 8,2 miljoen inwoners die jaarlijks 40 miljoen toeristen ontvangt, een rondleiding te boeken. Je zou verwachten dat je weken of zelfs maanden op voorhand moet reserveren, maar neen, in de meeste gevallen volstaat een half uurtje voor de tour begint. Dat was zo voor onze rondleiding in Radio City Music Hall, en vandaag weer voor de “Guided Tour of Lincoln Center”.

 

lincoln

Lincoln Center

 

Het “Lincoln Center for the Performing Arts” bestaat uit een gebouwencomplex dat zich uitstrekt over meer dan zes hectare tussen 9Th en 10Th Avenue en West 62nd en West 66Th Street. Het is het grootste culturele Mekka in zijn soort ter wereld, gebouwd op de ruines van een volkswijk die vlak voor de moord door de sloophamer nog diende als decor voor de verfilming van West Side Story. Ironisch, als je weet dat Leonard Bernstein een van de eerste componisten was die er zijn stokje zwaaide voor de New York Philharmonic.

 

Op het binnenplein staat een schoolorkest verdienstelijk te ‘jazzen’. Dat is hier gebruikelijk. Zo kunnen jonge muzikanten achteraf beweren dat ze in het Lincoln Center zijn opgetreden. Kaartjes voor de tour kopen we in de benedenverdieping van de Metropolitan Opera House. Nog tijd voor de souvenirwinkel, de toiletten en een half uur later kan de tour beginnen. Gids van dienst is de kleine, grijze Allison, die met haar wespentaille wel lijkt op een bejaarde diabolo met bril. Allison is een verwoede operaliefhebster en doet de tour nu al tien jaar. Ze geeft ons elk een badge want we gaan plaatsen binnen die gesloten blijven voor wie de 13,50 dollar niet heeft betaald. Grote teleurstelling: fotograferen en filmen zijn niet toegestaan.

 

nyst-a

 Daarom heb ik een foto van iemand anders gepikt (State Theatre)

 

Allison neemt ons in het daaropvolgende uur mee naar de belangrijkste zalen van het complex: de Metropolitan Opera House, Avery Fisher Hall en de New York State Theater waar ze ons een kijkje achter –of liever voor- de schermen gunt. Onze kleine groep past precies in een kleine, hermetisch afgesloten cabine die een vergezicht biedt op het podium waar een repetitie aan de gang is. Van hieruit ziet een regieassistent mogelijke fouten die voor de regisseur op of vlak voor het toneel verborgen blijven. In Avery Fisher Hall legt Allison ons uit hoe abominabel de akoestiek er oorspronkelijk was. Maar na een reeks verbouwingen staat de reusachtige concertzaal vandaag bekend als een van de beste ter wereld. Elk vreemd ogend ornament, kronkel of boog langs de zijflanken, naast het podium of aan het plafond zijn strategisch geplaatst om je een perfecte geluidskwaliteit te geven, waar je ook zit. En Allison kan het weten, want ze heeft op elke plaats gezeten, ook in de fenomenale operazaal van de MET.

 

002-center

 

 

Na de tour is het mysterie over het gebrek aan belangstelling voor dergelijke activiteiten groter dan ooit. Aan het mooie weer kan het al vast niet liggen, want de temperatuur in New York is nog altijd ruim vijftien graden lager dan normaal. Je vraagt je dan ook af waarom burgemeester Bloomberg zich drie dagen later zorgen maakt over de opwarming van de planeet. Nu ja, op Earth Day is ook in New York de temperatuur opgeklommen tot boven de 25 graden. Tijd om te vertrekken.

14:59 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amerika, 034, lincoln center, reistips, new york |  Facebook |

27-04-07

Roosevelt Island

Tussen het westen van Manhattan en Queens ligt Roosevelt Island, een dunne eilandstrook van drie kilometer lang en 240 meter smal op zijn breedste punt. Geen toeristische trekpleister, maar zeker een ommetje waard als je in de buurt van Central Park bent.

 

SH101074

Roosevelt Island: zicht op Manhattan

Het eilandje zelf heeft niet veel meer te bieden dan een uniek zicht op Manhattan vanuit een minder vertrouwde hoek. Maar de trip naar Roosevelt Island moet je niet zozeer doen voor de bestemming maar wel voor de verplaatsing. Sinds 1989 kan je het eiland weliswaar bereiken met de metro, maar een veel aangenamer en indrukwekkender manier is via de luchttram die tot 76 meter boven de East River zweeft. De cabine scheert vlak langs de vervaarlijk gammel uitziende Queensboro Bridge en trakteert je op een spectaculair panorama. Filmliefhebbers kennen de luchttram misschien van Spider Man. Aan het einde van de film blaast de Green Goblin (William Dafoe) het tramstation op waardoor een groep schoolkinderen in een cabine blijft bengelen. Bekijk dus eerst dat fragment alvorens je de luchttram neemt (station bevindt zich op westoever van Manhattan ter hoogte van 61th Street, toegang met gewone metrokaart) .

SH101103

Begin van de rit 

 

Roosevelt Island was vroeger een beetje het Alcatraz van New York, maar toen heette het nog Blackwell’s Island (tot 1921) en Welfare Island (tot 1973). Het eiland herbergde een gevangenis, een instelling voor zwakzinnigen en was ook een ballingsoord voor pokkenpatiënten. Nobele gevangenen waren ondermeer de Russische anarchiste Emma Goldman (voor diverse politieke activiteiten), de rondborstige actrice Mae West (voor openbare zedenschennis in haar toneelstuk Sextette) en blueslegende Billie Holiday (voor prostitutie). In 1973 werd de smalle strook die tot het district Manhattan behoort, genoemd naar voormalig president Franklin Delano Roosevelt.

 

SH101091

76 meter boven East River 

 

Roosevelt Island telt een kleine tienduizend inwoners. Velen wonen in sociale flats, maar de rijkere middenklasse is er duidelijk in opmars. Aan beide uiteinden van het eiland staan gebouwen van het Coler-Goldwater ziekenhuis, gespecialiseerd in geriatrie en rehabilitatie van patiënten die zichzelf niet kunnen behelpen, maar niet langer kunnen verblijven in een gewoon hospitaal. Ik kwam er eentje tegen, op een steenworp van de luchttram en een boogscheut van de kliniek.

 

SH101081

Cabine van de luchttram 

 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

 

SH101092

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

SH101155

Geen commentaar

12:50 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 029, roosevelt island, luchttram, new york, amerika, reistips, humor |  Facebook |

25-04-07

Een blik achter de tv-schermen

Een blik achter de tv-schermen

 

Maandag 16 april. De stortregen in New York heeft plaats geruimd voor een kogelregen in Virginia. Alle zenders pakken uit met breaking news. Een ideale dag om de NBC-studio’s te bezoeken.

 

100_2603 

GE Building, Rockefeller Center

 

Plaats van de afspraak is de eerste verdieping boven de souvenirwinkel van NBC (National Broadcasting Company). De ticketjes hebben we de dag voordien gekocht, 18,5 dollar het stuk. En dat voor een rondleiding van ongeveer zeventig minuten. Voor een tv-freak als ik met een overmaatse belangstelling voor zelfs de meest ondermaatse onderwerpen is dat zeker geen weggegooid geld.

 

De NBC-studio’s bevinden zich in de General Electric Building, de rijzige art-deco toren van het Rockefeller Center. Tussen haakjes, als je moet kiezen, bezoek dan eerder het observatiedek van de 259 meter hoge wolkenkrabber. Ook niet goedkoop (17,50 dollar), maar je wordt er getrakteerd op een zicht op Manhattan dat je onderkaak tot aan je navel laat zakken. En in tegenstelling tot het vergezicht dat je op de Empire State Building kunt bewonderen, heb je hier een prachtige kijk op… de Empire State Building.

 

100_3795

Panorama op 'Top of the Rock'

Maar goed. Terug naar NBC. Eerste teleurstelling: fotograferen niet toegelaten, filmen nog minder. Kwestie van copyright… Volgens mij is de echte reden de ongelooflijke rommel in elke ruimte die je binnenstapt. Je kunt je niet voorstellen wat voor een artisanale varkensstal een dergelijke tv-studio wel is. Eerst worden mijn ogen naar boven gezogen richting tropisch regenwoud van spotlights dat elk studioplafond overwoekert. Vervolgens daalt mijn blik naar de wirwar van stoffige rekwisieten, kabels, versleten meubels en andere rommel, kriskras verspreid over de vloer. Dat hier niet meer mensen verongelukken…

 

100_2599

Art deco kunst Rockefeller Center

 

Nu goed, wat krijg je voor je geld? Voor de eigenlijke toer start, ben je al tien minuten onderweg door gangen en liften en om te beginnen: een metaaldetector. De eerste stop is een klein theatertje waar onze gids Greer, een curieuzeneus van het zuiverste water, wil weten waar iedereen vandaan komt. “Dallas”, “Boston”, “Canada” (Wauw)… “Belgium” (Okay, you guys win…) Terwijl ik mijn handen ineenhaak en ze boven mijn hoofd troon, lispelt de vent naast mij verongelijkt “Israel”, maar geen kat heeft hem gehoord. Trouwens, de winnaar is al uitgeroepen. Volgt een filmpje dat in acht minuten de geschiedenis van NBC schetst. Ik associeer NBC vooral met de Tonight Show van Jay Leno, maar NBC is ook de bakermat van sommige van mijn favoriete klassieke tv-series zoals Columbo of The Golden Girls. Of nog vroeger: Bonanza! Recente niet onaardige shows van de tv-fabriek zijn Will & Grace, Seinfeld en Monk.

 

goldengirls

The Golden Girls 

 

Na het reclamefilmpje worden we naar de controlekamer gegidst, waar we vanachter een dik glazen raam een blik worden gegund op de monitoren die verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse programmering van een slordige 100 tv-uren. Daarna krijgen we een paar studio’s te zien, waaronder Studio 8H waar Saturday Night Life wordt opgenomen. Daar kunnen we even zitten op de bovenste rij van de bovenste publiekstribune, waar de woorden van de gids verloren gaan in het lawaai van een reusachtige cellofaantape die door werklieden op de benedenvloer rond een gigantische maar ondefinieerbare stapel rekwisieten wordt gewikkeld.

 

100_2608

Rockeller Center: ook kunstcentrum

 

Na de studio’s worden we druppelsgewijs een controlekamer binnengeloodst, waar we eerst moeten plaatsnemen achter een nep nieuwsbureau voor een foto. Daarna pikt Greer twee vrijwilligers uit het publiek: een knaap van pakweg 15 die het nieuws moet voorlezen, en zijn schaapachtige vader die voor een green screen het weerbericht mag presenteren. Dat voor de ogen van de rest van de groep. De toer eindigt als vanzelfsprekend in de souvenirshop, waar je voor een kleine 20 dollar je portret als nieuwsanker en twee magneetjes met dito miniportretjes ontvangt. Heb je nog geld over, dan kan je dat spenderen aan een beker, T-shirt of baseballpet met het NBC-logo of je favoriete show. Mijn geld is op.

 

SH101149

 

24-04-07

Een natte zondag bij Genette, de Rockette

Een natte zondag bij Genette, de Rockette
 

Terwijl België zucht onder tropische temperaturen, verdrinkt New York in de ergste stortregens van de laatste dertig jaar. Dat we dat mogen meemaken. De riolen slagen er nauwelijks in het gutsende water te slikken. Vanuit roestige roosters en witrood gestreepte schoorstenen spuwen de ingewanden van de stad nog ostentatiever dan gewoonlijk hun witte rookwolken de grauwe lucht in. New York lijkt meer dan ooit op Gotham City. Waar is Batman?

 
SH100793

 

Onze jassen en baseballpetjes zijn machteloos tegen zoveel watergeweld. We zoeken onderdak in de Broadwayshop van Times Square waar we geen musicalsouvenirs, wel paraplus kopen. In de cadans van de paardenmolen bewegen onze regenschermen op en neer door de uitgedunde menigte van Times Square, richting Rockefeller Center. Maar de zondvloed zal onze pret niet bederven. Er valt genoeg te beleven in de Big Apple.  Rockefeller, RCA en Roxy 
100_2595

Onze eerste stop is de legendarische Radio City Music Hall. In de nasleep van de beurscrash van 1929 besliste John D. Rockefeller Junior om een volledig nieuw gebouwencomplex neer te poten in Midtown Manhattan. Het futuristische Rockefeller Center moest een baken van optimisme en hoop worden in het door de Grote Depressie geteisterde New York. Commerciële partner van het megalomane project was de Radio Corporation of America, beter bekend in de afgekorte versie RCA. Hat mediaconcern overvleugelt ondermeer het radiostation NBC en de filmstudio RKO die met King Kong (1933) de lont aan mijn kinderlijke begeestering voor New York deed ontbranden, maar dat geheel terzijde.

 SH100871

Het podium van radio City Music Hall

Rockefeller en RCA namen het theatergenie “Roxy” Rothafel onder de arm om een unieke schouwburg uit de grond te stampen. Radio City Music Hall moest een paleis voor het volk worden. Een plaats waar Jan met de pet tegen betaalbare prijzen kon genieten van vertier van topklasse. De Amerikaanse versie van brood en spelen. De dam van miljonairs tegen het socialisme dat zelfs de Amerikaanse arbeidersklasse had aangestoken. Maar het project blijft tot vandaag verbazen. Radio City is een adembenemende, feeërieke stad binnen de stad. Metropolis binnen de metropool. De Music Hall alleen neemt een volledige New Yorkse huizenblok in beslag en is daarmee het grootste overdekte theater ter wereld. Eind jaren negentig werd het complex na een grondige opknapbeurt in zijn oude glorie hersteld. Als je er geen voorstelling kunt bijwonen, is een rondleiding zeker de moeite waard, want het gebouw is een attractie op zich.
 De toer… 
SH100797

De indrukwekkende lobby

Onze gids is de rondborstige Pat. Ze dreunt voor de elfhonderdste keer met onvervalst Amerikaans enthousiasme haar verhaal af. Ik vergaap me aan zoveel art-decopracht waardoor haar woorden voor mij verloren gaan. Pat gunt ons een blik op de imposante hydraulische pompen onder het podium, een indrukwekkend staaltje techniek uit de jaren dertig dat zelfs de recente restauratie heeft overleefd. Daarna troont ze ons mee naar de bovenste verdieping, waar we oog in oog komen te staan met een Rockette.

SH100855

Genette, de Rockette

De danseres lijkt wel ontsnapt uit een cartoon, zowel qua beeld als geluid. “Hi. Ik ben Genette, een van de 200 Rockettes…” Ik begrijp dat de meisjes tussen 1m70 en 1m75 groot zijn, maar zo staan opgesteld dat ze allen even lang lijken. De Rockettes zijn wereldbekend voor hun precisiedans. Ze gooien bijvoorbeeld gelijktijdig hun benen de lucht in (een voor een wel te verstaan). “Tot op ooghoogte” verklaart Genette, wat meteen de symmetrie verklaart. Ook Pat getuigt dat manoeuvre ooit te hebben uitgeprobeerd, maar het is haar maar een keer gelukt. Ik zoek tevergeefs naar een zwart kruis op haar voorhoofd. Na enkele beleefdheidsvragen vanuit het publiek mogen we in kleine groepjes samen met Genette op de foto. Maar eerst is er gelegenheid voor enkele soloshots. Ik kiek en maak me uit de voeten. Het thuisfront heeft al genoeg gelachen.

SH100818

...maar ik ook (foto Jean Lievens)

 

SH100830

De hydraulische pompen onder het podium (sorry, flash niet toegestaan)

 

SH100868

Lusters in de grote lobby

SH100798

Balkon in grote lobby

SH100869

Drinkfonteintje

SH100835

De herentoiletten op de kelderverdieping

SH100847

I love Bette, een van de sterren die recent optrad in radio City Music Hall

SH100842

Oude Rockettes....

 

 

 

 

16:09 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 026, radio city, rockefeller, new york, amerika, reistips, humor, jean lievens |  Facebook |

14-04-07

Pottenjacht

Pottenjacht

 

Waar koop je een pot in New York? Niet waar koop je pot, maar 1 pot. Beter niet vragen aan de man in de straat. De kans is groot dat hij niet eens een keuken heeft. Koken is aan New Yorkers niet besteed, dat weet een kind. Ruimte in Manhattan is krap en duur. Waarom een vierkante meter besteden aan een keuken, als een ijskast en microgolf volstaan? Maar ik vind dat het iets heeft om spaghetti af te gieten tussen de wolkenkrabbers. Dus: ik wil een pot. En een vergiet.

 

Enkele jaren geleden was ik dapper spaghetti aan het koken in Radio City Appartments, een uitstekend gelegen hotel op 49th Street. Aangezien wij eerder ons geld besteden aan theater dan aan restaurants, koken we liever ons potje zelf. Bij het afgieten van het kookvocht, glipte het deksel weg en belandde het kokende sop op mijn blote voet. Gevolg: “The Little Shop of Horrors” was voor mij “The Little Show of Horrors”. Dus: ik wil een goede pot. En een vergiet.

 

Vijfentwintig blokken verder stap ik de Kmarkt binnen. Ik vind wat ik zoek: een spaghettipot mét ingebouwd vergiet. Mijn geluk kan niet op. Maar wat met de saus? Met het potje in de hotelkamer krijg je nog geen baby gevoed. Maar nog eens 15 dollar extra? Nee. Op mijn terugweg passeer ik een bric-à-brac van het Leger des Heils. Dezelfde sauspot als bij Kmarkt, maar voor een schamele 4,99 $. Plus: het is voor een goed doel (wat doet het Leger des Heils eigenlijk?).

 

Gewapend met twee potten ben ik terug op de kamer. De spaghettisaus pruttelt dat het een lust is. Maar wacht… ik riek iets verbrand…   

 

SH100786

 

SH100736

net gekiekt om de hoek

SH100762

 

19:02 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: new york, humor, 025, amerika, reistips |  Facebook |