19-07-07

Coney Island: The Last Picture Show

In afwachting van de volgende bijdrage: enkel bijkomende illustraties bij het vorige artikel over Coney Island. Foto’s van 2004, vandaag relieken van het verleden (de meeste toch).

018_DR

…Maar de zeedijk, geplaveid met asemmers die toch veel volk doen vermoeden, ligt er verlaten bij…

013_DR

…Het vermolmde pretpark ligt als een gevangenis wat verstopt achter een ijzeren hekken. Met veel gepiep en geratel duikt een lege rollercoaster als een spooktrein de diepte in…

023_DR

…de Childs Building, versierd met afgebladderde en gebeeldhouwde fresco’s, waaronder dat van Neptunus. Dichtgemetseld en troosteloos, maar toch kan je zien wat het geweest is…

021_DR

 

22:56 Gepost door Jean Lievens in new york | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 043, coneyisland, brooklyn, new yorl, amerika |  Facebook |

25-05-07

Een staatspark met uitzicht op Manhattan

Afscheid van Manhattan neem je best in Brooklyn. De beroemde skyline is nu eenmaal niet te zien op het eiland zelf, wel aan de overkant van de East River. Te voet over de Brooklyn Bridge en dan linksaf naar het Empire Fulton Ferry State Park, picknick onder de arm. Daar moet je heen voor je vertrekt. Daar pas zie je wat je achterlaat.

 

100_2794

Te voet naar Brooklyn, over de Brooklyn Bridge.

 

De afdaling naar het park ligt bezaaid met gerenoveerde panden die trendy winkels herbergen, afgewisseld met ruïnes die hetzelfde lot te wachten staan. Op de godverlaten plaats waar ik in meer dan een gangsterfilm een lijk in de East River heb zien dumpen, of Tony Soprano en Johnny ‘Sack’ Sacramoni de maffiakoek tussen New York en New Jersey verdeelden, is nu een natuurpark waar je kunt picknicken, pootje baden en vogels gadeslaan.

 

100_2815

 

Maar het is vooral de plaats waar je Manhattan ziet zoals op de affiche van de gelijknamige film van Woody Allen. Het is onbegrijpelijk dat stadsverkrotting hier zo genadeloos kon toeslaan. Alweer een bewijs van hoezeer New Yorkers gedurende decennia een broertje dood hadden aan hun kustlijn. Of aan het zicht op Manhattan dat de kinnebak van toeristen als ik tot de navel doet dalen.

 

100_2840

Dat krijg je te zien als je er bent op Memorial Day of andere feestdagen

 

Maar net als aan de overkant van de rivier, staan ook in Brooklyn grote manoeuvres op stapel. Het huidige Empire Fulton Ferry State Park is een kleine vijf hectare groot, maar maakt deel uit van het toekomstige Brooklyn Bridge Park dat ruim 35 hectare zal bestrijken en zich zal uitstrekken over 1,3 mijl van de Manhattan Bridge tot Atlantic Avenue. 

De maffia zal een minder fotogenieke plaats moeten opzoeken om lijken te dumpen. Hollywood ook.

 

100_2814

Ook hier kan een hondendrol je zuur opbreken

16-05-07

Ground Zero

Marc Twain zei ooit dat de geheime bron van humor niet vreugde is, maar leed. Godfried Bomans definieerde humor dan weer als overwonnen verdriet. Of als balsem op de wonde. Maar Ground Zero, de nu al zes jaar oude gapende wonde van New York, daar is geen balsem tegen gewassen. Verdriet van die omvang is onoverwinbaar. Humor kan hier niet gedijen. Een ernstig artikel dus.     

 

SH101120

Ground Zero: de werken zijn eindelijk begonnen

 

Dit jaar bezoeken we voor de vijfde keer de plaats waar ooit de Twin Towers imponeerden. In al die jaren is hier weinig veranderd. Er staan een nieuw metrostation en kantoorgebouw en voor het eerst toren er kranen boven de omheiningen. De bouw van het nieuwe World Trade Center is na jarenlang getouwtrek rond zakelijke belangen begonnen.

 

SH101107

Nieuwe metrostation World Trade Center

 

Maar nog altijd staan omliggende gebouwen in de steigers en wordt de bouwput helemaal omringd door hekkens, opgesmukt met foto’s en sympathieboodschappen. Een langgerekt schrijn. De werf is nu vrijwel helemaal aan het zicht ontrokken door een groen gaas. De toeristen moeten het doen met computerfoto’s van wat komen zal. Vroeger stonden ze aan te schuiven voor het hoogste vergezicht over New York. Vandaag proberen ze door kieren en spleten een glimp op te vangen van de diepste put van de stad.

 

SH101116

Kijken door gaten en spleten

 

9/11. Er zijn weinig data in de geschiedenis waar bijna iedereen nog exact weet waar hij was en wat hij deed. De Apocalyps in New York overtrof de stoutste rampenfilm. De Verenigde Staten konden rekenen op een wereldwijde vloedgolf van medeleven. Bush is erin geslaagd die sympathie binnen de kortste tijd om te zetten in haat. Il faut le faire…

 

SH101118

Een langgerekt schrijn

 

In welke mate 9/11 van New York een andere stad heeft gemaakt, weet ik niet. Mijn eerste bezoek dateert van mei 2003, ruim anderhalf jaar na de terreuraanslagen. Ondanks het gat in de skyline, liggen in souvenirwinkels nog altijd posters, sneeuwballen, kristallen beeldjes… met de tweelingentorens uitgestald. Kan je nagaan hoe groot de stock moet geweest zijn?

 

SH101111

foto's kijken in de toekomst

 

Maar wat was de impact op menselijk vlak? Ik kan alleen zeggen dat de reputatie van New Yorkers als ruwe en onaardige mensen in mijn ervaring volkomen onterecht is. Assertief, ja, maar ook behulpzaam, vriendelijk en beter aanspreekbaar dan ik in Brussel gewend ben. Maar of dat iets te maken heeft met 9/11, betwijfel ik. Mij lijkt de onvriendelijke reputatie meer een product van vooroordelen van het platteland tegenover de grote stad. Een beetje hetzelfde als de visie van Vlamingen op Brussel, soit.

 

SH101115

Een toeristische trekpleiser

14:24 Gepost door Jean Lievens in new york | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 037, ground zero, twin towers, new york, amerika, bush, terreuraanslagen |  Facebook |

11-05-07

The City that never stops smoking

“Get out of my way!” Terwijl ik zacht maar beslist wordt weggeduwd door een rimpelige klauw in mijn zij, zie ik haar nog net voorbij stuiven, waarschijnlijk op weg naar een Gloria Swanson look-alikewedstrijd. Een gedrongen gestalte met ouderdomsbochel, tulband en gigantische zonnebril die een langer leven dan gemiddeld probeert te verbergen. Kingsize sigaret in de met lippenstift overbewerkte mond, als een witte pijl die eindigt in een vuurode punt. Wie zegt dat roken slecht is voor de gezondheid?

 

Als ze in het midden van de straat is, springt het licht op groen. Dan dringt het tot me door. Iedereen rookt in New York. Aangezien ook hier een rookverbod op het werk heerst, staan voor alle kantoren mensen te paffen naast bordjes ‘don’t smoke here’. Idem voor de restaurants. Maar niet alleen de mensen roken, de hele stad dampt. Uitlaatpijpen, straatroosters, schoorstenen, eethuizen, hotdogkraampjes… in New York verdwijnt de rook om je hoofd nooit.

 

SH100766

 

Gisteren nog liep ik dwars door zo’n dikke witte mist die vanuit een witrood gestreepte straatschoorsteen in mijn richting waaide. Ik zag geen steek meer voor mijn ogen. Het leek alsof een duistere macht de stad om me heen had weggetoverd. Gedurende een seconde zag ik Audrey Hepburn voorbijflitsen, als de engel Hap in Always.

 

Ondertussen ben ik ruim zes weken gestopt met roken, hoewel dat hier dus erg relatief is. Ik heb nu meer last van ontwenningsverschijnselen dan vier weken geleden in Utah. Zin in roken ontstaat dus niet zozeer uit verveling, maar wel uit opwinding. Wil ik gezond blijven, moet ik dat laatste dus vermijden. Zin in een weddenschap?

14:38 Gepost door Jean Lievens in new york | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 036, amerika, new york, stoppen met roken |  Facebook |

08-05-07

Shoppen

Neem nooit kleren mee als je naar Amerika gaat, alleen lege koffers. Textiel en schoeisel zijn er stukken goedkoper dan in België (biefstuk ook, maar daar hebben we het hier niet over). Of liever, neem niks mee, want ook koffers zijn er goedkoper.

 

Natuurlijk moet je dan niet gaan shoppen op Park Avenue in New York. Maar als je geen modefat bent, vindt je in Kmart, Wal-Mart, Old Navy, Pennies… voor een habbekrats toffe kleren van goede kwaliteit. De eerste en laatste dag in New York is het dus winkelen geblazen. Mijn koffers puilen nu al uit, maar wie zegt dat er niets meer bij kan?

 

SH100753

Empire State (l)

 

De hemel boven New York is opgeklaard, dus we vertrekken te voet naar Soho, een uitgelezen jachtterrein (So – Ho!) voor kooplustige fanatici die altijd schrik hebben dat ze een koopje zullen missen. Mijn motto luidt dan ook: hoe meer je koopt, hoe meer geld je bespaart. Ieder zijn meug natuurlijk, maar mijn favoriete winkels in de trendy buurt zijn de Moma  Design Store, Urban Outfitters en Old Navy. Ook Bloomingdales sla ik nooit over, maar ik ga er alleen voor de toiletten. Niet in de kelder, maar op de vijfde verdieping. Heerlijke, welriekende toiletten die altijd vrij zijn en waar je van de vloer kunt eten mocht je dat willen. Een echte aanrader.

 

SH100970

Flat Iron Building

 

De wandeling richting benedenstad ligt bezaaid met historische gebouwen en pleinen: de Empire State Building, sinds 9/11 weer de hoogste wolkenkrabber van New York, de Flat Iron Building, de eerste torenflat in de stad, Madison Square Park, Union Square… Wat is New York toch prachtig!  

 

SH100971

Madison Square Park

 

Wat verder op Broadway stuiten we op een etalage volgepropt met handen. Het blijken porseleinen mallen afkomstig van een handschoenenfabriek die op de fles is gegaan. Prijzen schommelen tussen 40 en 150 dollar, een schijntje voor een conversatiestuk op de koffietafel. We pikken er twee uit, betalen en laten ze in ruil voor een bonnetje tot morgen achter in de winkel. Kwestie van niet de hele tijd met een uitgestoken hand rond te wandelen.

 

SH100977

 

Na een kort bezoek aan Soho kunnen we het natuurlijk niet laten om een bezoekje te brengen aan de nieuwe Apple Store bij Central Park. De futuristische winkel bevindt zich onder een glazen kubus, vlak tegenover het beroemde Plaza Hotel dat al twee jaar in de steigers staat om te worden omgebouwd tot een luxeappartementsgebouw. Vergane glorie die definitief verdwijnt. Ondertussen moet ik weer dringend naar het toilet. Gelukkig heeft Bloomingdales ook in die buurt een winkel!  

 

SH101067

Apple Store: onder de glazen kubus

05-05-07

Lincoln Center Story

Telkens weer sta ik ervan verstomd hoe gemakkelijk het wel is om in New York, een stad van 8,2 miljoen inwoners die jaarlijks 40 miljoen toeristen ontvangt, een rondleiding te boeken. Je zou verwachten dat je weken of zelfs maanden op voorhand moet reserveren, maar neen, in de meeste gevallen volstaat een half uurtje voor de tour begint. Dat was zo voor onze rondleiding in Radio City Music Hall, en vandaag weer voor de “Guided Tour of Lincoln Center”.

 

lincoln

Lincoln Center

 

Het “Lincoln Center for the Performing Arts” bestaat uit een gebouwencomplex dat zich uitstrekt over meer dan zes hectare tussen 9Th en 10Th Avenue en West 62nd en West 66Th Street. Het is het grootste culturele Mekka in zijn soort ter wereld, gebouwd op de ruines van een volkswijk die vlak voor de moord door de sloophamer nog diende als decor voor de verfilming van West Side Story. Ironisch, als je weet dat Leonard Bernstein een van de eerste componisten was die er zijn stokje zwaaide voor de New York Philharmonic.

 

Op het binnenplein staat een schoolorkest verdienstelijk te ‘jazzen’. Dat is hier gebruikelijk. Zo kunnen jonge muzikanten achteraf beweren dat ze in het Lincoln Center zijn opgetreden. Kaartjes voor de tour kopen we in de benedenverdieping van de Metropolitan Opera House. Nog tijd voor de souvenirwinkel, de toiletten en een half uur later kan de tour beginnen. Gids van dienst is de kleine, grijze Allison, die met haar wespentaille wel lijkt op een bejaarde diabolo met bril. Allison is een verwoede operaliefhebster en doet de tour nu al tien jaar. Ze geeft ons elk een badge want we gaan plaatsen binnen die gesloten blijven voor wie de 13,50 dollar niet heeft betaald. Grote teleurstelling: fotograferen en filmen zijn niet toegestaan.

 

nyst-a

 Daarom heb ik een foto van iemand anders gepikt (State Theatre)

 

Allison neemt ons in het daaropvolgende uur mee naar de belangrijkste zalen van het complex: de Metropolitan Opera House, Avery Fisher Hall en de New York State Theater waar ze ons een kijkje achter –of liever voor- de schermen gunt. Onze kleine groep past precies in een kleine, hermetisch afgesloten cabine die een vergezicht biedt op het podium waar een repetitie aan de gang is. Van hieruit ziet een regieassistent mogelijke fouten die voor de regisseur op of vlak voor het toneel verborgen blijven. In Avery Fisher Hall legt Allison ons uit hoe abominabel de akoestiek er oorspronkelijk was. Maar na een reeks verbouwingen staat de reusachtige concertzaal vandaag bekend als een van de beste ter wereld. Elk vreemd ogend ornament, kronkel of boog langs de zijflanken, naast het podium of aan het plafond zijn strategisch geplaatst om je een perfecte geluidskwaliteit te geven, waar je ook zit. En Allison kan het weten, want ze heeft op elke plaats gezeten, ook in de fenomenale operazaal van de MET.

 

002-center

 

 

Na de tour is het mysterie over het gebrek aan belangstelling voor dergelijke activiteiten groter dan ooit. Aan het mooie weer kan het al vast niet liggen, want de temperatuur in New York is nog altijd ruim vijftien graden lager dan normaal. Je vraagt je dan ook af waarom burgemeester Bloomberg zich drie dagen later zorgen maakt over de opwarming van de planeet. Nu ja, op Earth Day is ook in New York de temperatuur opgeklommen tot boven de 25 graden. Tijd om te vertrekken.

14:59 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amerika, 034, lincoln center, reistips, new york |  Facebook |

03-05-07

Klassenstrijd in maatpak

We duiken een van de vele metrogaten van Grand Central binnen, op weg naar het Lincoln Center. Op straat proberen een viertal heren in maatpak pamfletten in de handen van schichtige voorbijgangers te duwen. Met weinig succes. Behalve bij mij. Ik graai een pamflet en duik er de metro mee in. Achter mij klinken slagzinnen tegen de hebzucht van de bedrijven. Wat raar, ook in Amerika? 

 

SH101197
Pamflet tegen hebzucht patronaat...
 
Het vlugschrift bloklettert: “Stop ondernemingshebzucht! Clear Channel Outdoor valt banen van arbeiders- en middenklasse in Boston aan. Is New York binnenkort aan de beurt?” Wat blijkt? In Boston zijn de werknemers van Clear Channel Outdoor in staking omdat ze een loonsvermindering met 30% weigeren. Wie kan ze ongelijk geven? “En dat terwijl hun koffers gevuld zijn met honderden miljoenen dollars winst,” gaat het vlugschrift verontwaardigd verder.

 

Clear Channel Outdoor (CCO) is een machtig mediaconcern met wereldwijde vertakkingen. De hoofdzetel bevindt zich in Texas, de staat waar de broer van president Bush de scepter zwaait. Een van de door CCO gecontroleerde radiozenders pakte enkele jaren geleden uit met een boycot van de Dixie Chicks, omdat de countrymeidengroep het had aangedurfd kritiek te leveren op de president. Het pamflet brengt die episode maar al te graag in herinnering, want kritiek op Bush is vandaag een stuk populairder dan Bush zelf. Je ziet het overal: op sleutelhangers, magneten, koffiebekers en uiteraard T-shirts: “Ik was al tegen Bush toen het nog niet in de mode was.”

 

newchicks

 

De actievoerders waarschuwen de New Yorkers dat hen hetzelfde te wachten staat. “Dat betekent minder belastingsinkomsten voor New York en meer winst die terugvloeit naar Texas” legt het pamflet uit, in een wanhopige poging om solidariteit op te wekken. Het korte, duidelijke verhaal eindigt met een oproep om de CEO van CCO, Paul Meyer, op te bellen (212-221-3100) en hem te vragen zijn arbeiders in Boston en New York eerlijk te behandelen. Ook op het vlak van klassenstrijd zijn Amerikanen ontroerend naïef. Maar het feit dat zelfs mannen in pak en das zich ervan bewust zijn dat ze een vogel voor de kat zijn in de kapitalistische winstlogica, en daarvoor op straat komen, en dan nog in Amerika, doet toch deugd… Allez, mij toch…

01-05-07

Broadway: old people rule

“En hoe was het eten?” is bij mijn terugkomst uit de VS doorgaans de tweede vraag na “Blij dat je terug thuis bent, zeker?” Of ook nog: “Lekker eten in New York, hé?” Ik zou het niet weten. ’s Avonds zit ik liever in een theater dan op restaurant.

 

SH100985

Times Square: hart van theaterland

Een Broadway show begint normaal gezien om 7 of om 8 uur, precies rond etenstijd. Heb je nog niet gegeten, dan zit je de hele voorstelling met een rommelende maag. Met een diner achter de kiezen loop je het risico in te dutten en in mij geval te snurken. In beide gevallen verbrodt je de voorstelling voor jezelf en de mensen om je heen. Bovendien kan je op restaurant niet rustig eten als je weet dat je binnen zoveel tijd in het theater moet zijn.

 

Daarom kies ik voor een hotel waar de kamers zijn uitgerust met een kitchenette zodat ik mijn eigen potje kan koken. Voorbeelden zijn Radio City Appartments, pal in het midden van het theaterdistrict, of de wat verder gelegen Eastgate Tower in de buurt van Grand Central. Een kamer met keuken of een studio geeft je bovendien het gevoel dat je in Manhattan woont. Je gaat er naar de supermarkt, giet er je aardappelen af, bakt er een eitje voor het ontbijt… Heerlijk. Ben je een luiwammes of een verwend nest, dan ga je natuurlijk beter naar een normaal hotel.

 

SH100995

Veteranen Angela Lansbury en Marian Seldes in 'Deuce'  

 

Goed, terug naar het theater. Voor mij betekent New York Broadway en Broadway New York. Over Broadway heb ik een aparte blog zodat ik er hier niet teveel zal over uitweiden. Alleen dit: de prijzen zijn sinds vorig jaar met een schandalige 10% gestegen, waardoor een orkestbak- of balkonplaats vandaag aftikt op 111,50 dollar. Gelukkig is het groene biljet in het laatste jaar met ongeveer evenveel procent ontwaard ten opzichte van de euro, maar dat is geen excuus. Andere vaststelling: de bejaarden hebben Broadway veroverd. En dan heb ik het niet zozeer over het publiek (hoewel…), maar vooral over de spelers.

 

SH101000

Vanessa Redgrave alleen op de planken 

 

Neem nu 45Th Street, een straat met een viertal Broadway theaters. In het Music Box Theater loopt vanaf 6 mei ‘Deuce’ met de 81-jarige Angela Lansbury en de 79-jarige Marian Seldes. Bijna vlak tegenover staat in het Booth Theater de 70-jarige Vanessa Redgrave alleen op de planken in ‘The Year of Magical Thinking’. Steek Broadway (de straat) over en je komt aan het Lyceum Theater waar de 78-jarige Christopher Kapitein Von Trapp Plummer samen met Brian Dennehy, een snaak van 69, de hoofdrol vertolkt in ‘Inherit The Wind’. Maar ook in musicals laten de bejaarden zich niet onbetuigd, zoals de 75-jarige Mary Louise Wilson die schittert in ‘Grey Gardens’.

 

SH101006

Christopher Plummer: The Sound of Old Music 

 

Nu ja, in Amerika is het niet zo ongewoon dat mensen tot op zeer hoge leeftijd blijven werken. Ze komen nu eenmaal niet rond met hun pensioen. Uiteraard geldt dat laatste niet voor Broadway sterren. Sommige levende legendes takelen af op scène tot ze doodvallen. Een nieuwe trend bij de oude generatie is een show waarin ze terugblikken op hun carrière: Chita Rivera (1933) danste zich bijna te pletter in ‘Chita Rivera, A Dancer’s Life’ (van 23 november 2005 tot 19 februari 2006). Begin 2002 triomfeerde de toen 80-jarige Golden Girl Beatrice Arthur in ‘Bea Arthur on Broadway’ in het Booth Theater. In hetzelfde jaar gaf Elaine Stritch, toen 77, een onvergetelijke show in het Neil Simon Theater: ‘Elaine Stritch at Liberty’. Voor mij niet gelaten, want ik wil er toch ooit eentje live meemaken voor het te laat is…

 

Stritch%20PR%20PhotoSM

Elaine Stritch: grandioze one woman show 

 

En om te antwoorden op de beginvragen: het eten in New York is zeer lekker want ik maak het zelf klaar, en neen, ik ben nooit echt blij terug thuis te zijn want ik verlaat New York telkens weer met pijn in het hart. 

11:42 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 032, broadway, new york, amerika |  Facebook |

28-04-07

In snelvaart door de MET

Ik heb nooit goed mensen begrepen die zich een citytrip niet kunnen voorstellen zonder ten minste één museum binnen te wippen. Een museumshop, ja. Daar kan je ten minste kopen wat je ziet. Maar kijken zonder kopen… dat is aan mij niet besteed. Iedereen die mijn appartement heeft bezocht, zal daarvan getuigen.

 

PICT6731_NYC_Metropolitan_Museum_of_Art
 
Omdat ik het beu ben telkens bij mijn terugkomst uit New York versleten te worden voor cultuurbarbaar omdat ik alweer de MET niet bezocht heb, omdat het nog altijd slecht weer is en omdat we toch in de buurt zijn, lopen we Central Park door op weg naar een van de belangrijkste kunstmusea ter wereld: de Metropolitan Museum of Art. Maar hoe je een weg banen door een kunstcollectie van meer dan twee miljoen stuks? Wat voor zin heeft het te paraderen tussen Egyptische, Romeinse, Griekse, Afrikaanse, Aziatische, Oceanische, Midden-Oosterse, Byzantijnse en Islamitische kunstschatten als je er geen snars van afweet? Gelukkig kan je in de MET –volledig gratis- gegidst worden langs enkele hoogtepunten. Een aangename, leerrijke, en vooral korte manier om een flinke dosis cultuur op te doen. En ook om aan de weet te komen wat die hoogtepunten juist zijn…
 
SH100895

Huiskamer van de Little House, Wayzata, Minnesota van Frank Lloyd Wright (1912-14)

Na het passeren van de metaaldetector, het afgeven van onze tassen (mijn camera en fototoestel moet ik bijhouden; je mag foto’s nemen in de Met zonder flash, maar niet filmen) en het betalen van het gesuggereerde entreegeld (20 dollar de man; er is geen vaste inkomprijs dus je mag veel minder geven, het enige dat je riskeert is een kwade blik van de kassier, maar hé, waarom moet die je leuk vinden?) kan onze verkenningstocht beginnen. De indrukwekende inkomhal krioelt van de bezoekers, maar wij staan moederziel alleen onder het bordje ‘Guided Tours’, vlak achter de kassa’s. Dan duikt uit het niets een gebrilde dame op jaren op: “Hi, I’m Pat. You’re here for the tour?” Ze lijkt niet verbaasd dat we maar met zijn tweetjes zijn. Enkele minuten later duiken nog een koppel op uit Boston en twee uit Canada. Om klokslag twee schiet Pat als een pijl vooruit: “Follow me!”

 

SH100886

Begin van de tour 

 

Pat is een dame die er geen gras laat over groeien. Indien er een Olympische record museumbezoek bestond, won ze met vlag en wimpel. In ijltempo sleurt ze ons mee van een marmeren standbeeld van een kouros naar het zestiende-eeuwse hoofd van een Oba, van het harnas van George Clifford van Cumberland naar het portret van Gertrude Stein van Picasso, van Aristoteles met het hoofd van Homerus van Rembrandt naar Madame Georges Charpantier van Renoir, van de huiskamer van Little House Wayzata van Lloyd Wright naar het bijeen gespatte Autumn Rhythm van Jackson Pollock, het eindpunt van de toer.

 

SH100904

Eindpunt: flink uitgedund...

 

Op nauwelijks één uur zijn we door de meeste zalen gevlogen, hebben hier en daar een afdeling gezien die een terugkeer waard is (die Tiffany's!), en ontzettend veel bijgeleerd. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de militaire groet zijn oorsprong vindt in de middeleeuwen, toen een ridder zijn vizier eerst omhoog klikte om zijn tegenstander recht in de ogen te kijken alvorens hem op zijn lans te spiezen. Interessant hé? Of dat de Grieken de eersten waren die de armen van een standbeeld los van het lichaam bijtelden. Of dat Picasso bij het schilderen van het portret van Gertrude Stein beïnvloed was door de Afrikaanse beeldhouwkunst.

 

SH100890

Harnas van George Clifford, Derde Graaf van Cumberland (ca 1580)

Pat koerst door meer dan tweeduizend jaar kunstgeschiedenis en legt verbanden tussen tijdperken en continenten alsof ze het over keukenrecepten heeft. Telkens ik een foto neem, moet ik een tandje bijzetten om de inmiddels tot vier man uitgedunde groep bij te benen. De rest moest opgeven of overleed schielijk onderweg. Wie durft nu nog zeggen dat musea saai zijn?

 

SH100883
Marmeren standbeeld van een kouros of jongeman (ca 585 v.C)

 

 

SH100887

Hoofd van een Oba (ca 1550) uit Nigeria (hof van Benin)

 

SH100905

Autumn Rhythm, Jackson Pollock (1950)

 

SH100906

Rodin was niet bij Pat's hoogtepunten...

12:26 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: metropolitan museum of art, 030, humor, new york, amerika |  Facebook |

27-04-07

Roosevelt Island

Tussen het westen van Manhattan en Queens ligt Roosevelt Island, een dunne eilandstrook van drie kilometer lang en 240 meter smal op zijn breedste punt. Geen toeristische trekpleister, maar zeker een ommetje waard als je in de buurt van Central Park bent.

 

SH101074

Roosevelt Island: zicht op Manhattan

Het eilandje zelf heeft niet veel meer te bieden dan een uniek zicht op Manhattan vanuit een minder vertrouwde hoek. Maar de trip naar Roosevelt Island moet je niet zozeer doen voor de bestemming maar wel voor de verplaatsing. Sinds 1989 kan je het eiland weliswaar bereiken met de metro, maar een veel aangenamer en indrukwekkender manier is via de luchttram die tot 76 meter boven de East River zweeft. De cabine scheert vlak langs de vervaarlijk gammel uitziende Queensboro Bridge en trakteert je op een spectaculair panorama. Filmliefhebbers kennen de luchttram misschien van Spider Man. Aan het einde van de film blaast de Green Goblin (William Dafoe) het tramstation op waardoor een groep schoolkinderen in een cabine blijft bengelen. Bekijk dus eerst dat fragment alvorens je de luchttram neemt (station bevindt zich op westoever van Manhattan ter hoogte van 61th Street, toegang met gewone metrokaart) .

SH101103

Begin van de rit 

 

Roosevelt Island was vroeger een beetje het Alcatraz van New York, maar toen heette het nog Blackwell’s Island (tot 1921) en Welfare Island (tot 1973). Het eiland herbergde een gevangenis, een instelling voor zwakzinnigen en was ook een ballingsoord voor pokkenpatiënten. Nobele gevangenen waren ondermeer de Russische anarchiste Emma Goldman (voor diverse politieke activiteiten), de rondborstige actrice Mae West (voor openbare zedenschennis in haar toneelstuk Sextette) en blueslegende Billie Holiday (voor prostitutie). In 1973 werd de smalle strook die tot het district Manhattan behoort, genoemd naar voormalig president Franklin Delano Roosevelt.

 

SH101091

76 meter boven East River 

 

Roosevelt Island telt een kleine tienduizend inwoners. Velen wonen in sociale flats, maar de rijkere middenklasse is er duidelijk in opmars. Aan beide uiteinden van het eiland staan gebouwen van het Coler-Goldwater ziekenhuis, gespecialiseerd in geriatrie en rehabilitatie van patiënten die zichzelf niet kunnen behelpen, maar niet langer kunnen verblijven in een gewoon hospitaal. Ik kwam er eentje tegen, op een steenworp van de luchttram en een boogscheut van de kliniek.

 

SH101081

Cabine van de luchttram 

 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

 

SH101092

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

SH101155

Geen commentaar

12:50 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 029, roosevelt island, luchttram, new york, amerika, reistips, humor |  Facebook |

26-04-07

Een dagje Queens

Herinner je hoe Regan MacNeil in de horrorklassieker The Exorcist haar hoofd 180 graden omdraaide, tot groot jolijt van het publiek? Welnu, voor die kunstgreep werd noch Linda Blair, noch haar stand-in Eileen Dietz de nek omgedraaid, maar wel een mechanische pop gebruikt (hoe komen ze erbij?). Welnu, die pop kan je naast andere props bewonderen in het Museum of the Moving Image, gelegen aan de historische Astoria studio’s in Queens.

 

SH100955

The Exorcist: De goede oude tijd van voor de computeranimatie...

Veel mensen verwarren New York met Manhattan. Dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk, aangezien vrijwel alle symbolen van de stad zich daar bevinden. Manhattan is echter de kleinste van de vijf wijken (boroughs) van de stad New York. De andere zijn de Bronx, Brooklyn, Staten Island en Queens. Queens is bij ons vooral bekend als de plaats waar Kim en Justine gingen lopen met de beker van de US Open, het laatste Gran Slam tornooi van het seizoen dat doorgaat in de USTA Billie Jean King National Tennis Center in het Flushing Meadows-Corona Park van Queens (om adem te besparen volstaat Flushing Meadows).

 

Tennis is een van de weinige reden waarom landgenoten zich de moeite getroosten om naar Queens af te zakken. Maar je hoeft echt niet uitgekeken te zijn op Manhattan om een kort bezoekje te brengen aan de grootste en etnisch meest diverse wijk van New York. Niet dat er zo gek veel te beleven valt. Tijdens ons eerste bezoek vielen we al kuierende bijna in slaap van verveling. Maar twee locaties zijn echt de moeite waard, als je ten minste een film buff en hardcore fan van New York bent.

 

SH100960

De Unisphere in Flushing Meadows Park, Queens

Het eerste is het Flushing Meadows-Corona Park waar je de overblijfselen van de Wereldtentoonstelling van 1964/65 kunt bewonderen. Het opvallendste monument is de Unisphere, een indrukwekkend metalen wereldbol die de wereldwijde onderlinge afhankelijkheid moet voorstellen. Het monument, een gift van de United States Steel Corporation, is opgedragen aan de ‘Verwezenlijkingen van de mens op een krimpende planeet in een uitbreidend universum” (waar is de flair van toen gebleven?). Vlakbij het monument moet je even binnenwippen in de Queens Museum of Art. Daar kan je een verbluffend gedetailleerde maquette van New York bewonderen. Zo krijg je in één oogopslag een fantastisch gevoel van oriëntatie in de stedelijke jungle van de grootste Amerikaanse metropool. Je ziet meteen hoe klein Manhattan afsteekt tegenover de andere boroughs (op de metroplannen staat Manhattan proportioneel te groot uitgebeeld, anders krijg je er alle metrohaltes niet op).

 

SH100931

 

Een andere must in Queens is het Museum of the Moving Image, gelegen aan de Astoria studio’s, de geboorteplek van Paramount die later verhuisde naar de westkust. Na een grondige opknapbeurt is de site vandaag weer uitgegroeid tot de belangrijkste filmproductiefaciliteit na Hollywood. Het is de vestigingsplaats van de Kaufman Studio’s waar ondermeer Sesamstraat, The Cosby Show, Law & order en Spin City worden geproduceerd. Vlak tegenover het filmmuseum staat het nieuwe gebouw van de Frank Sinatra School for the Arts in de steigers.

SH100936

Vernieuwde Astoria studio's

In tegenstelling tot de studio’s, is het filmmuseum open voor het publiek. Bovendien mag je er filmen en fotograferen, zolang je maar geen flitslicht gebruikt. Je begint je verkenningtocht op de derde verdieping (eigenlijk de tweede verdieping, maar in Amerika is de gelijkvloerse verdieping de eerste verdieping, dus de tweede verdieping is de derde verdieping als je mij kunt volgen). Daar vindt je net als in het filmmuseum van Brussel (dat nu toe is wegens verbouwingen) allerlei attributen uit de beginjaren van de cinema, maar ook van de televisie. Bijvoorbeeld de eerste camera voor kleurentelevisie uit 1942!

 

SH100942

 

De tweede verdieping is volgepropt met props uit bekende films: de pruik van Madeline Kahn als bruid van Frankenstein in Young Frankenstein, of die van Elizabeth Taylor als Cleopatra. Het punkkapsel van Robert De Niro als Travis Bickle in Taxi Driver, de zwarte krullenbol van Cher als Loretta Castorini in Moonstruck, de prothese die Marlon Brando in de mond nam om Don Corleone in The Godfather een uitgezakt gezicht te geven, de protheses die het hoofd van John Hurt een olifantenlook gaven in The Elephant Man. Maar ook de mechanische pop van Linda Blair waarmee William Friedkin de mensen de zaal uitjoeg bij de vertoning van The Exorcist, de hele garderobe van de cast van Chicago, de jurk die Glenn Close droeg in Dangerous Liaisons, maquettes van ruimteschepen van Star Trek, het masker van Chewbacca uit Star Wars en nog veel, veel, veel meer.

 

SH100952

vlnr: pruik van Madeline Kahn in Young Frankenstein, Liz Taylor in Cleopatra, Robert Di Nero in Taxi Driver, Meryl Streep in Silkwood en Cher in Moonstruck 

SH100957

Garderobe van cast Chicago

Op de benedenverdieping kan je een kleine reis maken doorheen de nog korte geschiedenis van de videospelen. Het leuke is dat je alle toestellen daadwerkelijk mag gebruiken. Heimwee naar Donkey Kong? Geen probleem, wip voor een gratis spelletje even binnen in het filmmuseum van Queens. Natuurlijk maken de vele interactieve activiteiten het museum een gedroomd doelwit van scholen. Je moet je dus vaak een weg banen tussen enthousiaste scholieren die blijkbaar nog altijd evenveel kunnen genieten van primitieve videospelletjes als ik in de vroege jaren tachtig. Enige verschil: toen waren het futuristische spelen waar ik als overjarige puber niets van bakte.

Tot slot is er de souvenirshop, opengehouden door  -echtwaar, ik overdrijf niet- twee dames van dik in de tachtig. Het kost dan ook wat tijd en geduld vooraleer de eerste de prijs op mijn beker heeft ontcijferd, en de tweede het getal heeft ingetikt. Alleen met de hulp van een jonge vent met baard (de museumdirecteur?) kunnen ze de klus klaren. Het contrast tussen de ongeduldige tieners aan de kassa, en de beverige besjes die het jonge grut op de wenken proberen te bedienen, is schrijnend. Tja, ook dat is Amerika.

SH100946

Videospelen uit de oude doos

SH100947

de voorouders van radio en tv

SH101152

mijn enige souvenir: lange wachttijd aan de kassa....

25-04-07

Een blik achter de tv-schermen

Een blik achter de tv-schermen

 

Maandag 16 april. De stortregen in New York heeft plaats geruimd voor een kogelregen in Virginia. Alle zenders pakken uit met breaking news. Een ideale dag om de NBC-studio’s te bezoeken.

 

100_2603 

GE Building, Rockefeller Center

 

Plaats van de afspraak is de eerste verdieping boven de souvenirwinkel van NBC (National Broadcasting Company). De ticketjes hebben we de dag voordien gekocht, 18,5 dollar het stuk. En dat voor een rondleiding van ongeveer zeventig minuten. Voor een tv-freak als ik met een overmaatse belangstelling voor zelfs de meest ondermaatse onderwerpen is dat zeker geen weggegooid geld.

 

De NBC-studio’s bevinden zich in de General Electric Building, de rijzige art-deco toren van het Rockefeller Center. Tussen haakjes, als je moet kiezen, bezoek dan eerder het observatiedek van de 259 meter hoge wolkenkrabber. Ook niet goedkoop (17,50 dollar), maar je wordt er getrakteerd op een zicht op Manhattan dat je onderkaak tot aan je navel laat zakken. En in tegenstelling tot het vergezicht dat je op de Empire State Building kunt bewonderen, heb je hier een prachtige kijk op… de Empire State Building.

 

100_3795

Panorama op 'Top of the Rock'

Maar goed. Terug naar NBC. Eerste teleurstelling: fotograferen niet toegelaten, filmen nog minder. Kwestie van copyright… Volgens mij is de echte reden de ongelooflijke rommel in elke ruimte die je binnenstapt. Je kunt je niet voorstellen wat voor een artisanale varkensstal een dergelijke tv-studio wel is. Eerst worden mijn ogen naar boven gezogen richting tropisch regenwoud van spotlights dat elk studioplafond overwoekert. Vervolgens daalt mijn blik naar de wirwar van stoffige rekwisieten, kabels, versleten meubels en andere rommel, kriskras verspreid over de vloer. Dat hier niet meer mensen verongelukken…

 

100_2599

Art deco kunst Rockefeller Center

 

Nu goed, wat krijg je voor je geld? Voor de eigenlijke toer start, ben je al tien minuten onderweg door gangen en liften en om te beginnen: een metaaldetector. De eerste stop is een klein theatertje waar onze gids Greer, een curieuzeneus van het zuiverste water, wil weten waar iedereen vandaan komt. “Dallas”, “Boston”, “Canada” (Wauw)… “Belgium” (Okay, you guys win…) Terwijl ik mijn handen ineenhaak en ze boven mijn hoofd troon, lispelt de vent naast mij verongelijkt “Israel”, maar geen kat heeft hem gehoord. Trouwens, de winnaar is al uitgeroepen. Volgt een filmpje dat in acht minuten de geschiedenis van NBC schetst. Ik associeer NBC vooral met de Tonight Show van Jay Leno, maar NBC is ook de bakermat van sommige van mijn favoriete klassieke tv-series zoals Columbo of The Golden Girls. Of nog vroeger: Bonanza! Recente niet onaardige shows van de tv-fabriek zijn Will & Grace, Seinfeld en Monk.

 

goldengirls

The Golden Girls 

 

Na het reclamefilmpje worden we naar de controlekamer gegidst, waar we vanachter een dik glazen raam een blik worden gegund op de monitoren die verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse programmering van een slordige 100 tv-uren. Daarna krijgen we een paar studio’s te zien, waaronder Studio 8H waar Saturday Night Life wordt opgenomen. Daar kunnen we even zitten op de bovenste rij van de bovenste publiekstribune, waar de woorden van de gids verloren gaan in het lawaai van een reusachtige cellofaantape die door werklieden op de benedenvloer rond een gigantische maar ondefinieerbare stapel rekwisieten wordt gewikkeld.

 

100_2608

Rockeller Center: ook kunstcentrum

 

Na de studio’s worden we druppelsgewijs een controlekamer binnengeloodst, waar we eerst moeten plaatsnemen achter een nep nieuwsbureau voor een foto. Daarna pikt Greer twee vrijwilligers uit het publiek: een knaap van pakweg 15 die het nieuws moet voorlezen, en zijn schaapachtige vader die voor een green screen het weerbericht mag presenteren. Dat voor de ogen van de rest van de groep. De toer eindigt als vanzelfsprekend in de souvenirshop, waar je voor een kleine 20 dollar je portret als nieuwsanker en twee magneetjes met dito miniportretjes ontvangt. Heb je nog geld over, dan kan je dat spenderen aan een beker, T-shirt of baseballpet met het NBC-logo of je favoriete show. Mijn geld is op.

 

SH101149

 

24-04-07

Een natte zondag bij Genette, de Rockette

Een natte zondag bij Genette, de Rockette
 

Terwijl België zucht onder tropische temperaturen, verdrinkt New York in de ergste stortregens van de laatste dertig jaar. Dat we dat mogen meemaken. De riolen slagen er nauwelijks in het gutsende water te slikken. Vanuit roestige roosters en witrood gestreepte schoorstenen spuwen de ingewanden van de stad nog ostentatiever dan gewoonlijk hun witte rookwolken de grauwe lucht in. New York lijkt meer dan ooit op Gotham City. Waar is Batman?

 
SH100793

 

Onze jassen en baseballpetjes zijn machteloos tegen zoveel watergeweld. We zoeken onderdak in de Broadwayshop van Times Square waar we geen musicalsouvenirs, wel paraplus kopen. In de cadans van de paardenmolen bewegen onze regenschermen op en neer door de uitgedunde menigte van Times Square, richting Rockefeller Center. Maar de zondvloed zal onze pret niet bederven. Er valt genoeg te beleven in de Big Apple.  Rockefeller, RCA en Roxy 
100_2595

Onze eerste stop is de legendarische Radio City Music Hall. In de nasleep van de beurscrash van 1929 besliste John D. Rockefeller Junior om een volledig nieuw gebouwencomplex neer te poten in Midtown Manhattan. Het futuristische Rockefeller Center moest een baken van optimisme en hoop worden in het door de Grote Depressie geteisterde New York. Commerciële partner van het megalomane project was de Radio Corporation of America, beter bekend in de afgekorte versie RCA. Hat mediaconcern overvleugelt ondermeer het radiostation NBC en de filmstudio RKO die met King Kong (1933) de lont aan mijn kinderlijke begeestering voor New York deed ontbranden, maar dat geheel terzijde.

 SH100871

Het podium van radio City Music Hall

Rockefeller en RCA namen het theatergenie “Roxy” Rothafel onder de arm om een unieke schouwburg uit de grond te stampen. Radio City Music Hall moest een paleis voor het volk worden. Een plaats waar Jan met de pet tegen betaalbare prijzen kon genieten van vertier van topklasse. De Amerikaanse versie van brood en spelen. De dam van miljonairs tegen het socialisme dat zelfs de Amerikaanse arbeidersklasse had aangestoken. Maar het project blijft tot vandaag verbazen. Radio City is een adembenemende, feeërieke stad binnen de stad. Metropolis binnen de metropool. De Music Hall alleen neemt een volledige New Yorkse huizenblok in beslag en is daarmee het grootste overdekte theater ter wereld. Eind jaren negentig werd het complex na een grondige opknapbeurt in zijn oude glorie hersteld. Als je er geen voorstelling kunt bijwonen, is een rondleiding zeker de moeite waard, want het gebouw is een attractie op zich.
 De toer… 
SH100797

De indrukwekkende lobby

Onze gids is de rondborstige Pat. Ze dreunt voor de elfhonderdste keer met onvervalst Amerikaans enthousiasme haar verhaal af. Ik vergaap me aan zoveel art-decopracht waardoor haar woorden voor mij verloren gaan. Pat gunt ons een blik op de imposante hydraulische pompen onder het podium, een indrukwekkend staaltje techniek uit de jaren dertig dat zelfs de recente restauratie heeft overleefd. Daarna troont ze ons mee naar de bovenste verdieping, waar we oog in oog komen te staan met een Rockette.

SH100855

Genette, de Rockette

De danseres lijkt wel ontsnapt uit een cartoon, zowel qua beeld als geluid. “Hi. Ik ben Genette, een van de 200 Rockettes…” Ik begrijp dat de meisjes tussen 1m70 en 1m75 groot zijn, maar zo staan opgesteld dat ze allen even lang lijken. De Rockettes zijn wereldbekend voor hun precisiedans. Ze gooien bijvoorbeeld gelijktijdig hun benen de lucht in (een voor een wel te verstaan). “Tot op ooghoogte” verklaart Genette, wat meteen de symmetrie verklaart. Ook Pat getuigt dat manoeuvre ooit te hebben uitgeprobeerd, maar het is haar maar een keer gelukt. Ik zoek tevergeefs naar een zwart kruis op haar voorhoofd. Na enkele beleefdheidsvragen vanuit het publiek mogen we in kleine groepjes samen met Genette op de foto. Maar eerst is er gelegenheid voor enkele soloshots. Ik kiek en maak me uit de voeten. Het thuisfront heeft al genoeg gelachen.

SH100818

...maar ik ook (foto Jean Lievens)

 

SH100830

De hydraulische pompen onder het podium (sorry, flash niet toegestaan)

 

SH100868

Lusters in de grote lobby

SH100798

Balkon in grote lobby

SH100869

Drinkfonteintje

SH100835

De herentoiletten op de kelderverdieping

SH100847

I love Bette, een van de sterren die recent optrad in radio City Music Hall

SH100842

Oude Rockettes....

 

 

 

 

16:09 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 026, radio city, rockefeller, new york, amerika, reistips, humor, jean lievens |  Facebook |

14-04-07

Pottenjacht

Pottenjacht

 

Waar koop je een pot in New York? Niet waar koop je pot, maar 1 pot. Beter niet vragen aan de man in de straat. De kans is groot dat hij niet eens een keuken heeft. Koken is aan New Yorkers niet besteed, dat weet een kind. Ruimte in Manhattan is krap en duur. Waarom een vierkante meter besteden aan een keuken, als een ijskast en microgolf volstaan? Maar ik vind dat het iets heeft om spaghetti af te gieten tussen de wolkenkrabbers. Dus: ik wil een pot. En een vergiet.

 

Enkele jaren geleden was ik dapper spaghetti aan het koken in Radio City Appartments, een uitstekend gelegen hotel op 49th Street. Aangezien wij eerder ons geld besteden aan theater dan aan restaurants, koken we liever ons potje zelf. Bij het afgieten van het kookvocht, glipte het deksel weg en belandde het kokende sop op mijn blote voet. Gevolg: “The Little Shop of Horrors” was voor mij “The Little Show of Horrors”. Dus: ik wil een goede pot. En een vergiet.

 

Vijfentwintig blokken verder stap ik de Kmarkt binnen. Ik vind wat ik zoek: een spaghettipot mét ingebouwd vergiet. Mijn geluk kan niet op. Maar wat met de saus? Met het potje in de hotelkamer krijg je nog geen baby gevoed. Maar nog eens 15 dollar extra? Nee. Op mijn terugweg passeer ik een bric-à-brac van het Leger des Heils. Dezelfde sauspot als bij Kmarkt, maar voor een schamele 4,99 $. Plus: het is voor een goed doel (wat doet het Leger des Heils eigenlijk?).

 

Gewapend met twee potten ben ik terug op de kamer. De spaghettisaus pruttelt dat het een lust is. Maar wacht… ik riek iets verbrand…   

 

SH100786

 

SH100736

net gekiekt om de hoek

SH100762

 

19:02 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: new york, humor, 025, amerika, reistips |  Facebook |

Aankomst in New York

Aankomst in New York

 

Vanmorgen voert een shuttle me van Provo naar de luchthaven van Salt Lake City. Aan het stuur het evenbeeld van Richard Farnsworth, beter bekend als Alvin Straight. In de roadmovie ‘The Straight Story’ van David Lynch, tuft hij met zijn John Deere grasmaaier van Iowa naar Wisconsin om zijn verloren broer te gaan opzoeken. Mijn Alvin snelt op de derde rijstrook, exclusief voorbehouden voor wagens met meer dan één persoon, in ijltempo naar Salt Lake. Mijn medepassagiers: drie grijze heren in pak en das en een halfjonge dame in mantelpak en décolleté. Geen spoor van spijt te bekennen omdat ze het rustige Provo moeten inruilen voor het jachtige ‘D.C.’.

 

Ik daarentegen, hoezeer ik ook verlekkerd ben op New York, laat Provo achter vol weemoed. De weemoed van de Heren van Zichem en Jeroom en Benzamien. Het opklarende gezicht van de oude chauffeur als ik hem –volkomen oprecht- zeg hoe prachtig ik Utah vind. De opgewekte frisheid van de jonge kelners in de Art City Trolley, een nostalgisch en vooral kitscherig restaurant in Springville (zeker eens binnenspringen als je in de buurt bent), waar we mijn afscheid hebben gevierd. De ouderbijeenkomst vlak daarvoor, om een schoolreis naar Moab en Grand Junction (Colorado) te bespreken. Driekwartier bekvechten over de voordelen van de sandwich tegenover de nadelen van de barbecue. Wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn.

 

Het is koud in New York. Opvallend veel rokers op straat, trappelend en kleumend, in en voor portieken, luid pratend, hard lachend, gemengd met hoesten. Hoofd schuin naar achter, gepruilde lippen en dan maar blazen. Een rookstraal stuwt omhoog.  Mijn zin in een sigaret is nog niet volledig uitgestorven, maar die zielige bedoening helpt.

 

Na een turbulente vlucht, een helse taxirit van JFK naar Manhattan, de aankomst in het Eastgate Tower Hotel en een koortsachtig verkennen van de buurt (hé, de Empire State en de Chrysler Building zijn vlakbij), ben ik inmiddels net terug van Times Square. Maar als ik moet kiezen tussen de fonkelende sterrenhemel in Provo, en de orgie van neonlicht in het theaterdistrict, twijfel ik geen seconde. Times Square natuurlijk!

 

Buiten een kleine raid op de Virgin Megastore, ben ik vanavond ook al twee keer naar het dichtst bijgelegen warenhuis gesneld om het hoognodige in huis te halen: uien, look, paprika, spaghetti, geraspte kaas, worst, ham, kaas of liever kazen, nootjes, bier, kippensla, olijven, melk, ijsthee, brood, olijfolie, boter, crackers, dip… De kamers, oeps, suites, van het hotel zijn immers uitgerust met een compleet uitgeruste keuken, op potten en pannen na. Zorgen voor morgen.

SH100701

 

SH100704

vergis u niet: pot en pan zijn minuscuul.

05:31 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: o24, provo, new york, 024, amerika |  Facebook |

04-04-07

Handige Amerikanen

Handige Amerikanen

 

Amerikanen zijn doorgaans erg praktische mensen, zowel op professioneel vlak als privé. No-nonsense viert hier hoogtij. Helaas eindigt die praktische aanpak vaak daar, waar de overheid in zijn buidel moet tasten.

 

Maar goed, vandaag wil ik het hebben over een aantal simpele dingen, die ik thuis zal missen…

 

De keukenclip

 

SH100219

 

Ideaal om zakken koffie, chips, bloem… mee af te sluiten. Waarschijnlijk bestaan die ook wel bij ons, alleen heb er nog nooit op gelet… In elk geval neem ik er een karrenvracht van mee naar huis.

 

De Amerikaanse ijskast

 

SH100220

 

In Amerika wordt de diepvries niet gediscrimineerd. Rechterdeur: ijskast, linkerdeur: diepvries. Je vindt meteen wat je zoekt. Thuis gebruik ik alleen wat vooraan ligt in de diepvries, de rest gooi ik om de zes maand weg.

 

De brievenbus

 

 

SH100221

 

Dient niet alleen om post te ontvangen, maar ook te verzenden. Iets te posten? Plaats het in je brievenbus, zet het vlaggetje omhoog en de postbode neemt het mee.

 

SH100222

 

De vuilnisbak

 

SH100223

 

Geen gesleur met zakken, noch voor de gebruikers, noch voor de “mannen van de vuilkar”. Je dumpt je afval in de bak buiten en rolt die naar de stoep als de ophaaldienst passeert. Twee automatische grijpers tillen de bak de hoogte in en kiepen ze om in de truck.

 

SH100224

 

Je kunt je afval ook sorteren. Voor papier, plastiek flessen en metaal (blik) is een blauwe bak voorzien, voor tuinafval een groene. Glas gaat mee met het gewone afval. Maar als je sorteert, moet je daar wel extra voor betalen.

 

Tip: Democratische kiezers herken je aan hun blauwe vuilnisbak voor de deur. Republikeinen gooien alles bijeen.

 

De voedselafvaldisposeur 

 

 

SH100227

 

Voor degene die biologisch afval niet wensen te recycleren: kieper gewoon alles in de pompbak: groenteafval, aardappelschillen, vuile borden, potten en pannen… Geen vrees voor verstopping. Je drukt op een knop, alles wordt fijngemaald en weggespoeld. Populair apparaat in griezelfilms.

 

De Amerikaanse wasmachine

 

SH100230

 

Gedaan met bukken, wurmen in een te smalle trommel en sokken van de wand schrapen. Gedaan met aparte vakjes vullen voor waspoeder, wasverzachter, antikalk… Gooi alles bijeen, dekseltje toe, knop omdraaien en hup, het mirakel kan beginnen.

 

SH100229

 

 

De bierfles met schroefdop

 

budweiser

 

 

My favourite. In Amerika open je een bierflesje gewoon door de dop los te schroeven. Vaarwel flessenopener! Waarom, o waarom niet bij ons?

01:47 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (4) | Tags: humor, amerika, 013 |  Facebook |

30-03-07

25 jaar verplicht wapenbezit

 

25 jaar verplicht wapenbezit

 

Binnenkort viert Kennesaw feest. Op 1 mei zal het 25 jaar geleden zijn dat de gemeenteraad van het voorstadje van Atlanta, Georgia, een lokale wet goedkeurde die elk gezinshoofd verplicht een vuurwapen en bijhorende munitie te bezitten. Het wordt ongetwijfeld een knalfeest.

 

De wet is gebaseerd op het idee dat wapenbezit goed is tegen misdaad (u leest het goed). Maar ze was ook een reactie tegen een ordonnantie van Morton Grove in Illinois die het bezit van handwapens verbood. Sinds de nieuwe wet is de misdaad in Kennesaw (die overigens al laag was) wel systematisch blijven dalen, ook al steeg de bevolking er in de laatste 25 jaar van 5.000 naar 30.000. In Morton Grove gingen de misdaadcijfers echter in stijgende lijn.

 

Conclusie: hoe meer wapens, hoe minder misdaad? Dat is in elk geval wat de brave burgers van Kennesaw ons willen doen geloven. Dat hun stadje welvarender is en een hogere banengroei heeft dan de rest van Georgia is echter een veel plausibeler uitleg. Juist die gunstige economische ontwikkeling verklaart ook de zeer lage misdaadcijfers in Utah. Hier in Provo doen de meeste mensen hun voordeur niet op slot als ze even weggaan voor boodschappen. Garages en achterdeuren blijven meestal ongesloten. Sleutels vergeten? Geen probleem... Ook auto’s worden open gelaten, vaak met de sleutels in het contact. En een verplichte wapendracht is hier niet van toepassing. Maar op heel veel ramen van winkels en bedrijven zie je wel een bordje 'Help wanted".  Misdaad floreert nu eenmaal beter in streken waar bedrijfsdeuren gesloten blijven voor nieuwe werknemers.

22:57 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: humor, misdaad, amerika, 009 |  Facebook |

Lelijk

Lelijk

 

Nergens is het contrast tussen de pracht van de natuur en de lelijkheid ten gevolge van de menselijke tussenkomt beter merkbaar dan in Utah. En dan heb ik het niet alleen over de ontelbare abominabele reclameborden langs de wegen, maar vooral over die afschuwelijke bovengrondse bekabeling. Dat geldt uiteraard voor heel Amerika, maar hier valt het gewoon extra op.

 

SH100107

 

 

Telefoonlijnen en elektriciteitskabels horen onder de grond. Opgeruimd staat netjes. Bovendien is dat een stuk veiliger. Als er bij ons een boom omwaait, is het ergste wat er kan gebeuren dat hij op je hoofd belandt. Hier is de kans groot dat hij in zijn val een telefoon- en elektriciteitskabel meesleurt waardoor een hele streek zonder, jawel, telefoon en elektriciteit komt te zitten. En geen kat ziet je liggen. Vinden ze je toch, dan kunnen ze geen ziekenwagen bellen. Trouwens, de kans op omwaaiende bomen is hier beduidend groter dan bij ons. Amerika, het land van orkanen, tornado’s en andere natuurrampen. Help! Hallo? De lijn is dood… En ik zie niets. Goed voor griezelfilmclichés, slecht voor al de rest.

 

Je kunt je overigens ook de vraag stellen waarom in dit door natuurgeweld geteisterde land zoveel huizen in hout worden opgetrokken. Nooit gehoord van de drie kleine biggetjes? Disney maakte er in 1933 al een tekenfilm over. Misschien is de kans op overleven groter in een ingestort houten huis, ik weet het niet. Als je moet kiezen tussen verpletterd worden door een houten balk of een blok beton? Liever de korte pijn.

 

SH100108

 

18:22 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 006, humor, amerika |  Facebook |

27-03-07

Leve Amerika!

Leve Amerika!

 

Ondanks mijn linkse overtuigingen, ben ik gek op Amerika. Niet alleen ben ik verliefd op grote steden als New York en San Francisco, maar ook op het verbluffende natuurschoon van de Midwest: de Grand Canyon, Bryce, Canyonlands, Zion, Arches, Yellowstone, Yosemite… Pure natuur, maar toch voorzien van comfortabele toiletten, stromend water en elektriciteit. Tot een glazen brug over het ravijn toe. Maar echte liefhebbers kunnen nog altijd uitdrogen in de woestijn, opgepeuzeld worden door een beer of toegetakeld door een bergleeuw. De kans bestaat, zo getuigen waarschuwingsbordjes in sommige natuurparken: ‘If attacked, fight back’. 

 

Niets in Amerika doet denken aan België, maar toch voel ik me er minstens even thuis. Precies opgeslokt door mijn teevee… Zozeer is de Amerikaanse cultuur bij ons doorgedrongen. Iedereen lijkt er wel ontsnapt uit een soap of film. Je moet er natuurlijk wel van houden . Welnu, I love it! Zowel in fictie als in werkelijkheid.

 

Sinds het aantreden van George Walker Bush als 43ste president van de Verenigde Staten, wordt Amerika echter niet alleen als natie, maar ook als volk hoe langer hoe meer uitgespuwd door de rest van de wereld. Nu, dat was al langer het geval op driekwart van de planeet, maar niet in Europa. Als je bij ons vandaag de VS verdedigt, moet je wel een rechtse zak zijn, of erger.

 

Wat me vooral stoort, is dat dit ongenuanceerde antiamerikanisme vooral wordt uitgebazuind door degenen die op kop lopen van antiracistische betogingen. 

Amerikanen … de Marokkanen van links? Het zijn maar een paar letters verschil…

 

Oude mensen die de Tweede Wereldoorlog aan de lijve hebben ondervonden, kunnen Duitsers vaak niet uitstaan. Toch vind ik dat je zelfs in dat extreme geval een onderscheid moet maken tussen een 'volk' en zijn regering, ook al trekt die laatste op oorlogspad en verbrandt miljoenen mensen in gasovens. Op dezelfde manier is de afkeer of het misprijzen tegenover Amerikanen als gevolg van de arrogante buitenlandse politiek van de VS (de inval in Irak om maar een voorbeeldje te geven) verstaanbaar, maar verwerpbaar. 

 

Had iemand iets tegen 'Irakezen' toen Sadam er de scepter zwaaide? Nee, iedereen had te doen met hen. Tegen Russen onder Stalin of Chinezen onder Mao? Of dichter bij huis, tegen Spanjaarden onder Aznar of Polen onder Lech Kaczynski? Die laatste is nog een stuk conservatiever dan Bush, geloof me vrij. Het is dan ook onfair om met de vinger te wijzen naar dat “domme volk dat twee keer voor Bush koos”, maar geen woord te reppen over inwoners van een Europese lidstaat die een president aan de macht brachten die Bush Junior ver achter zich laat op het hellend vlak van (extreem) rechts. Bovendien heeft amper een kwart van de Amerikanen effectief voor Bush gestemd . De helft van de bevolking gaat niet eens stemmen, omdat ze -en je kan ze niet volledig ongelijk geven- nu eenmaal het verschil niet zien tussen Democraten en Republikeinen. En van de andere helft die wél gaat stemmen, wou de meerderheid zes jaar geleden Gore in het Witte Huis. Maar dat wisten we al. Dat Bush voor een tweede keer werd verkozen, heeft alles te maken met 9/11 en de "oorlog tegen het terrorisme". 

 

Dus: ik hou van dit land, zijn bevolking (of toch een groot deel ervan), maar niet zijn leiders. Zeker niet de huidige.  

 

 

 

100_3799100_3782

  

New York en New York New York (Las Vegas)

01:26 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bush, racisme, amerika, humor, 001 |  Facebook |