23-01-10

Terug in Provo

19131_1347651254263_1320776000_30984268_3382781_n

Bijna drie jaar na de geboorte van deze blog in Provo, Utah, ben ik er terug. De stad ligt bedolven onder een wit tapijt, maar lang blijft de sneeuw niet liggen: overdag klimt de temperatuur  gemakkelijk op tot 6°, wat warmer aanvoelt dan een dito koude in het natte België.

Sinds een jaartje ligt Salt Lake City een stuk dichter bij Brussel dankzij  een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs. Je checkt in -ten laatste om 7u30- in Brussel-Zuid, een hogesnelheidstrein brengt je in 75 minuten in Charles De Gaulle, waar om 10u50 (in mijn geval een uur later) een vliegtuig vertrekt naar Salt Lake. Gekraakt na een dikke tien uur gevangen in een stalen poppenhuis met plasiek bestek, ben je op je bestemming, 14 uur plaatselijke tijd, een tijdwinst van vijf tot zes uur bij vroeger.

Wintersneeuw oogt een stuk witter dan zomersneeuw. En de neerslag van de afgelopen dagen hebben komaf gemaakt met de sterk vervuilde lucht die al jaren de valei teistert. Vergis je niet: de natuur in Utah is prachtig en uitgestrekt, maar de verkeersader en de industrie die geconcentreerd zijn in de valei braken voortdurend vervuile lucht uit die door de omzomende bergen niet kan ontsnappen.

19131_1347618493444_1320776000_30984183_7631639_n

Op het seizoen na, is hier tijdens mijn drie jaar afwezigheid op het eerste zicht niet veel veranderd. Met Change had Obama waarschijnlijk niet meteen Utah voor ogen, het paradijs van de conservatieven.  Mijn Iphone geeft aan dat de dichtstbijzijnde pub  zich in Spanish Fork bevindt, op 14 kiliometer van Provo.  Nee, als je het nachtleven opzoekt, is een trip naar Utah niet aan jouw besteed. Maar troost je, Las Vegas is hier niet zo ver vandaan. Nog een paar nachtjes slapen, en Bette Midler, here I come!

15:06 Gepost door Jean Lievens in reistips | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, las vegas, provo |  Facebook |

20-01-08

Mormonen op een missie (2)

Mormonen en seks… het blijft een moeilijk huwelijk (tenzij binnen het huwelijk), wat eigenlijk wel vreemd is voor de vruchtbaarste staat van de VS. En Mormonen en  homoseksualiteit is helemaal olie en vuur. Het liberale Hollywood diept dat thema overigens uit in de ontroerende comedy Latter Days (2003), een knappe prent waarin een oversekst gay feestnummer valt voor een Mormoonse missionaris.

Nu heeft een of andere goochemerd die zichzelf queergnosis noemt een filmpje op YouTube geplaatst waarin hij achter elk hoekje in Salt Lake City een of ander erotisch getint kunstwerk ontwaart. Salt Lake is overigens een zeer liberale stad waar de Democraten al jaren de scepter zwaaien, tot groot tandengeknars van de conservatieven die in de staat Utah een verpletterende meerderheid vormen.

 

Ook de sexy kalender (zie vorige bijdrage) is uitgegroeid tot een homo-iconisch hebbeding. In de Morgen van 29 december prijkt de kalender op de tweede plaats bij de ‘coolste dingen voor 2008’, een lijst die werd samengesteld door de Nederlandse trendgoeroe Carl Rohde.

 

 

 

17:48 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, missionarissen, gay, 049 |  Facebook |

10-12-07

Mormonen op een missie

“Wat is schadelijker voor de (Mormoonse) kerk? Het stereotype beeld dat alle leden een split in het haar dragen en kiezen voor bordspelen als tijdverdrijf, of de gedachte dat die 21-jarigen die aan uw deur komen kloppen, staan te popelen om u te tonen hoe ze er in werkelijkheid uitzien?” Tot daar Brandon Dabling in de Daily Universe, de universiteitskrant van BYU (Brigham Young University).

SH104857

Waarover gaat het? In navolging van succesvolle kalenders waarop brandweerlui, politiemannen en andere calendar girls met blote torso en verlokkelijke blik poseren, dachten een aantal Mormoonse missionarissen dat een halfblootkalender een goed idee zou zijn om zich te ontdoen van hun stoffige, conservatieve imago. Zo gezegd, zo gedaan. “Mormons exposed”, een in Las Vegas gebaseerd bedrijf, pakte uit met een kalender van uitgepakte missionarissen, vanaf de broeksriem dan. Voor elke maand een wulpse missionaris, met telkens een zedige kleinere foto van hem in wit overhemd en das. Kwestie van geloofwaardigheid.

“We willen de missionarissen tonen als gewone mensen (!)” zegt medestichter Chad Hardy, die wil afgeraken van het oerbrave beeld dat mensen van Mormonen hebben. Een deel van de opbrengst zou gaan naar goede doelen in de landen waar de missionarissen actief zijn geweest. Naar verluid was de samenstelling van de kalender geen simpele opdracht. Je moet ze immers vinden, ex-missionarissen en praktiserende Mormonen die niet alleen een goed figuur hebben, maar ook bereid zijn het te laten zien.

Wat drijft zo’n Mormoon dan? “Ik ben geïnteresseerd in de entertainment business,” zegt Jonathan Martin, een van de modellen en waarschijnlijk fan van de Osmonds. Martin was zendeling in Manchester en kreeg verdeelde reacties op zijn deelname. Sommigen vonden het moedig en ‘cool’, anderen ‘not Mormon-like’. In elk geval komen er veel meer positieve reacties vanuit de gay community aan de oostkust dan vanuit de Mormoonse gemeenschap aan de westkust.

Meer over de kalender en andere Mormoonse gadgets vind je op http://mormonsexposed.com (mormons exposed of mormon sex pose (d)?). Je kunt er stemmen voor je favoriete model, of solliciteren om op de kalender van 2009 te prijken. Mijn vraag: hoe hang je de kalender op? Er mankeert een gaatje bovenaan. Nu ja, Mormonen zijn blijkbaar niet voor een gat te vangen.

SH104858

12:15 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, byu, mormons exposed, 048 |  Facebook |

13-08-07

Moab (1)

Genoeg Over New York. Terug naar Utah. Meer bepaald Moab, de ideale uitvalbasis om een aantal adembenemende nationale parken te bezoeken. Arches National Park ligt op een steenworp (7,5 kilometer), Canyonlands op een flinke boogscheut (50 kilometer). Ook Colorado National Monument (250 kilometer) en Monument Valley (225 kilometer) zijn vanuit Moab gemakkelijk te bereiken.  


Veel toeristen geven echter de voorkeur aan de feeërieke tierlantijnen van Bryce Canyon, de imposante rotspartijen van Zion of de overweldigende vergezichten in de Grand Canyon. Daar kan je een overdosis natuur ook vlug tenietdoen door een duik in het naburige Las Vegas. Sla je twee extreme reisvliegen in één klap. Moab ligt ‘een beetje uit de weg’. De autorit naar de City of Sin neemt een hele dag in beslag, maar je ogen blijven onderweg wel feestvieren.

100_3712

Arches National park: The Three Gossips   

 

 

 

Moab ligt op een kleine 400 kilometer ten zuiden van Salt Lake City. Het is een zeer populaire bestemming voor sportievelingen die er naar hartenlust kunnen fietsen (mountainbiken), wandelen (hiken) of kanoën (raften), als ze ten minste voldoende hittebestendig zijn. Maar ook aardappelzakken komen er voluit aan hun trekken. De centrale straat ligt bezaaid met heerlijke restaurants. Elke kilo die je verspeelt in de parken, win je er zo weer bij. In de Moab Brewery op 686 South Main Street hebben ze mij verschillende keren van tafel moeten rollen.  

Het is wel vreemd dat de alcoholvijandige mormonenstaat zoveel "microbreweries"rijk is, restaurants die hun eigen bier brouwen. De Moab Brewery serveert bijvoorbeeld een heerlijke Lizard Light, een gezonde Elephant Hill Hefeweizen of een verraderlijke Scorpion Pale Ale. Of wat dacht je van een Dead Horse Ale, een Park City Steamer of een Raven Stout? In het mondaine skioord Park City heb ik me ooit aan een Polygamy Porter gewaagd, een donker biertje dat aangeprezen wordt onder de slagzin ‘Why Have Just One?’ Ook van humor zijn mormonen niet gespeend…

af6ac2d59f6f57dc7ccddb9bc5df912f  Moab biedt ook een zeer ruime keuze aan motels. Tot nu toe heb ik er twee uitgeprobeerd: het pittoreske Apache Motel en de comfortabelere en strategisch beter gelegen Moab Valley Inn, schuin tegenover de Moab Brewery. Na vijf schorpioenen moet je enkel de straat over om je bed in te duiken, als je tenminste niet wordt weggemaaid in het drukke verkeer (altijd een vreemd zicht in het midden van de woestijn).  

Zoek je kitscherige charme, dan is de Apache Motel een aanrader. John Wayne, Henry Fonda en westernregisseur John Ford hebben er gelogeerd en dat laat de met foto’s overladen lobby merken. De omgeving rond Moab heeft immers decor gestaan voor heel wat westerns, zoals The Searchers (ook al speelt die film zich af in Texas). De uitbaatster (althans die van vijf jaar geleden, ik weet niet of het mens nog leeft) met zwartgeverfde haren, Dame Edna-bril en kantgekloste bloes heeft John Wayne naar eigen zeggen persoonlijk gekend. Ze vertelt over de Duke als was ze ooit zijn persoonlijke matras. Tenzij haar geknipoog het resultaat is van een tic, niet van een hint.


9568_b1a 

“Triple A?” vraagt ze. AAA is de Amerikaanse evenknie van Touring Wegenhulp. Lidmaatschap geeft je meestal recht op een korting in motels. Ik knik en wijs naar de vergeelde filmfoto van John Wayne aan de muur. “Did you meet him?” vraag ik. “Oh yes. Wonderful man,” zucht ze al wenkend met het rechteroog. Te zijner ere staat een vitrinekast memento’s en souvenirs, waarbij het toiletpapier met een foto van Amerika's beroemdste doch conservatiefste cowboy mijn voorkeur draagt. ‘A man ought to do what he thinks is right’, zei de Duke. Dus koop ik een rol en zonder mij af.

8092_21922_2

 

Life is tough, but it's tougher when you're stupid

John Wayne

30-04-07

Monsterapplaus probeert controverse rond Cheney te doen vergeten

Ooit zat ik met twee man en een paardenkop te applaudisseren als een gek in een Festival Off theater in Avignon. Meer spelers op de planken dan toeschouwers in de zaal. Je probeert dat te compenseren door zo luid en lang mogelijk in je handen te klappen. En je weet van geen ophouden omdat die verdomde acteurs blijven buigen en lachen en het vertikken om op te krassen. In Provo viel Dick Cheney onlangs een gelijkaardig applaus te beurt aan de Brigham Young University.

 

Ondertussen ben ik twee weken weg uit Provo, maar om mijn verhaal af te maken heb ik even getelefoneerd naar Amerika. Uiteindelijk kwam een honderdtal protesterende studenten opdagen, in alle stilte uiteraard, met bordjes “Mormonen voor de vrede” en “Maak soep, geen oorlog” (!) in de hand. Geen massale opkomst, maar toch genoeg om de nationale pers te halen. Het protest aan BYU ging zelfs Newsweek niet onopgemerkt voorbij.

 

490aba7e-8e7d-42bf-a8ed-3c0d24098c2a_ms

 

In zijn veertien minuten toespraak hield Cheney zich ver weg van politieke uitspraken. Bij zijn introductie kon hij rekenen op een overdonderend applaus waarmee de studenten de controverse rond zijn bezoek wilden wegklappen. Maar net als ons handengeklap in Avignon was er iets onechts aan het enthousiasme. De tweespalt rond zijn visite reikt trouwens verder dan BYU, getuige ook de reactie van Robert Poort op vorige artikels.

17:43 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 031, provo, cheney, byu, mormonen, bush |  Facebook |

11-04-07

Katholieke kerk te koop

Katholieke kerk te koop

In het oude stadscentrum van Provo staat een katholieke kerk te koop. Het betreft een historisch gebouw, opgetrokken in Spaanse stijl, dat tot voor kort op de lijst van beschermde monumenten stond. En daar knelde het schoentje. De katholieken wilden het gebouw verkopen, het mormoonse stadsbestuur lag dwars.

Door immigratie uit Latijns- Amerika zit de katholieke kerk in Provo in de lift. Mexicanen in Utah kan je een beetje vergelijken met Marokkanen in België. Of als je wilt, katholieke kerken met moskeeën bij ons. Het oude kerkje was dus te klein geworden en de parochianen waren voor hun erediensten, dopen, huwelijken en begrafenissen uitgeweken naar een gymnasium in het aangrenzende Orem. Daar willen ze een nieuwe kerk bouwen die ruimte biedt voor 1200 mensen. Probleem: ze zijn zo arm als een kerkrat. En dat terwijl een bouwpromotor 1,2 miljoen dollar veil heeft voor hun kerkje dat in Provo staat te verkommeren.

Patsituatie: de katholieken willen hun kerk verkopen, maar mogen niet van de mormonen die het gebouw willen beschermen. Alleen, mormonen houden niet van publiciteit en zeker niet van slechte publiciteit. Ze houden het liefst de kerk in het midden. Na veel getouwtrek besliste het stadsbestuur op 3 april met een vrij krappe meerderheid om het gebouw van de lijst van beschermde monumenten te halen. Nu de kogel door de kerk is, kunnen de bulldozers hun gang gaan. Maar wat blijkt? Sinds kort staat voor de kerk een bordje ‘For Sale”. Was het geduld van de bouwpromotor op, of proberen de katholieken meer dan 1,2 miljoen uit de brand te slepen? De heer is het wijs…

 

23:53 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, 022, humor |  Facebook |

10-04-07

Cheney blijft voor beroering zorgen

Cheney blijft voor beroering zorgen

 

Mijn verblijf in Provo loopt op zijn einde. New York lonkt, en hoe! Aangezien er in eender welke wijk van de Big Apple meer te beleven valt dan in de hele staat hier, komt er binnenkort een tijdelijke blogstop. Maar vanaf 23 april neem ik de draad weer op.

 

Zoals elke dag is het hier plaatselijke komkommertijd. O ja, er zijn twee studenten gearresteerd naar aanleiding van een uit de hand gelopen ruzie na een gooipartij met waterballonnetjes (wat moeten jongeren anders doen om de tijd te doden?). Dat haalt hier de voorpagina. Een andere krantenkop gaat (alweer) over Cheney. BYU, de mormoonse universiteit, bereidt zich voor op de komst van de vicepresident. Studenten en hun gasten zullen vanwege de veiligheidsmaatregelen twee uur eerder moeten aanwezig zijn op hun eindejaarsplechtigheid. Bovendien moeten ze op voorhand entreekaartjes aanvragen. En als klap op de vuurpijl krijgen ze er niet meer dan vier.

 

Je moet weten dat mormonen geen seks mogen hebben voor het huwelijk en dat de meesten zich daar bovendien aan houden. Seks na het huwelijk mag gelukkig wel, zij het met productieve doeleinden. (Je kent toch die mop: waarom stopt een mormoonse vrouw na haar 35ste met kinderen krijgen? Omdat 36 teveel is). Het gevolg is dat de meeste studenten aan BYU niet alleen getrouwd zijn, maar bij ons al recht zouden hebben op een kaart van de Bond van Grote en van Jonge Gezinnen. Studenten in de les met een of meer baby’s op de schoot, zijn geen uitzondering. Zie je de rij al aangroeien voor de metaaldetector? Krijg die kinderen maar eens twee uur langer stil. Bovendien zullen studenten moeten kiezen wie mee mag: de kinderen of de ouders. Waarschijnlijk degene die het stilst en zindelijkst zijn? In elk geval veroorzaakt de komst van Cheney alsmaar meer rimpels op de anders zo gladde universiteitsvijver.

20:18 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cheyney, 020, byu, provo, mormonen |  Facebook |

07-04-07

Opgroeien in Provo

Opgroeien in Provo

 

Sinds woensdag hebben de scholieren in Provo ‘Spring Break’, de Amerikaanse versie van de paasvakantie. Vijf dagen verlof, joepie! Alleen… hoe vult een opgroeiende teenager hier zijn dag? Hoe is het om op te groeien in Provo? Wat valt hier in godsnaam te beleven?

 

“Nothing, really… Hang out…” luidt het antwoord van de vijftienjarige zoon van mijn gastheer. Waar? ‘In the mall, at friend’s houses… What did you do in Belgium?’ Goede vraag. Daarvoor moet ik ver teruggaan in de tijd. Naar het strand gaan, I guess, maar ik neem aan dat alleen kustkinderen dat privilege genieten. De Oostendse versie van ‘Hanging out’. Alleen aten wij ons ijsje in zwembroek op het strand, hier aangekleed in de mall. Toch kan ik me moeilijk verzoenen met de insinuatie dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Er zijn wél verschillen.

 

Bidden of schieten?

 

Vorige week hield de LDS-kerk zijn halfjaarlijkse conferentie. Brave mormonen zitten dan thuis gekluisterd aan radio of tv om de preken van de apostels te volgen, stoute mormonen trekken met hun kinderen naar de schietstand. Hun idee van een schietgebedje. Om te drinken moet je in dit land 21 zijn, om auto te rijden 16, maar om een wapen te hanteren? Van zodra je een geweer kunt tillen.

 

 

Dus, de 15-jarige zoon des huizes trok vorig weekend met zijn vriend en diens ouders naar de plaatselijke schietclub. Een dollar per kogel. Hij was er verre van de jongste. De rest van het weekend was gefocust op dvd’s: The Illusionist, Man of the Year, Casino Royal en Borat. Amerikanen die lachen met Amerikanen…

 

Van maandag tot vrijdag stopt rond half zeven een gele bus voor de deur om ‘the kid’ op te pikken. Van 7u30 tot 14u vertoeft hij op de schoolbanken. Aan de dinertafel verslaat hij zijn belevenissen van de dag. Daaruit blijkt dat de meeste leraars geen risico lopen op aan hardwerken verbonden beroepsziekten. Het filmpjes kijken gaat gewoon door op school. Les Engels: nota nemen bij de tv-serie ‘Sense and Sensibility’, les biologie: kijken naar een documentaire van National Geographic, les journalistiek: nietsdoen, want de krant is in opmaak.

 

Sommige leraars zijn eigenlijk sportcoaches, maar moeten daarnaast nog een vak onderwijzen (stel je voor), ook al hebben ze er totaal geen kaas van gegeten. Leerlingen krijgen wel huiswerk mee, maar van nazien is weinig sprake. Ik ben wel onder de indruk van het aantal taalvakken dat hier onderwezen wordt: Duits, Frans, Chinees… Helemaal verwonderlijk vind ik het lezen van het ‘Communistisch Manifest’ als deel van de leerstof. Commentaar van de kid: “Zeer interessant, alleen jammer dat er zo weinig instaat over communisme.” Right on! De school is ook de spil van tal van sportieve en culturele activiteiten (basketploeg, soccerteam, baseballteam, schoolorkest, toneelkring…). Daarbuiten heerst de kerk. Want ook in Utah geldt de Amerikaanse grondwet en dus de scheiding tussen kerk en staat.   

 

Voor de rest slokken computerspelletjes de meeste vrije tijd op. De cyberversie van ‘hanging out’, want hoewel hij alleen zit achter zijn computer, speelt hij in werkelijkheid online samen met (of liever tegen) zijn vrienden. En af toe slaan de stoppen door.

Pang, pang, pang! Nu ja, beter in cyberspace dan in de ‘real world’, op school bijvoorbeeld…

 

 

 

23:13 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mormonen, 017, provo, wapens |  Facebook |

06-04-07

De mormonen, een verhaal apart (4)

De mormonen, een verhaal apart (4)

 

“En, hoe is het leven onder de mormonen?,” is een veelgebruikte openingszin in telefoontjes of e-mails die ik krijg van het thuisfront. Het is een vraag die me wat wrevelig maakt. Dat men aan Dian Fossey vraagt hoe het leven is onder de gorilla’s, oké. Of aan Margaret Mead over haar belevenissen bij de Papoea’s, tot daar. Informeren over de belevenissen onder de mormonen in Utah, is een beetje hetzelfde als vragen hoe het leven is onder de katholieken in Aalter, heimat van Pieter De Crem.

 

Een godsdienst als de andere? Niet helemaal…

 

Nogmaals, mormonen zijn mensen als jij en ik. Als je ze prikt, bloeden ze, als je ze kietelt, lachen ze. Bovendien praten ze tegen een buitenstaander eigenlijk zelden of nooit over hun godsdienst. Ze zijn niet zoals de fanatieke baptisten in de zuidelijke 'Bible Belt', die je met de Bijbel rond de oren meppen als je een wind laat. Hier kom je er met een 'oeps' van af. Ook hun oerconservatisme valt niet meteen op. Zowel hun geloof als hun politieke overtuiging sluimert diep maar vastberaden onder de oppervlakte. Aan de buitenkant zijn het uiterst vriendelijke, opgewekte mensen, op het randje af van het irritante. Ik schrik me nog altijd een bult als een bediende in de supermarkt mij een "How are you doing, Sir” of “Everything alright? Can I help you?” toewerpt (maar dat geldt eigenlijk overal in Amerika; vriendelijk zijn is een arbeidsvoorwaarde).

 

Mormonen zijn ook geen homogene groep. Er zijn aartsconservatieve en progressieve mormonen, tolerante en onverdraagzame mormonen, fanatieke kerkgangers en ‘Jack Mormons’, dikke en dunne mormonen... Kortom, mormonen zijn als katholieken of islamieten. Ze komen in alle maten en gewichten. Bijna. Want het aantal mormonen, dat de strenge geloofregels volgt, overtreft nog altijd ruimschoots dat van de meeste andere godsdiensten.

 

Salt Lake City, waar niet-mormonen thuis zijn

 

Het Mekka van de mormonen is Salt Lake City. Het is de thuisbasis van de twaalf apostelen. Alle belangrijkste mormoonse gebouwen zijn gevestigd rond Temple Square: de Salt Lake Tempel, hoofdzetel van de kerk, het beroemde mormoonse tabernakel, de Assembly Hall.

 

Vreemd genoeg spelen de mormonen er geen thuismatch. De meeste niet-mormonen van Utah hokken namelijk samen in de hoofdstad waar ze dicht tegeneen kunnen schurken en samenspannen tegen de LDS-kliek (Latter Day Saints). De situatie is er een beetje vergelijkbaar met het Voeren van José Happart. Ze hebben de Democraat Rocky Anderson verkozen tot burgemeester van Zoutmeerstad. Anderson is ecologist, voor het homohuwelijk, het recht op abortus, en nam het voortouw in de plaatselijke anti-oorlogsmars daags voor het bezoek van Bush aan Salt Lake City. In zijn toespraak noemde de burgemeester Bush niet alleen “de slechtste president in de geschiedenis van de Verenigde Staten,” maar ook een “oorlogsmisdadiger die moet worden afgezet”.

 

mayor-rocky-anderson

 Rocky Anderson

Anderson mag dan niet de meest liberale burgemeester zijn van de VS, in Utah is hij de baarlijke duivel. De 55-jarige burgervader beweert echter dat hij zich niet langer verkiesbaar zal stellen voor een derde ambtstermijn. Hij wil zich focussen op zijn strijd voor mensenrechten en tegen de opwarming van de aarde. Zijn vertrek zal de politieke temperatuur in Utah in elk geval gevoelig doen dalen.

19:39 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: salt lake city, 016, mormonen |  Facebook |

02-04-07

De Mormonen, een verhaal apart (3)

De Mormonen, een verhaal apart (3)

 

Zondag is voor mormonen kerk- en familiedag. Naast de verplichte kerkactiviteiten worden ze geacht de dag zoveel mogelijk door te brengen in gezinsverband. Afgelopen weekend waren er echter geen kerkdiensten. Een collectieve aanval van rationaliteit? Neen, tweemaal per jaar houden de mormonen een algemene conferentie waarop hun hoogste kerkleiders preken en richtlijnen geven. Ze gaan door op weekends waarin de eerste zondag van april en de eerste zondag van oktober vallen.

 

Een conferentie met niets nieuws

 

Omdat niet alle twaalf miljoen mormonen kunnen samenhokken in het Conference Center te Salt Lake City, worden ze verondersteld de sermoenen thuis te volgen: op radio, tv of het internet. De preken worden vertaald in meer dan 40 talen en per satelliet doorgestraald zodat de hele planeet live kan volgen. Over live gesproken, ieder jaar wordt met spanning uitgekeken naar de toespraak van de 96-jarige president van de kerk, Gordon B. Hinckley, die na zijn kankeroperatie van vorig jaar ook ditmaal de draak stak met zijn eigen gezondheid: “Bekwame dokters en verpleegsters houden me op het goede spoor. Sommigen onder u kunnen eerder gaan dan ik.” Of wat vindt u van die: “De wind waait, en ik voel me als het laatste blad aan de boom.” Ik moet toegeven, ik vind Hinckley wel leuk… Hij is vrijwel de enige spreker die de lachers op zijn hand krijgt in een voor de rest oersaaie bedoening. En ik bedoel: OERsaai. Elke preker spreekt alsof hij net uit een diepe coma is ontwaakt. En gezien de gemiddelde leeftijd van de apostels, is dat bij velen trouwens het geval. 

 

GordonHinckley

 

  

Behalve de voltooiing van de restauratie van het tabernakel op Temple Square en het feit dat Hinckley nog altijd in leven is, valt er over de conferentie niet veel te melden. Het voorpagina-artikel van de Daily Herald, de plaatselijke krant van Provo, vat de hoofdboodschap als volgt samen: “Echtgenoten, bemin en koester uw vrouwen. Ze zijn uw kostbaarste bezit (!) Vrouwen, moedigt uw mannen aan en bidt voor hen. Ze hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen (!!!) en “Ouders, behandelt uw kinderen liefdevol. Ze zijn de komende generatie die uw naam zal eren.” Voor de rest sloofden de sprekers zich eens te meer uit om hun kerk aanvaardbaar te maken voor de buitenwereld.

 

Never on Sunday

 

Wat doen mormonen op andere zondagen? Dan zitten de kerken afgeladen vol. En er zijn veel kerken in Utah. Gisteren, op weg naar de mall, passeerde ik drie kerken op een afstand van 300 meter. Aan de BYU gaan de kerkdiensten door in de auditoria, want de tempels kunnen de 30.000 studenten van de mormoonse universiteit niet slikken. De namiddag is voorbehouden voor familie, verering en dienstverlening. Dus geen sport, theater, cinema of restaurant (in Provo zijn vrijwel alle restaurants dicht op zondag). Eigenlijk is alles wat echt leuk is verboden. Wat mag dan wel? Ik vond een blog van een mormoonse huisvrouw, moeder van tien kinderen (waar haalt ze de tijd???), met meer dan 100 voorstellen. Hier volgt een greep uit de eerste 40:

 

  1. lees kerkmagazines
  2. bereid gebeden voor
  3. bezoek een zieke
  4. ga naar een les in de tempel
  5. Nodig iemand uit die zelf niet kan koken, zoals een bejaarde
  6. Verras iemand in nood met een bezoekje
  7. Maak een lijst op van leden die vervoer nodig hebben naar de kerk en pik hen op.
  8. Vind een unieke manier om minder actieve families bij te staan
  9. Bezoek de tempel samen met een vriend die geen lid is
  10. Bezoek een bejaardentehuis
  11. Praat in de wagen of tijdens het eten over wat je vandaag in de kerk hebt geleerd
  12. Zet kerkelijke tapes of video’s op
  13. Neem ochtendlijke kerkdiensten op video op en bekijk ze later
  14. Lees voor uit religieuze (kinder)boeken
  15. Plaats kinderen per twee samen in een kamer met een boek of een spelletje zodat ze elkaar individueel leren kennen
  16. Op die manier kunnen moeder en vader tijd alleen doorbrengen en bijvoorbeeld een origineel ontbijt klaarstomen voor de kinderen
  17. Organiseer het familiealbum (foto’s, dia’s, videobanden)
  18. Laat oma of opa verhalen vertellen over henzelf of andere familieleden
  19. Decoreer collectebussen voor de kerk en missies
  20. Maak een familiewandeling in de vrije natuur
  21. Maak een ideeënbus met “dingen te doen op zondag”
  22. Oefen een familiaal muziekrecital in
  23. Voer ze op in een bejaardentehuis of kinderhospitaal
  24. Maak schaduwportretten van familieleden of profeten en plak ze in het familiealbum
  25. Leer breien en maak iets voor een vriend

Enfin, de lijst gaat maar door: maak een Bijbelse poppenkast, een Bijbels gedicht, een Bijbelse musical, schrijf bedankbrieven, maak een knipselkrant met je favoriete artikels uit het kerktijdschrift, maak een puzzel van een religieuze beeltenis, een kalender met de verjaardagen van profeten en familieleden, studeer religieuze geschiedenis, plan familieactiviteiten, leer kinderen nieuwe vingerspelletjes (???), organiseer een religieuze quiz, speel hangman (!), maar alleen met religieus geïnspireerde woorden, organiseer elke zondag een “waarom ik van je houd”-sessie voor telkens een ander familielid…

 

Je zou voor minder hopen dat het maandag was. Alleen de laatste (nr. 109) vond ik wel leuk: “Bak koekjes voor een ouder koppel of een minder actieve familie uit je kerkring. Laat ze achter op een mooie schotel voor de deur, bel aan, en ren dan weg.”  

 

Jack Mormons

 

Houden alle mormonen zich aan al die strenge sociale regels? Natuurlijk niet. Maar een vijfde van de mormonen respecteert de “wet der tienden” die zegt dat je een tiende van je inkomen moet afdragen aan de kerk. Maar ook andere kerkelijke verplichtingen worden door alsmaar meer mormonen steeds minder nagekomen. Ze worden ‘Jack Mormons” genoemd. Ze gaan nog maar zelden naar de kerk, nemen niet deel aan kerkelijke sociale activiteiten, drinken koffie en alcohol… Maar gevraagd naar hun godsdienstige overtuiging is, zullen ze wel antwoorden dat ze mormoons zijn. In het tijdperk van cyberspace plaatsen veel mormoonse kinderen vraagtekens bij hun geloof.

Sommigen rebelleren en laten dit zien door hun haren zwart te verven en op te scheren, hun nagels te lakken, zich te hullen in de meest bizarre kleren. Ze lijken op punks, ontsnapt uit de seventies. Het zijn overigens de enige “mormonen” die herkenbaar zijn. Want mormonen zijn als homoseksuelen: je kunt het er niet aan zien. Behalve bij een kleine minderheid.

 

1132777077_gothboy

 

Dus, naarmate de kerk groeit, wordt de spoeling van hardcore mormonen dunner. Op termijn kan je dus verwachten dat de mormoonse kerk hetzelfde lot zal ondergaan als de katholieke kerk in België. Misschien kunnen we daarvoor bidden…

21:14 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: byu, 012, mormonen, gay, salt lake city, humor, provo |  Facebook |

31-03-07

Dirty Jo Punsters

Dirty Jo Punsters

 

In Spanish Fork, een klein stadje van ongeveer 25.000 inwoners op zo’n dertig kilometer ten zuiden van Provo, op een steenworp van het gemeentehuis, bevindt zich de enige seksshop van Utah County. EEN SEKSSHOP IN HET HART VAN MORMONENLAND? Ja, alleen heet het hier geen seksshop, maar een lingerieboetiek. In schril contrast met het uitstalraam, volgestouwd met frivool ondergoed, staan brave kinderkleertjes tentoongesteld in de winkel ernaast.   

 

SH100124

 

 

“Wij komen shoppen voor de wetenschap,” zegt Susan, een goede kennis van mijn gastheer. Susan werkt als familieverpleegster voor het Utah Valley Family Medicine Center in Provo, is gespecialiseerd in hulpverlening aan slachtoffers van seksueel geweld en forensisch onderzoek. De winkelierster, pikzwart haar en dito nagels, gotische look, kijkt haar met wijd opengesperde ogen aan. Ze heeft al veel excuses gehoord, maar dat… Ze werpt een schichtige blik in mijn richting. Ik blijf schaapachtig staan.  “Ik ben op zoek naar een zo realistisch mogelijke kunstvagina,” gaat Susan onverstoord verder. De ogen van Dirty Jo (eigenlijk Tresa Ahlen) rollen bijna uit hun kassen. “We leren onze verpleegsters foto’s nemen van de binnenkant van de vagina van verkrachtingsslachtoffers, en laten ze liever niet oefenen op echte patiënten.” “Oh, I see,” prevelt Tresa. Ik betwijfel het. Na wat meer uitleg over wie ze is, wat ze doet en waarom ze persé een kunstvagina nodig heeft, is de mist helemaal opgeklaard. Tresa troont ons mee naar een kleine, in roze gloed gedompelde ruimte achteraan in de boetiek.

 

Een muur van dildo’s slaat mij in het gezicht. Je waant je in de seksboetiek van Samantha van “Sex and the City. Vijftig centimeter lange penissen met eikels aan weerszijden, rode, blauwe, zilveren, gouden, appelblauw zeegroene latexpiemels, batterijen al dan niet inbegrepen. Er zijn zelfs drie verschillende modellen van kabouterhoofden met een lange wipneus. Kabouters staan bekend voor hun nieuwsgierigheid. Maar in die context krijgt het gezegde ‘je neus in iemand anders zaken steken’ toch een andere betekenis. Aan een andere muur hangen tussen de lotions, erotisch snoepgoed en allerhande seksspeeltjes een rijke verzameling kunstvagina’s. Je verwacht het echt niet in het hartje van Utah. Tresa ontpopt zich tot een echte vagina-expert en geeft voor degenen die daarin zijn geïnteresseerd enorm interessante details over elk model, elk materiaal en elke dimensie. Na een grondig onderzoek van de –in mijn ogen toch- rijke stock, blijkt geen enkele vagina geschikt voor Susan. De meeste zijn te klein (wat een verschil met de dildo’s), of missen te weinig attributen (sic). Ik bedoel, ze zijn niet gedetailleerd genoeg. “Ik had een zeer groot en realistisch model, maar heb het onlangs verkocht,” zegt Tresa. “Zaterdag plaats ik een nieuwe bestelling. Je kunt je vagina dan woensdag al komen afhalen.”

"Prima, maar wat als ik van mening verander?” vraagt Susan bezorgd.

“Geen nood, we raken ze wel aan iemand anders kwijt.”

Tresa kent haar pappenheimers.

 

We staan weer op straat. De neonverlichting van Zion Bank staart me als een bilboard van God de Vader verwijtend aan. Hoe kan een seksshop gedijen in een gemeenschap van fanatieke Bijbelvreters? (ik weet het, domme vraag). En vergeet niet, de mormonen hebben drie heilige boeken. Bovendien bestaat Tresa's pikante boetiek al sinds 1990. Haar geheim? Ze blijft op een bijzonder vernuftige manier binnen de krijtlijnen van de plaatselijke wet. Zo mogen volgens een gemeentewet van september 2005 winkels die volwassen boeken- en video’s of seksspeeltjes verkopen zich niet langer vestigen in het stadscentrum. Ook zaken die betrekking hebben tot seksuele ontmoetingen vallen uit de boot. Daarmee bedoelt het gemeentebestuur vooral naakt worstelen en strippen. De nieuwe ordonnantie is liberaler dan de vorige, want er wordt ditmaal een uitzondering gemaakt als het naakt “opvoedkundige doelstellingen” nastreeft.  Bovendien worden alleen zaken geviseerd die minstens 15 procent van hun omzet halen uit seksueel georiënteerde producten, of ten minste 15% van hun oppervlakte eraan besteden. Welnu, dat gat in de wet laat Tresa toe producten te verkopen om andere gaten te vullen. Boeken en video’s zijn er niet te koop, en het grootste gedeelte van de boetiek wordt ingenomen door sexy lingerie. In de plaatselijke gele gids vindt je haar niet terug onder “Sex Shop” maar wel onder “Adult Novelties, Boutique, Lingerie, Shoes”.

 

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Tresa veel meer dan 15% van haar winkelruimte besteedt aan seksartikelen. Thuis gekomen, bekijk ik de foto’s die ik van de boetiek heb genomen. Pas dan valt mijn euro. De naam van Tresa's winkel loopt verder door boven de vitrine met kinderkledij. Ssssssst….  

 

SH100122

 

 

Dirty Jo Punsters

170 N Main Street, Spanish Fork, UT 84660 Tel

801-798-2485

 

Susan Chasson is voorzitster van de International Association of Forensic Nurses en zoekt in die hoedanigheid contacten in Europa. Kan je haar helpen? Mail me.

 

chassons

 

20:19 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, provo, humor, seks, 010 |  Facebook |

30-03-07

Nieuwe documentaire van Ken Burns over WOII

 

Nieuwe documentaire van Ken Burns over WOII

 

Op 27 maart jl. kwam de bekende Amerikaanse documentairemaker Ken Burns praten op de Brigham Young University van Provo. Hij was er gastspreker op een universiteitsforum in het Mariott Center, een overdekt sportcomplex dat ruimte biedt aan 22.700 man. Burns (1953) is ondermeer bekend van de miniseries ‘The Civil War” (1990), ‘Baseball’ (1994) en ‘Jazz’ (2001), stuk voor stuk met Emmy Awards bekroonde documentaires. In de afgelopen zes jaar werkten Burns en zijn team aan een 14,5 uren durende serie over de Tweede Wereldoorlog, die in september 2007 door PBS in zeven episodes wordt uitgezonden.

 

1002125

 

 

De generatie soldaten die gestreden heeft in WOII is met bosjes aan het uitsterven. Bovendien is het zeer triestig gesteld met de kennis van de Amerikaanse jeugd over de Tweede Wereldoorlog. Volgens Burns denkt de meerderheid van de hogeschoolstudenten dat in WOII de Amerikanen samen met de Duitsers tegen de Russen vochtten, en dat ondanks de populariteit van Hollywood films als Saving Private Ryan of tv-series als Band of Brothers. Het is dus slecht gesteld met de communicatie naar de Amerikaanse jeugd, aldus Burns. Hij wou het in zijn documentaire dan ook niet hebben over de grote politieke en militaire leiders, maar aantonen hoe de oorlog elke gewone familie in de VS tot in het diepste trof. In de nieuwe serie, simpelweg ‘The War’ genoemd, focust hij op een handvol gewone mannen en vrouwen die de oorlog aan de lijve hebben ondervonden. Stuk voor stuk krasse tachtigers met boeiende verhalen.

 

Hopelijk krijgen we de serie ook snel bij ons te zien. Ronkende namen als Tom Hanks, Samuel L. Jackson, Eli Wallach en Keith David spreken de teksten in. Het themanummer van de serie is een adembenemende mooie versie van "American Anthem", gebracht door Norah Jones.

 

En nu komt de kat op de koord. Ken Burns is geen mormoon, maar deed wel zijn uiterste best om er, ondanks zijn baard en stevige haardos, zo afgeborsteld mogelijk uit te zien. Vooraleer hij het woord kon nemen, werd eerst een paar minuten in stilte gebeden voor de goede afloop van het gebeuren. Na zijn speech volgde een nieuw gebed om God te bedanken voor de goede afloop. Tussendoor was er Burns. In al zijn godvruchtigheid verwees hij ook maar naar god. En toen kwam de blunder: hij sprak over god in termen van hij of zij. Je waande je op een lesbische kerkdienst. Een siddering ging door de zaal. Maar beleefd als mormonen zijn, was er geen kik te horen. Na afloop veerde de meerderheid van de duizenden studenten zelfs op met een daverend applaus. Je moet weten dat er niet veel vertier is aan BYU…

03:10 Gepost door Jean Lievens in film | Permalink | Commentaren (3) | Tags: byu, mormonen, 005, ken burns, the war, the civil war |  Facebook |

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De mormoonse kerk is een van de snelst groeiende godsdienstgemeenschappen in de Verenigde Staten. In 1950 telde de “Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen” ruim een miljoen leden, twintig jaar later waren het er drie miljoen, vandaag zijn ze naar schatting al met twaalf miljoen. De helft ervan leeft in de VS. De mormoonse kerk boekt vooral vooruitgang in ontwikkelingslanden. In Latijns-Amerika en op de Filippijnen groeit ze echt als kool. In thuisland Utah wonen 2,5 miljoen mensen, waarvan ongeveer 75% mormonen. De meeste Amerikaanse mormonen wonen dus niet langer in de ‘mormonenstaat’, maar in Californië en de buurtstaten Arizona, Nevada, Wyoming, Idaho en Colorado, maar ook in Canada.

 

Een strikte hiërarchie 

De top van de mormoonse kerk is georganiseerd naar het model van Jezus en zijn apostelen. Sinds 12 maart 1995 is Gordon Hinckley de president van de Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij is de directe opvolger van Joseph Smith, profeet, ziener en onthuller. Dat betekent dat God spreekt door de mond van Hinckley. In tegenstelling tot de katholieke kerk die het moet stellen met een plaatsbekleder van Christus, hebben de mormonen een springlevende profeet. Nu ja, hij is al 96, maar nog altijd bijzonder kwiek voor zijn leeftijd. Tussen haakjes, Utah heeft de gezondste bevolking van de USA. Dat heeft de staat vooral te danken aan de strenge door de kerk opgelegde gezondheidsregels. Zo mogen mormonen geen koffie, thee, alcohol of andere stimulerende middelen gebruiken en tabak is helemaal uit den Boze. De kerk raadt naast lichaamsbeweging het gebruik van veel granen, groeten en fruit aan, en weinig vlees. Het lichaam is nu eenmaal de tempel van de geest. Utah is tot slot veruit de enige plaats ter wereld waar mannen een hogere levensverwachting genieten dan vrouwen. Misschien heeft dat te maken met het baren van veel, heel veel kinderen (en de opvoeding van al die morm(els)oontjes. De kerk verbiedt seks voor het huwelijk. Daarna kan het niet meer op: hoe meer kinderen, hoe beter.

 

Maar dat terzijde. Het grote voordeel van een direct contact met God is dat de kerk nu en dan een grote bocht kan nemen zonder uit de bocht te gaan. Polygamie is een probleem voor aansluiting bij de VS? Niet erg, God verschijnt bij de profeet en het is gedaan met polygamie. Nu, er zijn naar schatting nog altijd enkele tienduizenden mormonen die polygamie bedrijven. Ze behoren niet tot de officiële kerk, maar tot allerhande splintergroepen. Het is op een dergelijk gezin dat de schitterende HBO-serie ‘Big Love’ is gebaseerd. De mormoonse kerk heeft historisch ook de reputatie racistisch te zijn. Tot 1978 konden zwarten er geen deel van uitmaken omdat ze volgens Smith ‘het teken van Kaïn’ droegen. Als vandaag aan Hinckley gevraagd wordt waarom zijn kerk zolang racistisch is geweest, antwoordt hij onbeschroomd ‘I don’t know’. In elk geval kregen zwarten, alweer via een revelatie, in 1978 gelijke rechten. Maar tot vandaag is Utah de staat met het kleinste percentage zwarten van de VS, minder dan één procent.

 

Hincley wordt geflankeerd door twee raadgevers. Samen vormen ze het Presidium, een soort van triumviraat. Eigenlijk heeft Hincley al langer de touwtjes in handen, want zijn twee voorgangers zweefden op het randje van de seniliteit. Onder het Presidium staat de Raad der Twaalf Apostelen. De meesten zijn hoogbejaarde heren, zoals het in sterk hiërarchische organisaties betaamt. Ondanks die strikte machtsstructuur, draait de kerk vrijwel volledig rond onbezoldigde vrijwilligers. Maar aangezien de godsdienst vrijwel het hele sociale leven bepaalt en controleert, kan je moeilijk van vrijwilligheid spreken. Elke mormoons jongetje wordt op zijn twaalfde al tot priester gewijd. Meisjes niet. Vrouwen bekleden immers geen officiële plaats in de kerk, maar spelen eerste viool in het gezin. Ondanks haar traditionele rol van huisvrouw en babymachine, kan de vrouw in Utah al stemmen van 1870.

 

Andere rariteiten 

Wat onderscheidt mormoonse kerk nog van andere religies? Ten eerste is er het systeem van de afdrachten, de ‘wet der tienden’. Elke mormoon wordt geacht een tiende van zijn maandinkomen af te staan aan de kerk. Die telt 12 miljoen leden, dus reken maar uit. De mormoonse kerk baadt in de weelde. De tempels en administratieve gebouwen van de mormonen in Salt Lake City stralen dan ook rijkdom uit. Ze doen denken aan de architectuur in Las Vegas: glitter en kitsch. Een andere overeenkomst met Las Vegas (en Disneyland) zijn de toeristen. Met meer dan vijf miljoen bezoekers per jaar is Temple Square, het hart van het Rijk der Mormonen, een van de toeristische trekpleisters van de Verenigde Staten. Het veeleisende karakter van de mormoonse kerk is ongetwijfeld een belangrijke reden waarom ze in de meer ontwikkelde landen veel moeilijker van de grond komt. Dat naast de complete inhoudelijke prietpraat natuurlijk, maar dat geldt voor alle godsdiensten.

 

Naast het inkomen uit de afdrachten, geschat op twee miljard dollar per jaar, heeft de kerk van de Heiligen der Laatste Dagen een dikke vinger in de pap in heel wat ondernemingen. Mormonen staan overigens bekend als gewiekste zakenlui. Anderzijds ook als reusachtige naïevelingen, waardoor Utah een uitverkoren jachtterrein is voor allerhande sjacheraars. Voorts zijn ze oerconservatief en de trouwste volgelingen van de Republikeinen. Publieke uitgaven voor sociale voorzieningen, wegen, openbaar vervoer… het is aan een mormoon niet besteedt. Die sociale rol is weggelegd voor de kerk. Dat is meteen de belangrijkste reden van haar groei in Latijns-Amerika en andere derdewereldlanden. In het bijzonder alleenstaande vrouwen met kinderen vormen een gemakkelijke prooi. Op de glijbaan van financiële en andere steun rollen ze bijna automatisch de kerk binnen. Voor de financiering van die ontwikkelingshulp en ander sociaal werk sparen de mormonen letterlijk het eten uit hun mond. Iedere eerste zondag van de maand is het vasten geblazen. Het uitgespaarde geld spekt

de mormoonse sociale zekerheidskas.

 

Bekering van levenden en doden 

Als een Bijbelventer aan uw deur belt en het is geen bejaarde getuige van Jehova, dan is het vast een kortgeknipte mormoonse snaak in pak en das. Mormonen zijn immers geboren missionarissen. Letterlijk! Elke jongen wordt geacht op zijn negentiende gedurende twee jaar op eigen kosten (van zijn ouders natuurlijk) en op vrijwillige basis (daar heb je het weer) op missie te vertrekken. Hij mag kiezen naar waar, maar de kerk beslist (en stuurt hem meestal ergens volledig anders). Je vindt Mormoonse zendelingen in alle uithoeken van de wereld. De moeilijkste missielanden bevinden zich in West-Europa. Al dat zendingswerk levert wel een mooie economische troef op: nergens in de VS heeft de bevolking een betere talenkennis dan in Utah. Telefoon- en computermaatschappijen schieten er paddenstoelen uit de grond. Maar denk liefst twee keer na als je in een restaurant of elders zit te grappen over mormonen. De kans dat iemand je begrijpt, is echt reëel…

 

Mormonen zijn misschien nog het best gekend voor hun belangstelling in genealogie. Ze draven niet alleen de aardbol rond om levende mensen te bekeren, maar ook om de gegevens van doden op te snorren om ze te redden voor het hiernamaals. Dat laatste is ongetwijfeld een gemakkelijkere klus en bovendien heeft iedereen er wat aan. Als je op zoek bent naar gegevens van je voorouders, kun je beter naar Salt Lake City trekken dan naar, pakweg, Zoutenaaie. Daar bevindt zich immers de burgerlijke stand van heel de planeet. De stamboomgegevens worden bewaard op microfilms die 200 meter diep in een ondergrondse stapelplaats in een granieten gebergte zijn opgeslagen. Kopieën van die microfilms kunnen geraadpleegd worden in de Family History Library te Salt Lake City. Tegenwoordig stellen de mormonen hun genealogische gegevens ook beschikbaar via het internet, op www.familysearch.org.

 

Toch nog een woordje uitleg over die belangstelling voor het dodenrijk. Mormonen geloven dat er een leven is na de dood. Je moet dan wel tijdens je aardse leven gedoopt worden. Maar wat met al die arme sloebers van voorouders die geboren zijn voor de oprichting van de kerk van Joseph Smith, of die er nooit mee in contact zijn gekomen? Niet eerlijk! Gelukkig kunnen ze retroactief gedoopt worden, maar dan moeten ze wel eerst opgespoord worden. Mormonen reizen dus de wereld rond op zoek naar hun voorvaderen, zodat die in het eeuwige leven kunnen herenigd worden met hun familie. Ze schatten dat er geregistreerde gegevens bestaan van ongeveer 7 miljard mensen. Laten we dus maar hopen dat er in het hiernamaals plaats genoeg is…

00:47 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, salt lake city, provo, humor, racisme, byu, 004 |  Facebook |

28-03-07

De Mormonen…een verhaal apart

De Mormonen…een verhaal apart

 

Laten we het hier even hebben over de Mormonen. Er bestaan bij ons immers tal van misverstanden over de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, zoals de kerk in een hele mondvol wordt genoemd. Of beter: bijna niemand weet er een snars van af. Mormonen? Zijn dat aanhangers van de Moonsekte? Of zijn dat die mannen met grote zwarte hoeden die nog met paard en kar rijden? Ik heb die film gezien, met Harrison Ford… Hoe heet die ook al weer?

 

Het eerste beeld dat inderdaad opkomt bij het woord “Mormonen” is dat van een religieuze sekte. Of bij analfabeten, dat van stoffen die door endocriene klieren via de bloedbaan aan doelcellen of -organen worden afgegeven. Is de Mormoonse kerk een sekte? Ja, in de zin dat elke religie een sekte is. Nee, in de zin dat het de vijfde grootste christelijke godsdienst van de VS betreft. De Mormoonse kerk telt naar eigen zeggen ongeveer twaalf miljoen leden, waarvan de helft in de Verenigde Staten. Maar het is ongetwijfeld de meest Amerikaanse godsdienst die je je kunt inbeelden. En net als alle godsdiensten, is het Mormoonse geloof gebaseerd op een wonderlijk sprookje…

 

Een vrij zinnige uitleg

 

Goddank, ben ik niet religieus opgevoed. Een mogelijk nadeel van een vrijzinnige opvoeding is echter dat je het risico loopt godsdienstige mensen ongewild te beledigen. Zeker in de langetenenclub van religieuze fanatici is het op eieren lopen. Daar kunnen Deense cartoonisten, de Salman Rushdies en de Borremansen van deze wereld over meespreken. Maar goed, laat het duidelijk zijn, ik wil niemand voor het hoofd stoten, ook al zie ik geen echt verschil tussen God de Vader en, laten we zeggen, Moeder de Gans. Ik vind nu eenmaal dat de Bijbel en andere korans lezen als een sprookjesboek. Wat is het verschil tussen het verhaal van Jezus die vissen vermenigvuldigt en het sprookje ‘Tafeltje dek je, ezeltje strek je’ van de gebroeders Grimm? Dat er in het eerste geen knuppel uit de zak komt? Of vergelijk de film ‘The Ten Commandments’ van Cecil B. DeMille met ‘The Lord of the Rings’ van Peter Jackson. Zie jij het verschil tussen de trucjes van Charlton Heston als Mozes en die van Ian McKellen als Gandalf? Volgens mij gebruiken ze zelfs dezelfde staf.

 

Maar goed, als je gelooft in het splitsen van de Rode Zee, de Toren van Babel, lopen over water en opstaan uit de doden, waarom zou je dan ook niet geloven dat Jezus ‘en passant’ ook in Amerika is verrezen? Welnu, juist dat laatste (oké, onder andere) wordt door katholieken, protestanten en andere christelijke gelovigen op hoongelach onthaald. Mormonen zijn volgens hen geen echte christenen, ook al geloven ze in het oude en het nieuwe testament. Dat derde boek is er echter teveel aan. Sinds de voormalige gouverneur van Massachusetts, Mitt Romney, zich Republikeins kandidaat heeft gesteld voor de presidentsverkiezingen van 2008, woedt er in de VS een groot mediadebat of een mormoon het wel kan schoppen tot het hoogste ambt. Mormoon zijn... het is een zwaar kruis om dragen. De ironie is dat de mormoon Romney de enige Republikeinse kandidaat is die altijd trouw is gebleven aan een en dezelfde vrouw, terwijl zijn rivalen Gulliani en McCain verschillende huwelijken achter de rug hebben. Nu ja, de Mormoonse kerk staat polygamie sinds 1890 niet meer toe. Maar tot vandaag blijft het een gevoelig onderwerp, waarmee een mormoon absoluut niet kan lachen.

 

Het verhaal van Joseph Smith

 

De stichter van de Mormoonse kerk is Joseph Smith, schitterend vertolkt door griezelfilmicoon Vincent Price in de film ‘Brigham Young’ (1940, op dvd te verkrijgen in zone 1; ik vind het een aanrader…). Je kunt je moeilijker een meer Angelsaksische naam voorstellen. Het is alsof Jan Smit in het negentiende-eeuwse Vlaanderen een nieuwe godsdienst zou beginnen. Want dat is eigenlijk precies wat er in 1820 gebeurde in Amerika. De toen 14-jarige Joseph was op zoek naar de ‘juiste kerk’, vond er geen, bad, en kreeg als antwoord een visioen. Daarin vertelden God en Jezus dat er geen enkele kerk deugde, een stelling die ik alleen maar kan beamen. Maar God en Jezus hadden een ander idee in petto. Ze gaven Joseph de taak om een echte kerk op te richten, zoals die bestond ten tijde van Jezus. In die toch niet te onderschatten onderneming kreeg Joseph hulp van andere boodschappers, onder andere de engel Moroni (niet te verwarren met Tolkien). Die leidde Joseph naar een heuvel (Cumora), waar een aantal gouden platen lagen verborgen. Net als de in steen gehouwen tien geboden van Mozes (of vijftien als je de versie van Mel Brooks gelooft), onthulden die een wonderlijke geschiedenis. Want wat bleek?  Niet Columbus en ook niet de Vikings hebben Amerika ontdekt, maar wel de Joden. Ongeveer 600 jaar voor Christus stak een volk uit het oude Jeruzalem de grote plas over en belandde in Midden-Amerika. Het waren de oervaders van de indianen. Met behulp van God als tolk vertaalde Smith die geschiedenis in het Engels. Zo werd het “Boek van Mormon” geboren, genoemd naar de profeet Mormon die een samenvatting had gemaakt van de verslagen van de profeten uit het oude Amerika.

 

In 1827 kreeg Joseph Smith Johannes de Doper over de vloer die hem tips gaf over kerkorganisatie. Drie jaar later werd de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen officieel geboren. Daarmee is Mormoonse kerk precies even oud als België. Alleen gaat ze waarschijnlijk een betere toekomst tegemoet, maar dat is een ander verhaal. De nieuwe kerk werd door de meeste Amerikanen echter zeer wantrouwig bekeken. Ik denk dat dit te maken heeft met haar sociale organisatie. Net als de eerste Christenen eigenlijk verdoken communisten waren, had ook de kerk van Smith bijzonder linkse trekjes, zoals het afstaan van een deel van het inkomen voor de gemeenschap, het zorgdragen voor de armen en de zwakkeren, enzovoort. Ook het visioen waarin God een pleidooi had gehouden voor polygamie, was geen grote hulp voor integratie. Smith strompelde van de ene vervolging naar de andere en werd op 27 juni 1844 uiteindelijk door een menigte gelyncht in Carthage, Illinois (in de film valt Vincent Price achterwaarts door een raam, maar dat is Hollywood).

 

Brigham Young: Way out West

 

Na de dood van Smith splitste de Mormoonse kerk na een machtstrijd tussen de zoon van Smith en Brigham Young. De meerderheid volgde Young, die, alweer naar Bijbelse traditie, een ware exodus organiseerde naar het westen, op zoek naar een eigen sektestek in de Nieuwe Wereld. Na een onmenselijke tocht in weer en wind en door berg en dal, arriveerden de Mormoonse pioniers in 1847 uiteindelijk in een valei aan een groot, zout meer in Utah (genoemd naar de plaatselijke indianenstammen, de Uintah, Ouray en Utes). Young sprak de historische woorden: “This is the place”. Salt Lake City was geboren. De regio maakte op dat moment nog deel uit van Mexico. Een jaar later werd Utah na een oorlog afgestaan aan de Verenigde Staten. In 1851 werd Brigham Young er uitgeroepen tot gouverneur.

 

De noeste Mormonen slaagden erin de dorre vallei om te vormen tot een welvarende streek waarin zich ook steeds meer niet-mormonen kwamen vestigen. Van in het begin wilden de Mormoonse leiders aansluiting bij de Verenigde Staten, maar het duurde tot 1896 vooraleer Utah formeel werd erkend als 45ste staat. Het grootste struikelblok was de polygamie. Dat is meteen ook de reden waarom de Mormoonse kerkleiders veelwijverij uiteindelijk afzworen. Brigham Young zelf overleed in 1877 in Salt Lake City. Hij liet elf treurende weduwen en tientallen kinderen na (Young huwde 20 keer en had 56 kinderen bij zestien echtgenotes).

 

Tot daar de voorgeschiedenis. Hoe het verder ging en waar de kerk vandaag staat… daar kom ik later op terug….

 

21:38 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, salt lake city, humor, polygamie, 003 |  Facebook |

27-03-07

Cheney minder welkom op BYU dan gedacht

   

Cheney minder welkom op BYU dan gedacht

 

Op 26 april 2007 komt Dick Cheney praten op de Brigham Young University (BYU) in Provo, Utah. BYU telt ongeveer 30.000 studenten, is eigendom van en wordt bestuurd door de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, beter gekend als de Mormoonse Kerk. Het is de grootste religieus gecontroleerde universiteit van de Verenigde Staten. Het grappige is dat het Witte Huis in januari zelf voorstelde om de Amerikaanse vice-president te laten spreken tijdens de diplomaplechtigheid op BYU (nu ja, blijkbaar is dat hier de gewoonte). De onpopulariteit van de regering Bush scheert immers historisch hoge toppen en het Witte Huis is koortsachtig op zoek naar plaatsen waar zijn vertegenwoordigers kunnen rekenen op een warm onthaal. In de laatste Gallup Polls schommelt de goedkeuringsgraad van Cheney tussen 28 en 36%. Daarmee is hij niet alleen de onpopulairste vice-president uit de Amerikaanse geschiedenis, maar ook de onpopulairste politicus in de VS vandaag.

 

Cheney kwam voor het laatst naar BYU in 2003 om fondsen in te zamelen ten behoeve van de Republikeinse campagne voor de vorige presidentsverkiezingen. Succes verzekerd, want er is allicht geen andere staat in de VS waar de Republikeinen sterker staan dan in Utah. “Ik denk dat hij zal kunnen rekenen op een zeer gastvrij, ontvankelijk en warm onthaal,” sprak Kelly Patterson, hoofd van het Centrum voor de Studie van Verkiezingen en Democratie aan de BYU. “Wij zijn nog altijd een van de meest rode (lees Republikeinse) districten in de meest rode staat van de VS,” zei Marian Monnahan, voorzitster van de Republikeinse partij van Utah County. “Ik vermoed dat er wel iemand zal protesteren, maar algemeen zal hij hier zeer warm worden onthaald.” (bron: Daily Herald)

 

Iemand? Zeer warm? Dat hangt natuurlijk af van wat je daarmee bedoelt. Sinds de aankondiging van het bezoek van Cheney aan de BYU, is er naar Mormoonse maatstaven een storm van protest ontstaan. Nergens in de VS is er immers een universiteit waar studenten volgzamer en braver zijn dan aan de BYU. Nergens wordt overigens meer Prozac geslikt dan aan de BYU… Maar dat is een andere kwestie. Om een voorbeeld te geven van hoe conservatief de LDS-universiteit (van Latter Day Saints) wel is: vorig jaar werden er 29 vreedzame betogers van de homogroep Soulforce gearresteerd omdat ze het gewaagd hadden de campus te betreden. Er volgden ook sancties tegen BYU-studenten die hadden deelgenomen aan het protest. Soulforce verzet zich met geweldloze middelen tegen religieuze en politieke onderdrukking van lesbische, homoseksuele en transseksuele mensen (www.soulforce.org). Dit jaar was de organisatie voorzichtiger en koos op 22 maart jl. voor een vreedzame mars rond de campus. Ditmaal bleven de arrestaties beperkt tot twee personen: Kourt Osborn en zijn moeder Karel Allen. Ze wilden de autoriteiten van BYU een lijst bezorgen met bezorgdheden over de discriminerende politiek van BYU tegenover holebi-studenten. Daarvoor betraden ze echter de campus en werden prompt gearresteerd.

 

Maar goed, terug naar Cheney. BYU-professor Warner Woodworth beweert dat hij al een paar honderd e-mails heeft ontvangen uit alle hoeken van de wereld om te protesteren tegen de komst van de vice-president naar de BYU. Zowel studenten, professoren als ouders maken zich ongerust over zijn bezoek. Vooral Mormoonse kerkleiders uit Latijns-Amerika laten van zich horen. Ze vinden Cheney een oorlogstoker en willen niet dat hij hun kinderen en kerk vertegenwoordigt. Volgens Woodworth zullen zowel bepaalde studenten; professoren als ouders weigeren om de plechtigheid in de aanwezigheid van Cheney bij te wonen. Hij verwacht tevens piketten en andere protestvormen. Ted Lyon, een andere BYU-professor, stelt voor om als tegengewicht voor Cheney ook een democratische presidentskandidaat als Hillary Clinton of Barack Obama uit te nodigen…

 

Nu, van een massaal protest aan BYU zal uiteraard geen sprake zijn, en het protest tegen het protest zal waarschijnlijk luider klinken dan het protest zelf, als je mij kunt volgen. Maar de negatieve reactie tegen de komst van Cheney aan een universiteit waar openlijk verzet een reden kan zijn voor ontslag, is natuurlijk wel een teken aan de wand. Het toont aan dat zelfs in het meest conservatieve gedeelte van de VS en onder de meest fervente aanhangers van de Republikeinen verzet rijst tegen het regeringsbeleid, De aanhoudende negatieve peilingen, het verlies van de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en in de Senaat zou de huidige president wel eens vreemde bokkensprongen kunnen doen maken. Het bombarderen van Irak lijkt in de huidige internationale context misschien niet voor de hand liggend, maar bekeken vanuit de VS, is die kans helaas een stuk groter. Zonder de Falklands was Thatcher immers nooit herverkozen, en deze president heeft zijn tweede termijn aan niemand anders te danken dan Osama bin Laden en de daaropvolgende oorlogen in Afghanistan en Irak… Misschien denkt hij wel: driemaal scheepsrecht?

 

 

23:22 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gay, byu, bush, mormonen, 002 |  Facebook |