23-01-10

Terug in Provo

19131_1347651254263_1320776000_30984268_3382781_n

Bijna drie jaar na de geboorte van deze blog in Provo, Utah, ben ik er terug. De stad ligt bedolven onder een wit tapijt, maar lang blijft de sneeuw niet liggen: overdag klimt de temperatuur  gemakkelijk op tot 6°, wat warmer aanvoelt dan een dito koude in het natte België.

Sinds een jaartje ligt Salt Lake City een stuk dichter bij Brussel dankzij  een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs. Je checkt in -ten laatste om 7u30- in Brussel-Zuid, een hogesnelheidstrein brengt je in 75 minuten in Charles De Gaulle, waar om 10u50 (in mijn geval een uur later) een vliegtuig vertrekt naar Salt Lake. Gekraakt na een dikke tien uur gevangen in een stalen poppenhuis met plasiek bestek, ben je op je bestemming, 14 uur plaatselijke tijd, een tijdwinst van vijf tot zes uur bij vroeger.

Wintersneeuw oogt een stuk witter dan zomersneeuw. En de neerslag van de afgelopen dagen hebben komaf gemaakt met de sterk vervuilde lucht die al jaren de valei teistert. Vergis je niet: de natuur in Utah is prachtig en uitgestrekt, maar de verkeersader en de industrie die geconcentreerd zijn in de valei braken voortdurend vervuile lucht uit die door de omzomende bergen niet kan ontsnappen.

19131_1347618493444_1320776000_30984183_7631639_n

Op het seizoen na, is hier tijdens mijn drie jaar afwezigheid op het eerste zicht niet veel veranderd. Met Change had Obama waarschijnlijk niet meteen Utah voor ogen, het paradijs van de conservatieven.  Mijn Iphone geeft aan dat de dichtstbijzijnde pub  zich in Spanish Fork bevindt, op 14 kiliometer van Provo.  Nee, als je het nachtleven opzoekt, is een trip naar Utah niet aan jouw besteed. Maar troost je, Las Vegas is hier niet zo ver vandaan. Nog een paar nachtjes slapen, en Bette Midler, here I come!

15:06 Gepost door Jean Lievens in reistips | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, las vegas, provo |  Facebook |

30-04-07

Monsterapplaus probeert controverse rond Cheney te doen vergeten

Ooit zat ik met twee man en een paardenkop te applaudisseren als een gek in een Festival Off theater in Avignon. Meer spelers op de planken dan toeschouwers in de zaal. Je probeert dat te compenseren door zo luid en lang mogelijk in je handen te klappen. En je weet van geen ophouden omdat die verdomde acteurs blijven buigen en lachen en het vertikken om op te krassen. In Provo viel Dick Cheney onlangs een gelijkaardig applaus te beurt aan de Brigham Young University.

 

Ondertussen ben ik twee weken weg uit Provo, maar om mijn verhaal af te maken heb ik even getelefoneerd naar Amerika. Uiteindelijk kwam een honderdtal protesterende studenten opdagen, in alle stilte uiteraard, met bordjes “Mormonen voor de vrede” en “Maak soep, geen oorlog” (!) in de hand. Geen massale opkomst, maar toch genoeg om de nationale pers te halen. Het protest aan BYU ging zelfs Newsweek niet onopgemerkt voorbij.

 

490aba7e-8e7d-42bf-a8ed-3c0d24098c2a_ms

 

In zijn veertien minuten toespraak hield Cheney zich ver weg van politieke uitspraken. Bij zijn introductie kon hij rekenen op een overdonderend applaus waarmee de studenten de controverse rond zijn bezoek wilden wegklappen. Maar net als ons handengeklap in Avignon was er iets onechts aan het enthousiasme. De tweespalt rond zijn visite reikt trouwens verder dan BYU, getuige ook de reactie van Robert Poort op vorige artikels.

17:43 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 031, provo, cheney, byu, mormonen, bush |  Facebook |

14-04-07

Aankomst in New York

Aankomst in New York

 

Vanmorgen voert een shuttle me van Provo naar de luchthaven van Salt Lake City. Aan het stuur het evenbeeld van Richard Farnsworth, beter bekend als Alvin Straight. In de roadmovie ‘The Straight Story’ van David Lynch, tuft hij met zijn John Deere grasmaaier van Iowa naar Wisconsin om zijn verloren broer te gaan opzoeken. Mijn Alvin snelt op de derde rijstrook, exclusief voorbehouden voor wagens met meer dan één persoon, in ijltempo naar Salt Lake. Mijn medepassagiers: drie grijze heren in pak en das en een halfjonge dame in mantelpak en décolleté. Geen spoor van spijt te bekennen omdat ze het rustige Provo moeten inruilen voor het jachtige ‘D.C.’.

 

Ik daarentegen, hoezeer ik ook verlekkerd ben op New York, laat Provo achter vol weemoed. De weemoed van de Heren van Zichem en Jeroom en Benzamien. Het opklarende gezicht van de oude chauffeur als ik hem –volkomen oprecht- zeg hoe prachtig ik Utah vind. De opgewekte frisheid van de jonge kelners in de Art City Trolley, een nostalgisch en vooral kitscherig restaurant in Springville (zeker eens binnenspringen als je in de buurt bent), waar we mijn afscheid hebben gevierd. De ouderbijeenkomst vlak daarvoor, om een schoolreis naar Moab en Grand Junction (Colorado) te bespreken. Driekwartier bekvechten over de voordelen van de sandwich tegenover de nadelen van de barbecue. Wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn.

 

Het is koud in New York. Opvallend veel rokers op straat, trappelend en kleumend, in en voor portieken, luid pratend, hard lachend, gemengd met hoesten. Hoofd schuin naar achter, gepruilde lippen en dan maar blazen. Een rookstraal stuwt omhoog.  Mijn zin in een sigaret is nog niet volledig uitgestorven, maar die zielige bedoening helpt.

 

Na een turbulente vlucht, een helse taxirit van JFK naar Manhattan, de aankomst in het Eastgate Tower Hotel en een koortsachtig verkennen van de buurt (hé, de Empire State en de Chrysler Building zijn vlakbij), ben ik inmiddels net terug van Times Square. Maar als ik moet kiezen tussen de fonkelende sterrenhemel in Provo, en de orgie van neonlicht in het theaterdistrict, twijfel ik geen seconde. Times Square natuurlijk!

 

Buiten een kleine raid op de Virgin Megastore, ben ik vanavond ook al twee keer naar het dichtst bijgelegen warenhuis gesneld om het hoognodige in huis te halen: uien, look, paprika, spaghetti, geraspte kaas, worst, ham, kaas of liever kazen, nootjes, bier, kippensla, olijven, melk, ijsthee, brood, olijfolie, boter, crackers, dip… De kamers, oeps, suites, van het hotel zijn immers uitgerust met een compleet uitgeruste keuken, op potten en pannen na. Zorgen voor morgen.

SH100701

 

SH100704

vergis u niet: pot en pan zijn minuscuul.

05:31 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: o24, provo, new york, 024, amerika |  Facebook |

12-04-07

Afscheid van Provo

Afscheid van Provo

Vandaag neem ik afscheid van Provo, en de hemel weent. Het was mijn vierde, maar zeker niet mijn laatste bezoek (knock on wood). Nergens anders kom ik meer tot rust. En dankzij de gastvrijheid van mijn vrienden, voel ik me hier even thuis als thuis. Minstens.

Ditmaal heb ik geen nationale parken bezocht, maar heel Utah is eigenlijk een natuurpark. Je hoeft niet eens de deur uit om een stuk wildernis gade te slaan. Elke ochtend als ik opsta en door het raam tuur, val ik bijna omver van het natuurschoon in de verte dat op mijn netvlies valt. Maar er is meer. In “The Land of the Free” geven niet de mensen, maar wel de wijdheid, ja, oneindigheid van de landschappen je een onmiskenbaar gevoel van vrijheid. Overbevolking is een uitvinding van de lage landen. In de USA is nog plaats zat.

Rijden over de US Highway 95 langs maanachtige zoutvlakten, dwars door de Nevada woestijn. Volgende benzinestation: 250 mijl. Je waant je op een andere planeet. Dezelfde perplexheid overvalt je bij het vergezicht over Dead Horse Point in Canyonlands, of als je na een genadeloze klim door de schroeiende hitte beloond wordt met de verbluffende uitkijkpost bij Delicate Arch, de uit stenen gehouwen donut en embleem op de nummerplaten van Utah. Je zou zelfs twijfelen aan je atheïsme als je voor het krieken van de dag postvat aan de rand van de Grand Canyon en er getuige bent van de overgang van het blauwe naar oranje lichtspel over de diepste wonde, gekliefd in onze planeet.

Maar vier weken natuurgeweld is voor een stadsmens als ik meer dan genoeg. Na de aartsconservatieve, diepgelovige mormonen, op naar de vrijgevochten, vranke New Yorkers Na de wonderen in rots, op naar de mirakelen in steen. Na de wildernis van het wilde westen, op naar de stedelijke jungle van de oostkust.

Inmiddels zijn mijn voor de PC vastgeroeste spieren losgeweekt door mijn dagelijkse wandelingen naar de mall of rond de luchthaven. Ik ben dus klaar om te flaneren langs de wijde Avenues en te lanterfanten door de Europees aandoende straatjes van de villages. Want alleen te voet leer je New York echt kennen. En om zeker te zijn dat ik klaar ben voor Park Avenue, loop ik nu meteen nog even Provo’s Park Way af.

100_2616

SH100422 zoek de zeven verschillen

19:34 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 023, provo, new york |  Facebook |

10-04-07

Cheney blijft voor beroering zorgen

Cheney blijft voor beroering zorgen

 

Mijn verblijf in Provo loopt op zijn einde. New York lonkt, en hoe! Aangezien er in eender welke wijk van de Big Apple meer te beleven valt dan in de hele staat hier, komt er binnenkort een tijdelijke blogstop. Maar vanaf 23 april neem ik de draad weer op.

 

Zoals elke dag is het hier plaatselijke komkommertijd. O ja, er zijn twee studenten gearresteerd naar aanleiding van een uit de hand gelopen ruzie na een gooipartij met waterballonnetjes (wat moeten jongeren anders doen om de tijd te doden?). Dat haalt hier de voorpagina. Een andere krantenkop gaat (alweer) over Cheney. BYU, de mormoonse universiteit, bereidt zich voor op de komst van de vicepresident. Studenten en hun gasten zullen vanwege de veiligheidsmaatregelen twee uur eerder moeten aanwezig zijn op hun eindejaarsplechtigheid. Bovendien moeten ze op voorhand entreekaartjes aanvragen. En als klap op de vuurpijl krijgen ze er niet meer dan vier.

 

Je moet weten dat mormonen geen seks mogen hebben voor het huwelijk en dat de meesten zich daar bovendien aan houden. Seks na het huwelijk mag gelukkig wel, zij het met productieve doeleinden. (Je kent toch die mop: waarom stopt een mormoonse vrouw na haar 35ste met kinderen krijgen? Omdat 36 teveel is). Het gevolg is dat de meeste studenten aan BYU niet alleen getrouwd zijn, maar bij ons al recht zouden hebben op een kaart van de Bond van Grote en van Jonge Gezinnen. Studenten in de les met een of meer baby’s op de schoot, zijn geen uitzondering. Zie je de rij al aangroeien voor de metaaldetector? Krijg die kinderen maar eens twee uur langer stil. Bovendien zullen studenten moeten kiezen wie mee mag: de kinderen of de ouders. Waarschijnlijk degene die het stilst en zindelijkst zijn? In elk geval veroorzaakt de komst van Cheney alsmaar meer rimpels op de anders zo gladde universiteitsvijver.

20:18 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cheyney, 020, byu, provo, mormonen |  Facebook |

07-04-07

Opgroeien in Provo

Opgroeien in Provo

 

Sinds woensdag hebben de scholieren in Provo ‘Spring Break’, de Amerikaanse versie van de paasvakantie. Vijf dagen verlof, joepie! Alleen… hoe vult een opgroeiende teenager hier zijn dag? Hoe is het om op te groeien in Provo? Wat valt hier in godsnaam te beleven?

 

“Nothing, really… Hang out…” luidt het antwoord van de vijftienjarige zoon van mijn gastheer. Waar? ‘In the mall, at friend’s houses… What did you do in Belgium?’ Goede vraag. Daarvoor moet ik ver teruggaan in de tijd. Naar het strand gaan, I guess, maar ik neem aan dat alleen kustkinderen dat privilege genieten. De Oostendse versie van ‘Hanging out’. Alleen aten wij ons ijsje in zwembroek op het strand, hier aangekleed in de mall. Toch kan ik me moeilijk verzoenen met de insinuatie dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Er zijn wél verschillen.

 

Bidden of schieten?

 

Vorige week hield de LDS-kerk zijn halfjaarlijkse conferentie. Brave mormonen zitten dan thuis gekluisterd aan radio of tv om de preken van de apostels te volgen, stoute mormonen trekken met hun kinderen naar de schietstand. Hun idee van een schietgebedje. Om te drinken moet je in dit land 21 zijn, om auto te rijden 16, maar om een wapen te hanteren? Van zodra je een geweer kunt tillen.

 

 

Dus, de 15-jarige zoon des huizes trok vorig weekend met zijn vriend en diens ouders naar de plaatselijke schietclub. Een dollar per kogel. Hij was er verre van de jongste. De rest van het weekend was gefocust op dvd’s: The Illusionist, Man of the Year, Casino Royal en Borat. Amerikanen die lachen met Amerikanen…

 

Van maandag tot vrijdag stopt rond half zeven een gele bus voor de deur om ‘the kid’ op te pikken. Van 7u30 tot 14u vertoeft hij op de schoolbanken. Aan de dinertafel verslaat hij zijn belevenissen van de dag. Daaruit blijkt dat de meeste leraars geen risico lopen op aan hardwerken verbonden beroepsziekten. Het filmpjes kijken gaat gewoon door op school. Les Engels: nota nemen bij de tv-serie ‘Sense and Sensibility’, les biologie: kijken naar een documentaire van National Geographic, les journalistiek: nietsdoen, want de krant is in opmaak.

 

Sommige leraars zijn eigenlijk sportcoaches, maar moeten daarnaast nog een vak onderwijzen (stel je voor), ook al hebben ze er totaal geen kaas van gegeten. Leerlingen krijgen wel huiswerk mee, maar van nazien is weinig sprake. Ik ben wel onder de indruk van het aantal taalvakken dat hier onderwezen wordt: Duits, Frans, Chinees… Helemaal verwonderlijk vind ik het lezen van het ‘Communistisch Manifest’ als deel van de leerstof. Commentaar van de kid: “Zeer interessant, alleen jammer dat er zo weinig instaat over communisme.” Right on! De school is ook de spil van tal van sportieve en culturele activiteiten (basketploeg, soccerteam, baseballteam, schoolorkest, toneelkring…). Daarbuiten heerst de kerk. Want ook in Utah geldt de Amerikaanse grondwet en dus de scheiding tussen kerk en staat.   

 

Voor de rest slokken computerspelletjes de meeste vrije tijd op. De cyberversie van ‘hanging out’, want hoewel hij alleen zit achter zijn computer, speelt hij in werkelijkheid online samen met (of liever tegen) zijn vrienden. En af toe slaan de stoppen door.

Pang, pang, pang! Nu ja, beter in cyberspace dan in de ‘real world’, op school bijvoorbeeld…

 

 

 

23:13 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mormonen, 017, provo, wapens |  Facebook |

06-04-07

Stil protest tegen bezoek van Dick Cheney aan BYU

 

Stil protest tegen bezoek van Dick Cheney aan BYU

 

De komst van Dick Cheney naar BYU (Brigham Young University) blijft de mormoonse gemoederen bedaren. Gisteren, 4 april, hielden een paar honderd studenten een stil protest op de campus. Wat verder deelden een 75-tal antibetogers gratis brownies en limonade uit om studenten te lokken voor het ondertenen van een petitie ter verwelkoming van Cheney. Maar voor de verpletterende meerderheid (BYU telt 30.000 studenten) was het business as usual. Tja, zelfs een studentenprotest is slaapverwekkend in Provo…

 

Toch mag de weerstand tegen Cheney, die hier op 26 april een eindejaarsrede komt geven, niet onderschat worden. Het feit alleen dat de directie van BYU toelating gaf om gedurende twee uren op een welbepaalde plaats (bij het Joseph F. Smith gebouw) en mits welbepaalde voorwaarden (geen lawaai maken) te protesteren, haalt hier krantenkoppen. BYU is een van de meest conservatieve universiteiten van de Verenigde Staten. Het is een private instelling waar de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de scepter zwaait. Protest aan BYU is zo zeldzaam als een hanentand. Proffen die openlijk kritiek uiten, mogen hun baan vergeten. Zo schreef een professor vorig jaar een krantenstuk waarin hij zich uitsprak tegen de oproep van de kerk voor een grondwettelijk verbod op het homohuwelijk. De school reageerde met de laconieke mededeling dat zijn contract niet werd verlengd. Ook de studenten moeten zich aan de strenge mormoonse regels houden. Alcohol, koffie en thee zijn uit den Boze, evenals korte rokjes en shorts. Grasvelden liggen er onberispelijk bij. BYU is het Stepford van studenten. Als ik op de campus loop, moet ik me bedwingen niet af en toe ‘beep, beep’ te roepen…

 

Je begrijpt dus dat protesteren aan BYU geen normale zaak is. Hoewel de instelling politiek neutraal is, ervaren de protesterende studenten en professoren de uitnodiging van de vicepresident als een expliciete steun aan het regeringsbeleid. Ze deelden pamfletten uit tegen de oorlog in Irak, de Amerikaanse ondervragingsmethode van gevangenen en de banden van Cheney met zijn vorige werkgever, de oliemaatschappij Halliburton. Op een van de protestborden prijkte de slogan “Trouwe mormonen tegen Cheney”.

 

Het protest tegen de vicepresident reikt echter verder dan de campus. Sinds vorige week kunnen mormonen wereldwijd online een petitie ondertekenen tegen de komst van Cheney. Het streefdoel van 3.000 handtekeningen tegen 25 april is vandaag, 5 april, al ruim overschreden. De hele heisa onthult een diepe verdeeldheid onder de mormonen. Vergeet niet dat Bush en Cheney in 2004, val niet omver, 85% van de keizers van Utah County achter zich kregen. Volgens de meest verkochte krant in Utah, slonk de steun voor het Irakbeleid van Bush onder de mormonen van 73% in januari 2006 tot 44% in januari 2007. En dat… is een aardverschuiving!

 

cheney

 

00:38 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 015, byu, provo, bush, gay |  Facebook |

04-04-07

Dead man walking

Dead man walking

 

Provo mag dan een stad zijn, je moet niet ver gaan of je wandelt door de wildernis. Een hert in de achtertuin, een slang in het gras, een stinkdier op het wandelpad, het hoort er allemaal bij.

 

Gisteren besloot ik een wandeling rond de luchthaven te maken. In de ene richting valt je mond open bij het bewonderen van het natuurschoon dat dagelijkse kost was voor de indianen en eerste pioniers. Draai je hoofd om, en je ziet wat de beschaving heeft aangericht. De wandeling rond de luchthaven duurt meer dan twee uur. Voor de terugweg heb ik de ‘Jordon River Parkway’ gevolgd.

 

Tijdens de meer dan vier uren durende ‘hike’ (waarom blijf ik wandelen tot ik ver niet meer kan, en moet daarna nog terug?) heb ik tientallen foto’s genomen. Hieronder volgen er een paar. Ondertussen begint mijn tijd in mormonenland te slinken. Binnen anderhalve week arriveer ik in New York. Met dat voor ogen, heb ik vandaag vooral aan mijn Broadwayblog gewerkt. (Klik mij, klik mij).

 

SH100326

 

SH100342

 

SH100358

 

Y: van BYU.

Rivaal is U van Utah State University in Salt Lake City

 

SH100366

 

SH100368

 

SH100394

 

SH100399

22:58 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, provo, natuurparken |  Facebook |

02-04-07

De Mormonen, een verhaal apart (3)

De Mormonen, een verhaal apart (3)

 

Zondag is voor mormonen kerk- en familiedag. Naast de verplichte kerkactiviteiten worden ze geacht de dag zoveel mogelijk door te brengen in gezinsverband. Afgelopen weekend waren er echter geen kerkdiensten. Een collectieve aanval van rationaliteit? Neen, tweemaal per jaar houden de mormonen een algemene conferentie waarop hun hoogste kerkleiders preken en richtlijnen geven. Ze gaan door op weekends waarin de eerste zondag van april en de eerste zondag van oktober vallen.

 

Een conferentie met niets nieuws

 

Omdat niet alle twaalf miljoen mormonen kunnen samenhokken in het Conference Center te Salt Lake City, worden ze verondersteld de sermoenen thuis te volgen: op radio, tv of het internet. De preken worden vertaald in meer dan 40 talen en per satelliet doorgestraald zodat de hele planeet live kan volgen. Over live gesproken, ieder jaar wordt met spanning uitgekeken naar de toespraak van de 96-jarige president van de kerk, Gordon B. Hinckley, die na zijn kankeroperatie van vorig jaar ook ditmaal de draak stak met zijn eigen gezondheid: “Bekwame dokters en verpleegsters houden me op het goede spoor. Sommigen onder u kunnen eerder gaan dan ik.” Of wat vindt u van die: “De wind waait, en ik voel me als het laatste blad aan de boom.” Ik moet toegeven, ik vind Hinckley wel leuk… Hij is vrijwel de enige spreker die de lachers op zijn hand krijgt in een voor de rest oersaaie bedoening. En ik bedoel: OERsaai. Elke preker spreekt alsof hij net uit een diepe coma is ontwaakt. En gezien de gemiddelde leeftijd van de apostels, is dat bij velen trouwens het geval. 

 

GordonHinckley

 

  

Behalve de voltooiing van de restauratie van het tabernakel op Temple Square en het feit dat Hinckley nog altijd in leven is, valt er over de conferentie niet veel te melden. Het voorpagina-artikel van de Daily Herald, de plaatselijke krant van Provo, vat de hoofdboodschap als volgt samen: “Echtgenoten, bemin en koester uw vrouwen. Ze zijn uw kostbaarste bezit (!) Vrouwen, moedigt uw mannen aan en bidt voor hen. Ze hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen (!!!) en “Ouders, behandelt uw kinderen liefdevol. Ze zijn de komende generatie die uw naam zal eren.” Voor de rest sloofden de sprekers zich eens te meer uit om hun kerk aanvaardbaar te maken voor de buitenwereld.

 

Never on Sunday

 

Wat doen mormonen op andere zondagen? Dan zitten de kerken afgeladen vol. En er zijn veel kerken in Utah. Gisteren, op weg naar de mall, passeerde ik drie kerken op een afstand van 300 meter. Aan de BYU gaan de kerkdiensten door in de auditoria, want de tempels kunnen de 30.000 studenten van de mormoonse universiteit niet slikken. De namiddag is voorbehouden voor familie, verering en dienstverlening. Dus geen sport, theater, cinema of restaurant (in Provo zijn vrijwel alle restaurants dicht op zondag). Eigenlijk is alles wat echt leuk is verboden. Wat mag dan wel? Ik vond een blog van een mormoonse huisvrouw, moeder van tien kinderen (waar haalt ze de tijd???), met meer dan 100 voorstellen. Hier volgt een greep uit de eerste 40:

 

  1. lees kerkmagazines
  2. bereid gebeden voor
  3. bezoek een zieke
  4. ga naar een les in de tempel
  5. Nodig iemand uit die zelf niet kan koken, zoals een bejaarde
  6. Verras iemand in nood met een bezoekje
  7. Maak een lijst op van leden die vervoer nodig hebben naar de kerk en pik hen op.
  8. Vind een unieke manier om minder actieve families bij te staan
  9. Bezoek de tempel samen met een vriend die geen lid is
  10. Bezoek een bejaardentehuis
  11. Praat in de wagen of tijdens het eten over wat je vandaag in de kerk hebt geleerd
  12. Zet kerkelijke tapes of video’s op
  13. Neem ochtendlijke kerkdiensten op video op en bekijk ze later
  14. Lees voor uit religieuze (kinder)boeken
  15. Plaats kinderen per twee samen in een kamer met een boek of een spelletje zodat ze elkaar individueel leren kennen
  16. Op die manier kunnen moeder en vader tijd alleen doorbrengen en bijvoorbeeld een origineel ontbijt klaarstomen voor de kinderen
  17. Organiseer het familiealbum (foto’s, dia’s, videobanden)
  18. Laat oma of opa verhalen vertellen over henzelf of andere familieleden
  19. Decoreer collectebussen voor de kerk en missies
  20. Maak een familiewandeling in de vrije natuur
  21. Maak een ideeënbus met “dingen te doen op zondag”
  22. Oefen een familiaal muziekrecital in
  23. Voer ze op in een bejaardentehuis of kinderhospitaal
  24. Maak schaduwportretten van familieleden of profeten en plak ze in het familiealbum
  25. Leer breien en maak iets voor een vriend

Enfin, de lijst gaat maar door: maak een Bijbelse poppenkast, een Bijbels gedicht, een Bijbelse musical, schrijf bedankbrieven, maak een knipselkrant met je favoriete artikels uit het kerktijdschrift, maak een puzzel van een religieuze beeltenis, een kalender met de verjaardagen van profeten en familieleden, studeer religieuze geschiedenis, plan familieactiviteiten, leer kinderen nieuwe vingerspelletjes (???), organiseer een religieuze quiz, speel hangman (!), maar alleen met religieus geïnspireerde woorden, organiseer elke zondag een “waarom ik van je houd”-sessie voor telkens een ander familielid…

 

Je zou voor minder hopen dat het maandag was. Alleen de laatste (nr. 109) vond ik wel leuk: “Bak koekjes voor een ouder koppel of een minder actieve familie uit je kerkring. Laat ze achter op een mooie schotel voor de deur, bel aan, en ren dan weg.”  

 

Jack Mormons

 

Houden alle mormonen zich aan al die strenge sociale regels? Natuurlijk niet. Maar een vijfde van de mormonen respecteert de “wet der tienden” die zegt dat je een tiende van je inkomen moet afdragen aan de kerk. Maar ook andere kerkelijke verplichtingen worden door alsmaar meer mormonen steeds minder nagekomen. Ze worden ‘Jack Mormons” genoemd. Ze gaan nog maar zelden naar de kerk, nemen niet deel aan kerkelijke sociale activiteiten, drinken koffie en alcohol… Maar gevraagd naar hun godsdienstige overtuiging is, zullen ze wel antwoorden dat ze mormoons zijn. In het tijdperk van cyberspace plaatsen veel mormoonse kinderen vraagtekens bij hun geloof.

Sommigen rebelleren en laten dit zien door hun haren zwart te verven en op te scheren, hun nagels te lakken, zich te hullen in de meest bizarre kleren. Ze lijken op punks, ontsnapt uit de seventies. Het zijn overigens de enige “mormonen” die herkenbaar zijn. Want mormonen zijn als homoseksuelen: je kunt het er niet aan zien. Behalve bij een kleine minderheid.

 

1132777077_gothboy

 

Dus, naarmate de kerk groeit, wordt de spoeling van hardcore mormonen dunner. Op termijn kan je dus verwachten dat de mormoonse kerk hetzelfde lot zal ondergaan als de katholieke kerk in België. Misschien kunnen we daarvoor bidden…

21:14 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: byu, 012, mormonen, gay, salt lake city, humor, provo |  Facebook |

31-03-07

Dirty Jo Punsters

Dirty Jo Punsters

 

In Spanish Fork, een klein stadje van ongeveer 25.000 inwoners op zo’n dertig kilometer ten zuiden van Provo, op een steenworp van het gemeentehuis, bevindt zich de enige seksshop van Utah County. EEN SEKSSHOP IN HET HART VAN MORMONENLAND? Ja, alleen heet het hier geen seksshop, maar een lingerieboetiek. In schril contrast met het uitstalraam, volgestouwd met frivool ondergoed, staan brave kinderkleertjes tentoongesteld in de winkel ernaast.   

 

SH100124

 

 

“Wij komen shoppen voor de wetenschap,” zegt Susan, een goede kennis van mijn gastheer. Susan werkt als familieverpleegster voor het Utah Valley Family Medicine Center in Provo, is gespecialiseerd in hulpverlening aan slachtoffers van seksueel geweld en forensisch onderzoek. De winkelierster, pikzwart haar en dito nagels, gotische look, kijkt haar met wijd opengesperde ogen aan. Ze heeft al veel excuses gehoord, maar dat… Ze werpt een schichtige blik in mijn richting. Ik blijf schaapachtig staan.  “Ik ben op zoek naar een zo realistisch mogelijke kunstvagina,” gaat Susan onverstoord verder. De ogen van Dirty Jo (eigenlijk Tresa Ahlen) rollen bijna uit hun kassen. “We leren onze verpleegsters foto’s nemen van de binnenkant van de vagina van verkrachtingsslachtoffers, en laten ze liever niet oefenen op echte patiënten.” “Oh, I see,” prevelt Tresa. Ik betwijfel het. Na wat meer uitleg over wie ze is, wat ze doet en waarom ze persé een kunstvagina nodig heeft, is de mist helemaal opgeklaard. Tresa troont ons mee naar een kleine, in roze gloed gedompelde ruimte achteraan in de boetiek.

 

Een muur van dildo’s slaat mij in het gezicht. Je waant je in de seksboetiek van Samantha van “Sex and the City. Vijftig centimeter lange penissen met eikels aan weerszijden, rode, blauwe, zilveren, gouden, appelblauw zeegroene latexpiemels, batterijen al dan niet inbegrepen. Er zijn zelfs drie verschillende modellen van kabouterhoofden met een lange wipneus. Kabouters staan bekend voor hun nieuwsgierigheid. Maar in die context krijgt het gezegde ‘je neus in iemand anders zaken steken’ toch een andere betekenis. Aan een andere muur hangen tussen de lotions, erotisch snoepgoed en allerhande seksspeeltjes een rijke verzameling kunstvagina’s. Je verwacht het echt niet in het hartje van Utah. Tresa ontpopt zich tot een echte vagina-expert en geeft voor degenen die daarin zijn geïnteresseerd enorm interessante details over elk model, elk materiaal en elke dimensie. Na een grondig onderzoek van de –in mijn ogen toch- rijke stock, blijkt geen enkele vagina geschikt voor Susan. De meeste zijn te klein (wat een verschil met de dildo’s), of missen te weinig attributen (sic). Ik bedoel, ze zijn niet gedetailleerd genoeg. “Ik had een zeer groot en realistisch model, maar heb het onlangs verkocht,” zegt Tresa. “Zaterdag plaats ik een nieuwe bestelling. Je kunt je vagina dan woensdag al komen afhalen.”

"Prima, maar wat als ik van mening verander?” vraagt Susan bezorgd.

“Geen nood, we raken ze wel aan iemand anders kwijt.”

Tresa kent haar pappenheimers.

 

We staan weer op straat. De neonverlichting van Zion Bank staart me als een bilboard van God de Vader verwijtend aan. Hoe kan een seksshop gedijen in een gemeenschap van fanatieke Bijbelvreters? (ik weet het, domme vraag). En vergeet niet, de mormonen hebben drie heilige boeken. Bovendien bestaat Tresa's pikante boetiek al sinds 1990. Haar geheim? Ze blijft op een bijzonder vernuftige manier binnen de krijtlijnen van de plaatselijke wet. Zo mogen volgens een gemeentewet van september 2005 winkels die volwassen boeken- en video’s of seksspeeltjes verkopen zich niet langer vestigen in het stadscentrum. Ook zaken die betrekking hebben tot seksuele ontmoetingen vallen uit de boot. Daarmee bedoelt het gemeentebestuur vooral naakt worstelen en strippen. De nieuwe ordonnantie is liberaler dan de vorige, want er wordt ditmaal een uitzondering gemaakt als het naakt “opvoedkundige doelstellingen” nastreeft.  Bovendien worden alleen zaken geviseerd die minstens 15 procent van hun omzet halen uit seksueel georiënteerde producten, of ten minste 15% van hun oppervlakte eraan besteden. Welnu, dat gat in de wet laat Tresa toe producten te verkopen om andere gaten te vullen. Boeken en video’s zijn er niet te koop, en het grootste gedeelte van de boetiek wordt ingenomen door sexy lingerie. In de plaatselijke gele gids vindt je haar niet terug onder “Sex Shop” maar wel onder “Adult Novelties, Boutique, Lingerie, Shoes”.

 

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Tresa veel meer dan 15% van haar winkelruimte besteedt aan seksartikelen. Thuis gekomen, bekijk ik de foto’s die ik van de boetiek heb genomen. Pas dan valt mijn euro. De naam van Tresa's winkel loopt verder door boven de vitrine met kinderkledij. Ssssssst….  

 

SH100122

 

 

Dirty Jo Punsters

170 N Main Street, Spanish Fork, UT 84660 Tel

801-798-2485

 

Susan Chasson is voorzitster van de International Association of Forensic Nurses en zoekt in die hoedanigheid contacten in Europa. Kan je haar helpen? Mail me.

 

chassons

 

20:19 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, provo, humor, seks, 010 |  Facebook |

30-03-07

Toiletten

Toiletten

 

Mijn eerste bezoek aan de Verenigde Staten was in 1998. Aangezien vliegtuigtoiletten alsmaar kleiner worden naarmate ik ouder word, had ik mijn afvalstoffen bewaard tot in de luchthaven van Newark. Na het passeren van de douane (niets aan te geven?) rende ik –negen jaar geleden kon ik dat nog- naar de toiletten. Niemand had mij gewaarschuwd. Geen enkele toeristische gids bereidt je daarop voor. In Amerika, het land der preutse puriteinen, hebben de toiletdeuren een zijwaartse kier van een goede centimeter. Misschien is die kijkspleet wel een maatregel tegen vuile manieren op het toilet, maar ik zit er toch niet op mijn gemak. Als ik van op de pot mensen zie passeren, zien die mij ook, denk ik dan. Trouwens, ze hoeven niet eens diep te bukken of hoog te rijzen om mij vanuit een andere ooghoek gade te slaan.

toilet

 

Die toiletbouw is alomtegenwoordig, niet alleen op luchthavens. Het is een verborgen culturele trek van de Verenigde Staten, die trouwens ook tot uiting komt in zwembaden. Ik kan alleen spreken over Utah en omstreken, maar in het zwembad van Provo bijvoorbeeld, ben je als man verplicht een bermuda te dragen. Een speedo is onkies en geeft aanleiding tot uitwijzing. Let daar eens op in Amerikaanse films. Op stranden en aan zwembaden dragen alle jongens en mannen een lange zwembroek. Maar om je in een dergelijke bermuda te wurmen, krijg je wel geen eigen hokje, nee, er zijn alleen gemeenschappelijke kleedkamers. De preutsheid geldt blijkbaar alleen tegenover het andere geslacht. Toch vreemd in een staat waarin homo’s nog altijd niet uit hun hok durven komen. Nu ja, ze kunnen altijd terecht in de kleedkamer.

18:59 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 007, provo, humor, gay |  Facebook |

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De mormoonse kerk is een van de snelst groeiende godsdienstgemeenschappen in de Verenigde Staten. In 1950 telde de “Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen” ruim een miljoen leden, twintig jaar later waren het er drie miljoen, vandaag zijn ze naar schatting al met twaalf miljoen. De helft ervan leeft in de VS. De mormoonse kerk boekt vooral vooruitgang in ontwikkelingslanden. In Latijns-Amerika en op de Filippijnen groeit ze echt als kool. In thuisland Utah wonen 2,5 miljoen mensen, waarvan ongeveer 75% mormonen. De meeste Amerikaanse mormonen wonen dus niet langer in de ‘mormonenstaat’, maar in Californië en de buurtstaten Arizona, Nevada, Wyoming, Idaho en Colorado, maar ook in Canada.

 

Een strikte hiërarchie 

De top van de mormoonse kerk is georganiseerd naar het model van Jezus en zijn apostelen. Sinds 12 maart 1995 is Gordon Hinckley de president van de Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij is de directe opvolger van Joseph Smith, profeet, ziener en onthuller. Dat betekent dat God spreekt door de mond van Hinckley. In tegenstelling tot de katholieke kerk die het moet stellen met een plaatsbekleder van Christus, hebben de mormonen een springlevende profeet. Nu ja, hij is al 96, maar nog altijd bijzonder kwiek voor zijn leeftijd. Tussen haakjes, Utah heeft de gezondste bevolking van de USA. Dat heeft de staat vooral te danken aan de strenge door de kerk opgelegde gezondheidsregels. Zo mogen mormonen geen koffie, thee, alcohol of andere stimulerende middelen gebruiken en tabak is helemaal uit den Boze. De kerk raadt naast lichaamsbeweging het gebruik van veel granen, groeten en fruit aan, en weinig vlees. Het lichaam is nu eenmaal de tempel van de geest. Utah is tot slot veruit de enige plaats ter wereld waar mannen een hogere levensverwachting genieten dan vrouwen. Misschien heeft dat te maken met het baren van veel, heel veel kinderen (en de opvoeding van al die morm(els)oontjes. De kerk verbiedt seks voor het huwelijk. Daarna kan het niet meer op: hoe meer kinderen, hoe beter.

 

Maar dat terzijde. Het grote voordeel van een direct contact met God is dat de kerk nu en dan een grote bocht kan nemen zonder uit de bocht te gaan. Polygamie is een probleem voor aansluiting bij de VS? Niet erg, God verschijnt bij de profeet en het is gedaan met polygamie. Nu, er zijn naar schatting nog altijd enkele tienduizenden mormonen die polygamie bedrijven. Ze behoren niet tot de officiële kerk, maar tot allerhande splintergroepen. Het is op een dergelijk gezin dat de schitterende HBO-serie ‘Big Love’ is gebaseerd. De mormoonse kerk heeft historisch ook de reputatie racistisch te zijn. Tot 1978 konden zwarten er geen deel van uitmaken omdat ze volgens Smith ‘het teken van Kaïn’ droegen. Als vandaag aan Hinckley gevraagd wordt waarom zijn kerk zolang racistisch is geweest, antwoordt hij onbeschroomd ‘I don’t know’. In elk geval kregen zwarten, alweer via een revelatie, in 1978 gelijke rechten. Maar tot vandaag is Utah de staat met het kleinste percentage zwarten van de VS, minder dan één procent.

 

Hincley wordt geflankeerd door twee raadgevers. Samen vormen ze het Presidium, een soort van triumviraat. Eigenlijk heeft Hincley al langer de touwtjes in handen, want zijn twee voorgangers zweefden op het randje van de seniliteit. Onder het Presidium staat de Raad der Twaalf Apostelen. De meesten zijn hoogbejaarde heren, zoals het in sterk hiërarchische organisaties betaamt. Ondanks die strikte machtsstructuur, draait de kerk vrijwel volledig rond onbezoldigde vrijwilligers. Maar aangezien de godsdienst vrijwel het hele sociale leven bepaalt en controleert, kan je moeilijk van vrijwilligheid spreken. Elke mormoons jongetje wordt op zijn twaalfde al tot priester gewijd. Meisjes niet. Vrouwen bekleden immers geen officiële plaats in de kerk, maar spelen eerste viool in het gezin. Ondanks haar traditionele rol van huisvrouw en babymachine, kan de vrouw in Utah al stemmen van 1870.

 

Andere rariteiten 

Wat onderscheidt mormoonse kerk nog van andere religies? Ten eerste is er het systeem van de afdrachten, de ‘wet der tienden’. Elke mormoon wordt geacht een tiende van zijn maandinkomen af te staan aan de kerk. Die telt 12 miljoen leden, dus reken maar uit. De mormoonse kerk baadt in de weelde. De tempels en administratieve gebouwen van de mormonen in Salt Lake City stralen dan ook rijkdom uit. Ze doen denken aan de architectuur in Las Vegas: glitter en kitsch. Een andere overeenkomst met Las Vegas (en Disneyland) zijn de toeristen. Met meer dan vijf miljoen bezoekers per jaar is Temple Square, het hart van het Rijk der Mormonen, een van de toeristische trekpleisters van de Verenigde Staten. Het veeleisende karakter van de mormoonse kerk is ongetwijfeld een belangrijke reden waarom ze in de meer ontwikkelde landen veel moeilijker van de grond komt. Dat naast de complete inhoudelijke prietpraat natuurlijk, maar dat geldt voor alle godsdiensten.

 

Naast het inkomen uit de afdrachten, geschat op twee miljard dollar per jaar, heeft de kerk van de Heiligen der Laatste Dagen een dikke vinger in de pap in heel wat ondernemingen. Mormonen staan overigens bekend als gewiekste zakenlui. Anderzijds ook als reusachtige naïevelingen, waardoor Utah een uitverkoren jachtterrein is voor allerhande sjacheraars. Voorts zijn ze oerconservatief en de trouwste volgelingen van de Republikeinen. Publieke uitgaven voor sociale voorzieningen, wegen, openbaar vervoer… het is aan een mormoon niet besteedt. Die sociale rol is weggelegd voor de kerk. Dat is meteen de belangrijkste reden van haar groei in Latijns-Amerika en andere derdewereldlanden. In het bijzonder alleenstaande vrouwen met kinderen vormen een gemakkelijke prooi. Op de glijbaan van financiële en andere steun rollen ze bijna automatisch de kerk binnen. Voor de financiering van die ontwikkelingshulp en ander sociaal werk sparen de mormonen letterlijk het eten uit hun mond. Iedere eerste zondag van de maand is het vasten geblazen. Het uitgespaarde geld spekt

de mormoonse sociale zekerheidskas.

 

Bekering van levenden en doden 

Als een Bijbelventer aan uw deur belt en het is geen bejaarde getuige van Jehova, dan is het vast een kortgeknipte mormoonse snaak in pak en das. Mormonen zijn immers geboren missionarissen. Letterlijk! Elke jongen wordt geacht op zijn negentiende gedurende twee jaar op eigen kosten (van zijn ouders natuurlijk) en op vrijwillige basis (daar heb je het weer) op missie te vertrekken. Hij mag kiezen naar waar, maar de kerk beslist (en stuurt hem meestal ergens volledig anders). Je vindt Mormoonse zendelingen in alle uithoeken van de wereld. De moeilijkste missielanden bevinden zich in West-Europa. Al dat zendingswerk levert wel een mooie economische troef op: nergens in de VS heeft de bevolking een betere talenkennis dan in Utah. Telefoon- en computermaatschappijen schieten er paddenstoelen uit de grond. Maar denk liefst twee keer na als je in een restaurant of elders zit te grappen over mormonen. De kans dat iemand je begrijpt, is echt reëel…

 

Mormonen zijn misschien nog het best gekend voor hun belangstelling in genealogie. Ze draven niet alleen de aardbol rond om levende mensen te bekeren, maar ook om de gegevens van doden op te snorren om ze te redden voor het hiernamaals. Dat laatste is ongetwijfeld een gemakkelijkere klus en bovendien heeft iedereen er wat aan. Als je op zoek bent naar gegevens van je voorouders, kun je beter naar Salt Lake City trekken dan naar, pakweg, Zoutenaaie. Daar bevindt zich immers de burgerlijke stand van heel de planeet. De stamboomgegevens worden bewaard op microfilms die 200 meter diep in een ondergrondse stapelplaats in een granieten gebergte zijn opgeslagen. Kopieën van die microfilms kunnen geraadpleegd worden in de Family History Library te Salt Lake City. Tegenwoordig stellen de mormonen hun genealogische gegevens ook beschikbaar via het internet, op www.familysearch.org.

 

Toch nog een woordje uitleg over die belangstelling voor het dodenrijk. Mormonen geloven dat er een leven is na de dood. Je moet dan wel tijdens je aardse leven gedoopt worden. Maar wat met al die arme sloebers van voorouders die geboren zijn voor de oprichting van de kerk van Joseph Smith, of die er nooit mee in contact zijn gekomen? Niet eerlijk! Gelukkig kunnen ze retroactief gedoopt worden, maar dan moeten ze wel eerst opgespoord worden. Mormonen reizen dus de wereld rond op zoek naar hun voorvaderen, zodat die in het eeuwige leven kunnen herenigd worden met hun familie. Ze schatten dat er geregistreerde gegevens bestaan van ongeveer 7 miljard mensen. Laten we dus maar hopen dat er in het hiernamaals plaats genoeg is…

00:47 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, salt lake city, provo, humor, racisme, byu, 004 |  Facebook |

26-03-07

een Belg in Provo

 

Een Belg in Provo

 

Belgen in Utah… ze zijn dun bezaaid. Toch zit op de vlucht van Brussel naar Atlanta vlak naast mij een West-Vlaamse landgenoot die uitgerekend ook op weg is naar Provo, thuisplaats van de mormoonse Brigham Young University (BYU). “Voor mijn werk…” voegt hij er verontschuldigend aan toe. Daarna plugt hij zijn oortjes in om van de rest van Rocky Balboa te ‘genieten’… Voor een Amerikaan het begin van een gesprek, voor een Belg het einde. Ik blijf dus op mijn honger zitten. Waarschijnlijk is hij er voor zaken. Want ook al is Provo provinciaals, de stad telt toch een paar honderdduizend zielen en groeit als kool. De economische ontwikkeling in de valei ten zuiden van Salt Lake City is spectaculair. De sociale ontwikkeling is echter een ander paar mouwen… 

 

Ik ben er op bezoek bij een oude schoolvriend die naar hier is verhuisd wegens beroepsredenen. Een vrijzinnige splinter in een hooiberg LDS-aanhangers (Latter Day Saints). Belangrijkste reden van mijn komst is een maandje mediteren over mijn verdere carrière als tekstschrijver en afkicken van de nicotine. Provo is daarvoor de perfecte plaats. Er is absoluut niets te doen en mijn gastgezin is rookvrij (net als de mormonen trouwens). Koffie, thee en alcohol zijn gelukkig wel voorradig. Ander vertier wordt geleverd door de waarlijk prachtige omgeving, waarover later meer. En gelukkig heb ik mijn laptop bij, zodat ik voor het eerst in mijn leven kan beginnen met een blog. Waarover? Weet ik veel… We zien wel…

 

 SH101264

in de duinen van Little Sahara

23:57 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (4) | Tags: stoppen met roken, provo |  Facebook |