19-06-08

John Hancock Center: aan de rand van het ravijn

Wie last heeft van hoogtevrees, laat een bezoekje aan het observatiedek van het John Hancock Center beter aan zijn neus voorbijgaan. De wolkenkrabber is met zijn 100 verdiepingen en 344 meter (457 meter als je de antenne meerekent) een van de hoogste bouwwerken van Chicago. In hoogte moet het gebouw alleen de Sears Tower (108 verdiepingen en 442 meter) aan zich laten voorbijgaan. Maar er zijn wel andere kapers aan de kust. Zo zal aan de rand van Lake Michigan binnenkort de Chicago Spiral oprijzen, een elegant, spiraalvormig glazen torengebouw dat liefst 610 meter boven de begane grond zal tronen.


SH106178 
 

 

Het John Hanckock center (875, North Michigan Avenue) lijkt op een reusachtige afgeknotte, ranke piramide en oogt zo sober dat het van de hand van Mies Van der Rohe had kunnen zijn. Maar het was Fazlur Khan, een structurele ingenieur van Bangladesh die ook verantwoordelijk is voor de veel minder fraai ogende Sears Tower, die voor het ontwerp tekende. Het gebouw dateert van 1969 en dankt zijn naam aan John Hancock, een Amerikaanse staatsman die een belangrijke rol speelde bij de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten.

SH106138

 

Op de 44Ste verdieping herbergt het gebouw het hoogst gelegen zwembad ter wereld, terwijl zich op de 95ste verdieping de Signature Room bevindt, een poepsjiek restaurant in art decostijl waar je al voor 29 dollar een voorgerecht kunt eten… Maar om van een adembenemend zicht te genieten, hoef je er geen maaltijd te nuttigen. Je kunt nog hoger, naar het observatiedek. Wat de uitkijkpost zo bijzonder maakt, is dat de ramen van het plafond tot aan de vloer reiken. Dat, gecombineerd met de piramidevorm, betekent dat je met je voeten tot aan de rand van de afgrond kunt staan, een experiment dat ik niemand aanraadt. Ik kon zweren dat het gebouw bewoog.


SH106157 
 

 

Voor de rest hoef ik geen woorden vuil te maken aan het uitzicht. Een paar foto’s zegt zoveel meer…

SH106177

09:42 Gepost door Jean Lievens in reistips | Permalink | Commentaren (0) | Tags: chicago, john hancock center, jean lievens, 054 |  Facebook |

02-07-07

De herrijzenis van Coney Island

Mocht ik ooit naar New York verhuizen (en waarom niet, Quentin Crisp was dik in de zestig toen hij naar de VS emigreerde), dan is de kans groot dat ik voor Coney Island kies. Een probleem: de parel van vergane glorie komt na decennialange verloedering weer in trek en vastgoedprijzen schieten er door het dak. Had ik drie jaar gelden maar mijn instinct gevolgd…

DSCN0636

De kustlijn van Coney Island

 
Mijn eerste bezoek aan het schiereiland in Brooklyn dateert van 2004. Als Oostendenaar voelde ik mij er meteen thuis. Het uitgestrekte zandstrand lijkt verbluffend op dat van onze kust. Maar de zeedijk, geplaveid met asemmers die toch veel volk doen vermoeden, ligt er verlaten bij. Hier geen aaneenrijging van restaurants en terrasjes, maar enkele vermolmde eetbarakken zonder hoop op betere tijden.  Volgens menige toeristengids kan je Coney Island niet bezoeken zonder een hotdog bij Nathan weg te happen. Maar ook de plaats waar het Amerikaanse worstenbroodje werd uitgevonden, ligt er even troosteloos bij als het op apegapen liggende eerste pretpark ter wereld. Honger is de beste saus, medelijden niet. We passen dus voor de hotdog. 

Op de “dijk” liggen enkele gebouwen weg te rotten die duidelijk betere tijden hebben gekend. Het meest opvallende is de Childs Building, versierd met afgebladderde en gebeeldhouwde fresco’s, waaronder dat van Neptunus. Dichtgemetseld en troosteloos, maar toch kan je zien wat het geweest is… Het gaat echt mijn verstand te boven hoe verwaarlozing hier zo genadeloos kon toeslaan, zeker als je de bouwgekte aan onze kust gewoon bent.

DSCN0637

Pretpark of museum?

 
Brighton Beach wat verderop komt al iets vertrouwder over. Hier kan je aperitieven of een hapje eten op een terras van een gebouw dat de vergelijking met een restaurant kan doorstaan. Maar als je bestelt in het Engels, kijkt de mollige dienster je aan alsof ze het in Moskou hoort donderen. En voor twee pinten en wat borsjt betalen we 36 dollar. Côte d’Azur-prijzen voor een setting die eerder aan het Baikal meer doet denken.  Maar terug naar Coney Island, voorloper van Disney en Vegas. Je houdt het niet voor mogelijk, maar in 1906 gingen hier dagelijks 200.000 prentkaarten op de post. Van heinde en verre kwamen dagjestoeristen genieten van de “Flip Flop”, de “Loop de Loop”, de “Cannon Coaster” of de “Whirl-Fly”. Suikerspinnen, hotdogs, schiettenten… het is allemaal hier begonnen. Maar na de grote brand van 1911 begon het bergaf te gaan. De stad probeerde het tij nog te keren door de inplanting van schreeuwlelijke sociale flats, maar kreeg een misdaadgolf in ruil.  Coney Island werd de plaats van vertier voor de armen van de stad. Het vermolmde pretpark ligt als een gevangenis wat verstopt achter een ijzeren hekken. Met veel gepiep en geratel duikt een lege rollercoaster als een spooktrein de diepte in. Een bonte bende kindertjes die net uit een gele schoolbus zijn gestapt, begeeft zich in gelid naar de kassa.  
DSCN0638

Sheephead Bay: nieuwe bestemming?

Maar na eb komt vloed, ook in Coney Island. De opening van een nieuw baseballstadium in 2001 was de eerste aanzet tot stadsvernieuwing. De stad gooide 300 miljoen dollar tegen een nieuw metrostation De boardwalk werd opgekuist en uitgerust met toiletten en douches en ook de Child’s Building wordt gerenoveerd.

 

Vastgoedgigant Thor Equities kocht alles op wat opkoopbaar is en plant voor twee miljard dollar aan hotels, luxeappartementen, restaurants, winkels en pretparken. De stad heeft nog eens 85 miljoen dollar vrijgemaakt om de buurt verder op te smukken. Geen wonder dat de vastgoedprijzen er vervijfvoudigd zijn. Coney Island is goed op weg zijn grandeur te herwinnen. Hoeveel charme het schiereiland daarvoor zal inboeten, zal de toekomst uitwijzen. Ondertussen heb ik mijn zinnen gezet op Sheephead Bay.

100_0939

Brighton Beach: Rusland in New York - foto Jean Lievens

24-04-07

Een natte zondag bij Genette, de Rockette

Een natte zondag bij Genette, de Rockette
 

Terwijl België zucht onder tropische temperaturen, verdrinkt New York in de ergste stortregens van de laatste dertig jaar. Dat we dat mogen meemaken. De riolen slagen er nauwelijks in het gutsende water te slikken. Vanuit roestige roosters en witrood gestreepte schoorstenen spuwen de ingewanden van de stad nog ostentatiever dan gewoonlijk hun witte rookwolken de grauwe lucht in. New York lijkt meer dan ooit op Gotham City. Waar is Batman?

 
SH100793

 

Onze jassen en baseballpetjes zijn machteloos tegen zoveel watergeweld. We zoeken onderdak in de Broadwayshop van Times Square waar we geen musicalsouvenirs, wel paraplus kopen. In de cadans van de paardenmolen bewegen onze regenschermen op en neer door de uitgedunde menigte van Times Square, richting Rockefeller Center. Maar de zondvloed zal onze pret niet bederven. Er valt genoeg te beleven in de Big Apple.  Rockefeller, RCA en Roxy 
100_2595

Onze eerste stop is de legendarische Radio City Music Hall. In de nasleep van de beurscrash van 1929 besliste John D. Rockefeller Junior om een volledig nieuw gebouwencomplex neer te poten in Midtown Manhattan. Het futuristische Rockefeller Center moest een baken van optimisme en hoop worden in het door de Grote Depressie geteisterde New York. Commerciële partner van het megalomane project was de Radio Corporation of America, beter bekend in de afgekorte versie RCA. Hat mediaconcern overvleugelt ondermeer het radiostation NBC en de filmstudio RKO die met King Kong (1933) de lont aan mijn kinderlijke begeestering voor New York deed ontbranden, maar dat geheel terzijde.

 SH100871

Het podium van radio City Music Hall

Rockefeller en RCA namen het theatergenie “Roxy” Rothafel onder de arm om een unieke schouwburg uit de grond te stampen. Radio City Music Hall moest een paleis voor het volk worden. Een plaats waar Jan met de pet tegen betaalbare prijzen kon genieten van vertier van topklasse. De Amerikaanse versie van brood en spelen. De dam van miljonairs tegen het socialisme dat zelfs de Amerikaanse arbeidersklasse had aangestoken. Maar het project blijft tot vandaag verbazen. Radio City is een adembenemende, feeërieke stad binnen de stad. Metropolis binnen de metropool. De Music Hall alleen neemt een volledige New Yorkse huizenblok in beslag en is daarmee het grootste overdekte theater ter wereld. Eind jaren negentig werd het complex na een grondige opknapbeurt in zijn oude glorie hersteld. Als je er geen voorstelling kunt bijwonen, is een rondleiding zeker de moeite waard, want het gebouw is een attractie op zich.
 De toer… 
SH100797

De indrukwekkende lobby

Onze gids is de rondborstige Pat. Ze dreunt voor de elfhonderdste keer met onvervalst Amerikaans enthousiasme haar verhaal af. Ik vergaap me aan zoveel art-decopracht waardoor haar woorden voor mij verloren gaan. Pat gunt ons een blik op de imposante hydraulische pompen onder het podium, een indrukwekkend staaltje techniek uit de jaren dertig dat zelfs de recente restauratie heeft overleefd. Daarna troont ze ons mee naar de bovenste verdieping, waar we oog in oog komen te staan met een Rockette.

SH100855

Genette, de Rockette

De danseres lijkt wel ontsnapt uit een cartoon, zowel qua beeld als geluid. “Hi. Ik ben Genette, een van de 200 Rockettes…” Ik begrijp dat de meisjes tussen 1m70 en 1m75 groot zijn, maar zo staan opgesteld dat ze allen even lang lijken. De Rockettes zijn wereldbekend voor hun precisiedans. Ze gooien bijvoorbeeld gelijktijdig hun benen de lucht in (een voor een wel te verstaan). “Tot op ooghoogte” verklaart Genette, wat meteen de symmetrie verklaart. Ook Pat getuigt dat manoeuvre ooit te hebben uitgeprobeerd, maar het is haar maar een keer gelukt. Ik zoek tevergeefs naar een zwart kruis op haar voorhoofd. Na enkele beleefdheidsvragen vanuit het publiek mogen we in kleine groepjes samen met Genette op de foto. Maar eerst is er gelegenheid voor enkele soloshots. Ik kiek en maak me uit de voeten. Het thuisfront heeft al genoeg gelachen.

SH100818

...maar ik ook (foto Jean Lievens)

 

SH100830

De hydraulische pompen onder het podium (sorry, flash niet toegestaan)

 

SH100868

Lusters in de grote lobby

SH100798

Balkon in grote lobby

SH100869

Drinkfonteintje

SH100835

De herentoiletten op de kelderverdieping

SH100847

I love Bette, een van de sterren die recent optrad in radio City Music Hall

SH100842

Oude Rockettes....

 

 

 

 

16:09 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 026, radio city, rockefeller, new york, amerika, reistips, humor, jean lievens |  Facebook |