23-01-10
Terug in Provo
Bijna drie jaar na de geboorte van deze blog in Provo, Utah, ben ik er terug. De stad ligt bedolven onder een wit tapijt, maar lang blijft de sneeuw niet liggen: overdag klimt de temperatuur gemakkelijk op tot 6°, wat warmer aanvoelt dan een dito koude in het natte België.
Sinds een jaartje ligt Salt Lake City een stuk dichter bij Brussel dankzij een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs. Je checkt in -ten laatste om 7u30- in Brussel-Zuid, een hogesnelheidstrein brengt je in 75 minuten in Charles De Gaulle, waar om 10u50 (in mijn geval een uur later) een vliegtuig vertrekt naar Salt Lake. Gekraakt na een dikke tien uur gevangen in een stalen poppenhuis met plasiek bestek, ben je op je bestemming, 14 uur plaatselijke tijd, een tijdwinst van vijf tot zes uur bij vroeger.
Wintersneeuw oogt een stuk witter dan zomersneeuw. En de neerslag van de afgelopen dagen hebben komaf gemaakt met de sterk vervuilde lucht die al jaren de valei teistert. Vergis je niet: de natuur in Utah is prachtig en uitgestrekt, maar de verkeersader en de industrie die geconcentreerd zijn in de valei braken voortdurend vervuile lucht uit die door de omzomende bergen niet kan ontsnappen.
Op het seizoen na, is hier tijdens mijn drie jaar afwezigheid op het eerste zicht niet veel veranderd. Met Change had Obama waarschijnlijk niet meteen Utah voor ogen, het paradijs van de conservatieven. Mijn Iphone geeft aan dat de dichtstbijzijnde pub zich in Spanish Fork bevindt, op 14 kiliometer van Provo. Nee, als je het nachtleven opzoekt, is een trip naar Utah niet aan jouw besteed. Maar troost je, Las Vegas is hier niet zo ver vandaan. Nog een paar nachtjes slapen, en Bette Midler, here I come!
20-01-08
Mormonen op een missie (2)
Mormonen en seks… het blijft een moeilijk huwelijk (tenzij binnen het huwelijk), wat eigenlijk wel vreemd is voor de vruchtbaarste staat van de VS. En Mormonen en homoseksualiteit is helemaal olie en vuur. Het liberale Hollywood diept dat thema overigens uit in de ontroerende comedy Latter Days (2003), een knappe prent waarin een oversekst gay feestnummer valt voor een Mormoonse missionaris.
Nu heeft een of andere goochemerd die zichzelf queergnosis noemt een filmpje op YouTube geplaatst waarin hij achter elk hoekje in Salt Lake City een of ander erotisch getint kunstwerk ontwaart. Salt Lake is overigens een zeer liberale stad waar de Democraten al jaren de scepter zwaaien, tot groot tandengeknars van de conservatieven die in de staat Utah een verpletterende meerderheid vormen.
Ook de sexy kalender (zie vorige bijdrage) is uitgegroeid tot een homo-iconisch hebbeding. In de Morgen van 29 december prijkt de kalender op de tweede plaats bij de ‘coolste dingen voor 2008’, een lijst die werd samengesteld door de Nederlandse trendgoeroe Carl Rohde.
17:48
Gepost door Jean Lievens
in mormonen |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mormonen, missionarissen, gay, 049 | 
Facebook
|
10-12-07
Mormonen op een missie
“Wat is schadelijker voor de (Mormoonse) kerk? Het stereotype beeld dat alle leden een split in het haar dragen en kiezen voor bordspelen als tijdverdrijf, of de gedachte dat die 21-jarigen die aan uw deur komen kloppen, staan te popelen om u te tonen hoe ze er in werkelijkheid uitzien?” Tot daar Brandon Dabling in de Daily Universe, de universiteitskrant van BYU (Brigham Young University).
Waarover gaat het? In navolging van succesvolle kalenders waarop brandweerlui, politiemannen en andere calendar girls met blote torso en verlokkelijke blik poseren, dachten een aantal Mormoonse missionarissen dat een halfblootkalender een goed idee zou zijn om zich te ontdoen van hun stoffige, conservatieve imago. Zo gezegd, zo gedaan. “Mormons exposed”, een in Las Vegas gebaseerd bedrijf, pakte uit met een kalender van uitgepakte missionarissen, vanaf de broeksriem dan. Voor elke maand een wulpse missionaris, met telkens een zedige kleinere foto van hem in wit overhemd en das. Kwestie van geloofwaardigheid.
“We willen de missionarissen tonen als gewone mensen (!)” zegt medestichter Chad Hardy, die wil afgeraken van het oerbrave beeld dat mensen van Mormonen hebben. Een deel van de opbrengst zou gaan naar goede doelen in de landen waar de missionarissen actief zijn geweest. Naar verluid was de samenstelling van de kalender geen simpele opdracht. Je moet ze immers vinden, ex-missionarissen en praktiserende Mormonen die niet alleen een goed figuur hebben, maar ook bereid zijn het te laten zien.
Wat drijft zo’n Mormoon dan? “Ik ben geïnteresseerd in de entertainment business,” zegt Jonathan Martin, een van de modellen en waarschijnlijk fan van de Osmonds. Martin was zendeling in Manchester en kreeg verdeelde reacties op zijn deelname. Sommigen vonden het moedig en ‘cool’, anderen ‘not Mormon-like’. In elk geval komen er veel meer positieve reacties vanuit de gay community aan de oostkust dan vanuit de Mormoonse gemeenschap aan de westkust.
Meer over de kalender en andere Mormoonse gadgets vind je op http://mormonsexposed.com (mormons exposed of mormon sex pose (d)?). Je kunt er stemmen voor je favoriete model, of solliciteren om op de kalender van 2009 te prijken. Mijn vraag: hoe hang je de kalender op? Er mankeert een gaatje bovenaan. Nu ja, Mormonen zijn blijkbaar niet voor een gat te vangen.
12:15
Gepost door Jean Lievens
in mormonen |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mormonen, byu, mormons exposed, 048 | Facebook
|
13-08-07
Moab (1)
Genoeg Over New York. Terug naar Utah. Meer bepaald Moab, de ideale uitvalbasis om een aantal adembenemende nationale parken te bezoeken. Arches National Park ligt op een steenworp (
Veel toeristen geven echter de voorkeur aan de feeërieke tierlantijnen van Bryce Canyon, de imposante rotspartijen van Zion of de overweldigende vergezichten in de Grand Canyon. Daar kan je een overdosis natuur ook vlug tenietdoen door een duik in het naburige Las Vegas. Sla je twee extreme reisvliegen in één klap. Moab ligt ‘een beetje uit de weg’. De autorit naar de City of Sin neemt een hele dag in beslag, maar je ogen blijven onderweg wel feestvieren.
Het is wel vreemd dat de alcoholvijandige mormonenstaat zoveel "microbreweries"rijk is, restaurants die hun eigen bier brouwen. De Moab Brewery serveert bijvoorbeeld een heerlijke Lizard Light, een gezonde Elephant Hill Hefeweizen of een verraderlijke Scorpion Pale Ale. Of wat dacht je van een Dead Horse Ale, een Park City Steamer of een Raven Stout? In het mondaine skioord Park City heb ik me ooit aan een Polygamy Porter gewaagd, een donker biertje dat aangeprezen wordt onder de slagzin ‘Why Have Just One?’ Ook van humor zijn mormonen niet gespeend…
Zoek je kitscherige charme, dan is de Apache Motel een aanrader. John Wayne, Henry Fonda en westernregisseur John Ford hebben er gelogeerd en dat laat de met foto’s overladen lobby merken. De omgeving rond Moab heeft immers decor gestaan voor heel wat westerns, zoals The Searchers (ook al speelt die film zich af in Texas). De uitbaatster (althans die van vijf jaar geleden, ik weet niet of het mens nog leeft) met zwartgeverfde haren, Dame Edna-bril en kantgekloste bloes heeft John Wayne naar eigen zeggen persoonlijk gekend. Ze vertelt over de Duke als was ze ooit zijn persoonlijke matras. Tenzij haar geknipoog het resultaat is van een tic, niet van een hint.
“Triple A?” vraagt ze. AAA is de Amerikaanse evenknie van Touring Wegenhulp. Lidmaatschap geeft je meestal recht op een korting in motels. Ik knik en wijs naar de vergeelde filmfoto van John Wayne aan de muur. “Did you meet him?” vraag ik. “Oh yes. Wonderful man,” zucht ze al wenkend met het rechteroog. Te zijner ere staat een vitrinekast memento’s en souvenirs, waarbij het toiletpapier met een foto van Amerika's beroemdste doch conservatiefste cowboy mijn voorkeur draagt. ‘A man ought to do what he thinks is right’, zei de Duke. Dus koop ik een rol en zonder mij af.
Life is tough, but it's tougher when you're stupid
John Wayne
14:35
Gepost door Jean Lievens
in reistips |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: 044, canyonlands, arches national park, microbrewery, mormonen, moab, utah | Facebook
|
30-04-07
Monsterapplaus probeert controverse rond Cheney te doen vergeten
Ooit zat ik met twee man en een paardenkop te applaudisseren als een gek in een Festival Off theater in Avignon. Meer spelers op de planken dan toeschouwers in de zaal. Je probeert dat te compenseren door zo luid en lang mogelijk in je handen te klappen. En je weet van geen ophouden omdat die verdomde acteurs blijven buigen en lachen en het vertikken om op te krassen. In Provo viel Dick Cheney onlangs een gelijkaardig applaus te beurt aan de Brigham Young University.
Ondertussen ben ik twee weken weg uit Provo, maar om mijn verhaal af te maken heb ik even getelefoneerd naar Amerika. Uiteindelijk kwam een honderdtal protesterende studenten opdagen, in alle stilte uiteraard, met bordjes “Mormonen voor de vrede” en “Maak soep, geen oorlog” (!) in de hand. Geen massale opkomst, maar toch genoeg om de nationale pers te halen. Het protest aan BYU ging zelfs Newsweek niet onopgemerkt voorbij.
11-04-07
Katholieke kerk te koop
In het oude stadscentrum van Provo staat een katholieke kerk te koop. Het betreft een historisch gebouw, opgetrokken in Spaanse stijl, dat tot voor kort op de lijst van beschermde monumenten stond. En daar knelde het schoentje. De katholieken wilden het gebouw verkopen, het mormoonse stadsbestuur lag dwars.
Door immigratie uit Latijns- Amerika zit de katholieke kerk in Provo in de lift. Mexicanen in Utah kan je een beetje vergelijken met Marokkanen in België. Of als je wilt, katholieke kerken met moskeeën bij ons. Het oude kerkje was dus te klein geworden en de parochianen waren voor hun erediensten, dopen, huwelijken en begrafenissen uitgeweken naar een gymnasium in het aangrenzende Orem. Daar willen ze een nieuwe kerk bouwen die ruimte biedt voor 1200 mensen. Probleem: ze zijn zo arm als een kerkrat. En dat terwijl een bouwpromotor 1,2 miljoen dollar veil heeft voor hun kerkje dat in Provo staat te verkommeren.Patsituatie: de katholieken willen hun kerk verkopen, maar mogen niet van de mormonen die het gebouw willen beschermen. Alleen, mormonen houden niet van publiciteit en zeker niet van slechte publiciteit. Ze houden het liefst de kerk in het midden. Na veel getouwtrek besliste het stadsbestuur op 3 april met een vrij krappe meerderheid om het gebouw van de lijst van beschermde monumenten te halen. Nu de kogel door de kerk is, kunnen de bulldozers hun gang gaan. Maar wat blijkt? Sinds kort staat voor de kerk een bordje ‘For Sale”. Was het geduld van de bouwpromotor op, of proberen de katholieken meer dan 1,2 miljoen uit de brand te slepen? De heer is het wijs…
23:53
Gepost door Jean Lievens
in Actualiteit |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mormonen, 022, humor | Facebook
|
10-04-07
Cheney blijft voor beroering zorgen
Cheney blijft voor beroering zorgen
Mijn verblijf in Provo loopt op zijn einde. New York lonkt, en hoe! Aangezien er in eender welke wijk van de Big Apple meer te beleven valt dan in de hele staat hier, komt er binnenkort een tijdelijke blogstop. Maar vanaf 23 april neem ik de draad weer op.
Zoals elke dag is het hier plaatselijke komkommertijd. O ja, er zijn twee studenten gearresteerd naar aanleiding van een uit de hand gelopen ruzie na een gooipartij met waterballonnetjes (wat moeten jongeren anders doen om de tijd te doden?). Dat haalt hier de voorpagina. Een andere krantenkop gaat (alweer) over Cheney. BYU, de mormoonse universiteit, bereidt zich voor op de komst van de vicepresident. Studenten en hun gasten zullen vanwege de veiligheidsmaatregelen twee uur eerder moeten aanwezig zijn op hun eindejaarsplechtigheid. Bovendien moeten ze op voorhand entreekaartjes aanvragen. En als klap op de vuurpijl krijgen ze er niet meer dan vier.
Je moet weten dat mormonen geen seks mogen hebben voor het huwelijk en dat de meesten zich daar bovendien aan houden. Seks na het huwelijk mag gelukkig wel, zij het met productieve doeleinden. (Je kent toch die mop: waarom stopt een mormoonse vrouw na haar 35ste met kinderen krijgen? Omdat 36 teveel is). Het gevolg is dat de meeste studenten aan BYU niet alleen getrouwd zijn, maar bij ons al recht zouden hebben op een kaart van de Bond van Grote en van Jonge Gezinnen. Studenten in de les met een of meer baby’s op de schoot, zijn geen uitzondering. Zie je de rij al aangroeien voor de metaaldetector? Krijg die kinderen maar eens twee uur langer stil. Bovendien zullen studenten moeten kiezen wie mee mag: de kinderen of de ouders. Waarschijnlijk degene die het stilst en zindelijkst zijn? In elk geval veroorzaakt de komst van Cheney alsmaar meer rimpels op de anders zo gladde universiteitsvijver.
20:18
Gepost door Jean Lievens
in Actualiteit |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: cheyney, 020, byu, provo, mormonen | Facebook
|
07-04-07
Opgroeien in Provo
Opgroeien in Provo
Sinds woensdag hebben de scholieren in Provo ‘Spring Break’, de Amerikaanse versie van de paasvakantie. Vijf dagen verlof, joepie! Alleen… hoe vult een opgroeiende teenager hier zijn dag? Hoe is het om op te groeien in Provo? Wat valt hier in godsnaam te beleven?
“Nothing, really… Hang out…” luidt het antwoord van de vijftienjarige zoon van mijn gastheer. Waar? ‘In the mall, at friend’s houses… What did you do in Belgium?’ Goede vraag. Daarvoor moet ik ver teruggaan in de tijd. Naar het strand gaan, I guess, maar ik neem aan dat alleen kustkinderen dat privilege genieten. De Oostendse versie van ‘Hanging out’. Alleen aten wij ons ijsje in zwembroek op het strand, hier aangekleed in de mall. Toch kan ik me moeilijk verzoenen met de insinuatie dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Er zijn wél verschillen.
Bidden of schieten?
Vorige week hield de LDS-kerk zijn halfjaarlijkse conferentie. Brave mormonen zitten dan thuis gekluisterd aan radio of tv om de preken van de apostels te volgen, stoute mormonen trekken met hun kinderen naar de schietstand. Hun idee van een schietgebedje. Om te drinken moet je in dit land 21 zijn, om auto te rijden 16, maar om een wapen te hanteren? Van zodra je een geweer kunt tillen.
Dus, de 15-jarige zoon des huizes trok vorig weekend met zijn vriend en diens ouders naar de plaatselijke schietclub. Een dollar per kogel. Hij was er verre van de jongste. De rest van het weekend was gefocust op dvd’s: The Illusionist, Man of the Year, Casino Royal en Borat. Amerikanen die lachen met Amerikanen…
Van maandag tot vrijdag stopt rond half zeven een gele bus voor de deur om ‘the kid’ op te pikken. Van 7u30 tot 14u vertoeft hij op de schoolbanken. Aan de dinertafel verslaat hij zijn belevenissen van de dag. Daaruit blijkt dat de meeste leraars geen risico lopen op aan hardwerken verbonden beroepsziekten. Het filmpjes kijken gaat gewoon door op school. Les Engels: nota nemen bij de tv-serie ‘Sense and Sensibility’, les biologie: kijken naar een documentaire van National Geographic, les journalistiek: nietsdoen, want de krant is in opmaak.
Sommige leraars zijn eigenlijk sportcoaches, maar moeten daarnaast nog een vak onderwijzen (stel je voor), ook al hebben ze er totaal geen kaas van gegeten. Leerlingen krijgen wel huiswerk mee, maar van nazien is weinig sprake. Ik ben wel onder de indruk van het aantal taalvakken dat hier onderwezen wordt: Duits, Frans, Chinees… Helemaal verwonderlijk vind ik het lezen van het ‘Communistisch Manifest’ als deel van de leerstof. Commentaar van de kid: “Zeer interessant, alleen jammer dat er zo weinig instaat over communisme.” Right on! De school is ook de spil van tal van sportieve en culturele activiteiten (basketploeg, soccerteam, baseballteam, schoolorkest, toneelkring…). Daarbuiten heerst de kerk. Want ook in Utah geldt de Amerikaanse grondwet en dus de scheiding tussen kerk en staat.
Voor de rest slokken computerspelletjes de meeste vrije tijd op. De cyberversie van ‘hanging out’, want hoewel hij alleen zit achter zijn computer, speelt hij in werkelijkheid online samen met (of liever tegen) zijn vrienden. En af toe slaan de stoppen door.
Pang, pang, pang! Nu ja, beter in cyberspace dan in de ‘real world’, op school bijvoorbeeld…
06-04-07
De mormonen, een verhaal apart (4)
De mormonen, een verhaal apart (4)
“En, hoe is het leven onder de mormonen?,” is een veelgebruikte openingszin in telefoontjes of e-mails die ik krijg van het thuisfront. Het is een vraag die me wat wrevelig maakt. Dat men aan Dian Fossey vraagt hoe het leven is onder de gorilla’s, oké. Of aan Margaret Mead over haar belevenissen bij de Papoea’s, tot daar. Informeren over de belevenissen onder de mormonen in Utah, is een beetje hetzelfde als vragen hoe het leven is onder de katholieken in Aalter, heimat van Pieter De Crem.
Een godsdienst als de andere? Niet helemaal…
Nogmaals, mormonen zijn mensen als jij en ik. Als je ze prikt, bloeden ze, als je ze kietelt, lachen ze. Bovendien praten ze tegen een buitenstaander eigenlijk zelden of nooit over hun godsdienst. Ze zijn niet zoals de fanatieke baptisten in de zuidelijke 'Bible Belt', die je met de Bijbel rond de oren meppen als je een wind laat. Hier kom je er met een 'oeps' van af. Ook hun oerconservatisme valt niet meteen op. Zowel hun geloof als hun politieke overtuiging sluimert diep maar vastberaden onder de oppervlakte. Aan de buitenkant zijn het uiterst vriendelijke, opgewekte mensen, op het randje af van het irritante. Ik schrik me nog altijd een bult als een bediende in de supermarkt mij een "How are you doing, Sir” of “Everything alright? Can I help you?” toewerpt (maar dat geldt eigenlijk overal in Amerika; vriendelijk zijn is een arbeidsvoorwaarde).
Mormonen zijn ook geen homogene groep. Er zijn aartsconservatieve en progressieve mormonen, tolerante en onverdraagzame mormonen, fanatieke kerkgangers en ‘Jack Mormons’, dikke en dunne mormonen... Kortom, mormonen zijn als katholieken of islamieten. Ze komen in alle maten en gewichten. Bijna. Want het aantal mormonen, dat de strenge geloofregels volgt, overtreft nog altijd ruimschoots dat van de meeste andere godsdiensten.
Salt Lake City, waar niet-mormonen thuis zijn
Het Mekka van de mormonen is Salt Lake City. Het is de thuisbasis van de twaalf apostelen. Alle belangrijkste mormoonse gebouwen zijn gevestigd rond Temple Square: de Salt Lake Tempel, hoofdzetel van de kerk, het beroemde mormoonse tabernakel, de Assembly Hall.
Vreemd genoeg spelen de mormonen er geen thuismatch. De meeste niet-mormonen van Utah hokken namelijk samen in de hoofdstad waar ze dicht tegeneen kunnen schurken en samenspannen tegen de LDS-kliek (Latter Day Saints). De situatie is er een beetje vergelijkbaar met het Voeren van José Happart. Ze hebben de Democraat Rocky Anderson verkozen tot burgemeester van Zoutmeerstad. Anderson is ecologist, voor het homohuwelijk, het recht op abortus, en nam het voortouw in de plaatselijke anti-oorlogsmars daags voor het bezoek van Bush aan Salt Lake City. In zijn toespraak noemde de burgemeester Bush niet alleen “de slechtste president in de geschiedenis van de Verenigde Staten,” maar ook een “oorlogsmisdadiger die moet worden afgezet”.
Anderson mag dan niet de meest liberale burgemeester zijn van de VS, in Utah is hij de baarlijke duivel. De 55-jarige burgervader beweert echter dat hij zich niet langer verkiesbaar zal stellen voor een derde ambtstermijn. Hij wil zich focussen op zijn strijd voor mensenrechten en tegen de opwarming van de aarde. Zijn vertrek zal de politieke temperatuur in Utah in elk geval gevoelig doen dalen.
19:39
Gepost door Jean Lievens
in mormonen |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: salt lake city, 016, mormonen | Facebook
|
02-04-07
De Mormonen, een verhaal apart (3)
De Mormonen, een verhaal apart (3)
Zondag is voor mormonen kerk- en familiedag. Naast de verplichte kerkactiviteiten worden ze geacht de dag zoveel mogelijk door te brengen in gezinsverband. Afgelopen weekend waren er echter geen kerkdiensten. Een collectieve aanval van rationaliteit? Neen, tweemaal per jaar houden de mormonen een algemene conferentie waarop hun hoogste kerkleiders preken en richtlijnen geven. Ze gaan door op weekends waarin de eerste zondag van april en de eerste zondag van oktober vallen.
Een conferentie met niets nieuws
Omdat niet alle twaalf miljoen mormonen kunnen samenhokken in het Conference Center te Salt Lake City, worden ze verondersteld de sermoenen thuis te volgen: op radio, tv of het internet. De preken worden vertaald in meer dan 40 talen en per satelliet doorgestraald zodat de hele planeet live kan volgen. Over live gesproken, ieder jaar wordt met spanning uitgekeken naar de toespraak van de 96-jarige president van de kerk, Gordon B. Hinckley, die na zijn kankeroperatie van vorig jaar ook ditmaal de draak stak met zijn eigen gezondheid: “Bekwame dokters en verpleegsters houden me op het goede spoor. Sommigen onder u kunnen eerder gaan dan ik.” Of wat vindt u van die: “De wind waait, en ik voel me als het laatste blad aan de boom.” Ik moet toegeven, ik vind Hinckley wel leuk… Hij is vrijwel de enige spreker die de lachers op zijn hand krijgt in een voor de rest oersaaie bedoening. En ik bedoel: OERsaai. Elke preker spreekt alsof hij net uit een diepe coma is ontwaakt. En gezien de gemiddelde leeftijd van de apostels, is dat bij velen trouwens het geval.
Behalve de voltooiing van de restauratie van het tabernakel op Temple Square en het feit dat Hinckley nog altijd in leven is, valt er over de conferentie niet veel te melden. Het voorpagina-artikel van de Daily Herald, de plaatselijke krant van Provo, vat de hoofdboodschap als volgt samen: “Echtgenoten, bemin en koester uw vrouwen. Ze zijn uw kostbaarste bezit (!) Vrouwen, moedigt uw mannen aan en bidt voor hen. Ze hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen (!!!) en “Ouders, behandelt uw kinderen liefdevol. Ze zijn de komende generatie die uw naam zal eren.” Voor de rest sloofden de sprekers zich eens te meer uit om hun kerk aanvaardbaar te maken voor de buitenwereld.
Never on Sunday
Wat doen mormonen op andere zondagen? Dan zitten de kerken afgeladen vol. En er zijn veel kerken in Utah. Gisteren, op weg naar de mall, passeerde ik drie kerken op een afstand van
- lees kerkmagazines
- bereid gebeden voor
- bezoek een zieke
- ga naar een les in de tempel
- Nodig iemand uit die zelf niet kan koken, zoals een bejaarde
- Verras iemand in nood met een bezoekje
- Maak een lijst op van leden die vervoer nodig hebben naar de kerk en pik hen op.
- Vind een unieke manier om minder actieve families bij te staan
- Bezoek de tempel samen met een vriend die geen lid is
- Bezoek een bejaardentehuis
- Praat in de wagen of tijdens het eten over wat je vandaag in de kerk hebt geleerd
- Zet kerkelijke tapes of video’s op
- Neem ochtendlijke kerkdiensten op video op en bekijk ze later
- Lees voor uit religieuze (kinder)boeken
- Plaats kinderen per twee samen in een kamer met een boek of een spelletje zodat ze elkaar individueel leren kennen
- Op die manier kunnen moeder en vader tijd alleen doorbrengen en bijvoorbeeld een origineel ontbijt klaarstomen voor de kinderen
- Organiseer het familiealbum (foto’s, dia’s, videobanden)
- Laat oma of opa verhalen vertellen over henzelf of andere familieleden
- Decoreer collectebussen voor de kerk en missies
- Maak een familiewandeling in de vrije natuur
- Maak een ideeënbus met “dingen te doen op zondag”
- Oefen een familiaal muziekrecital in
- Voer ze op in een bejaardentehuis of kinderhospitaal
- Maak schaduwportretten van familieleden of profeten en plak ze in het familiealbum
- Leer breien en maak iets voor een vriend
Enfin, de lijst gaat maar door: maak een Bijbelse poppenkast, een Bijbels gedicht, een Bijbelse musical, schrijf bedankbrieven, maak een knipselkrant met je favoriete artikels uit het kerktijdschrift, maak een puzzel van een religieuze beeltenis, een kalender met de verjaardagen van profeten en familieleden, studeer religieuze geschiedenis, plan familieactiviteiten, leer kinderen nieuwe vingerspelletjes (???), organiseer een religieuze quiz, speel hangman (!), maar alleen met religieus geïnspireerde woorden, organiseer elke zondag een “waarom ik van je houd”-sessie voor telkens een ander familielid…
Je zou voor minder hopen dat het maandag was. Alleen de laatste (nr. 109) vond ik wel leuk: “Bak koekjes voor een ouder koppel of een minder actieve familie uit je kerkring. Laat ze achter op een mooie schotel voor de deur, bel aan, en ren dan weg.”
Jack Mormons
Houden alle mormonen zich aan al die strenge sociale regels? Natuurlijk niet. Maar een vijfde van de mormonen respecteert de “wet der tienden” die zegt dat je een tiende van je inkomen moet afdragen aan de kerk. Maar ook andere kerkelijke verplichtingen worden door alsmaar meer mormonen steeds minder nagekomen. Ze worden ‘Jack Mormons” genoemd. Ze gaan nog maar zelden naar de kerk, nemen niet deel aan kerkelijke sociale activiteiten, drinken koffie en alcohol… Maar gevraagd naar hun godsdienstige overtuiging is, zullen ze wel antwoorden dat ze mormoons zijn. In het tijdperk van cyberspace plaatsen veel mormoonse kinderen vraagtekens bij hun geloof.
Sommigen rebelleren en laten dit zien door hun haren zwart te verven en op te scheren, hun nagels te lakken, zich te hullen in de meest bizarre kleren. Ze lijken op punks, ontsnapt uit de seventies. Het zijn overigens de enige “mormonen” die herkenbaar zijn. Want mormonen zijn als homoseksuelen: je kunt het er niet aan zien. Behalve bij een kleine minderheid.
Dus, naarmate de kerk groeit, wordt de spoeling van hardcore mormonen dunner. Op termijn kan je dus verwachten dat de mormoonse kerk hetzelfde lot zal ondergaan als de katholieke kerk in België. Misschien kunnen we daarvoor bidden…