Amerikaans dagboek

Canyonlands is het tweede nationaal park dat je vanuit Moab kunt bezoeken. Eigenlijk valt het park uiteen in drie delen: The Maze, Islands in the Sky (met het afzonderlijk te bezoeken staatspark Dead Horse Point waar je voor zeven dollar getrakteerd wordt op een adembenemend vergezicht over de Colorado River) en The Needles.

Wie Canyon zegt, denkt meteen aan de Grand Canyon (enkelvoud) in Arizona. Canyonlands (meervoud) oogt op het eerste gezicht misschien minder spectaculair dan zijn grote broer in het zuidoosten, maar in plaats van één ‘wauw’ houdt de verbazing er niet op. Het reusachtige park is een myriade van kloven, rotsmassa’s en breuken. Je kunt er uren wandelen zonder ook maar één toerist tegen het lijf te lopen. Ook dat heeft het voor op de Grand Canyon. Verder zijn de verbluffende maanlandschappen overtuigende decors voor sciencefictionfilms.

Over The Maze zal ik kort zijn. Dit moeilijk te bereiken doolhof is alleen weggelegd voor echte avonturiers en kleine duimpjes met kiezel (of liefst iets anders) op zak. Ben je een luxebeest, dan is de keuze snel gemaakt: Islands in The Sky kan je met (en zelfs vanuit) een gewone personenwagen bezoeken. Vanuit Moab is het maar 65 kilometer rijden naar het Grand View Point.

Maar wacht. Nog voor de parkingang volg je eerst linksaf een pikzwart asfaltbaantje naar Dead Horse Point. De banale rit staat in schril contrast met het fenomenale panoramazicht dat je te wachten staat. Je toornt 650 meter boven een reusachtige Canyon met helemaal beneden de kronkelende Colorado River. Links in de verte schitteren diep turkooizen verdampingsbassins van een potasmijn. Ik dacht dat het park zijn naam te danken had aan naar beneden donderende paarden. Maar naar verluid dreven de cowboys wilde paarden naar het plateau, omgeven door diepe ravijnen, waar ze geen kant meer op konden. Ze zetten het pad af, kozen de paarden uit die ze wilden en lieten de rest creperen van de dorst. Vandaar de naam.

Terug naar Islands in the Sky. Zeven kilometer voorbij het bezoekerscentrum stap je uit voor een korte wandeling –de Mesa Arch Trail- die je alweer naar een niet te missen uitkijkpost brengt. Je kunt er van onder een rotsboog de La Sal Mountains zien liggen. Kijk niet naar beneden als je aan hoogtevrees lijdt, want er is geen leuning die je tegenhoudt. De man die op de boog was geklommen voor een foto in het familiealbum, zal voor zijn nageslacht eerder voortleven als een gek in plaats van een held. Ben je fit genoeg voor een ietwat langere wandeling (3,5 kilometer), doe dan zeker de Grand View Trail. Lunchen op een plateau met zicht op Mars, het heeft iets…

Tot slot is er de Needles District, ten zuiden van Moab. Naar het schijnt is de Anticline Overlook (afslag Needles Overlook) niet te missen, maar wij hebben het gemist. Op weg naar de Needles kan je ook even afslaan om Newspaper Rock te bekijken, een rots vol tekeningen en tekens, bijeengekrast door Ute indianen van de 19de eeuw (maar het ziet er in mijn lekenogen veel ouder uit).

Daar waar je in het noordelijke gedeelte van Canyonlands vanuit de hoogte naar beneden kijkt, wandel je in de Needles beneden tussen de rode puntige rotsen. De meeste wandelingen in de Needles nemen een hele dag in beslag en die tijd hadden we niet. Maar een paar uurtjes kuieren in dat bijzonder rustige en rustgevend park, is zeker aan te raden.   

Genoeg Over New York. Terug naar Utah. Meer bepaald Moab, de ideale uitvalbasis om een aantal adembenemende nationale parken te bezoeken. Arches National Park ligt op een steenworp (7,5 kilometer), Canyonlands op een flinke boogscheut (50 kilometer). Ook Colorado National Monument (250 kilometer) en Monument Valley (225 kilometer) zijn vanuit Moab gemakkelijk te bereiken.  

Het is wel vreemd dat de alcoholvijandige mormonenstaat zoveel "microbreweries"rijk is, restaurants die hun eigen bier brouwen. De Moab Brewery serveert bijvoorbeeld een heerlijke Lizard Light, een gezonde Elephant Hill Hefeweizen of een verraderlijke Scorpion Pale Ale. Of wat dacht je van een Dead Horse Ale, een Park City Steamer of een Raven Stout? In het mondaine skioord Park City heb ik me ooit aan een Polygamy Porter gewaagd, een donker biertje dat aangeprezen wordt onder de slagzin ‘Why Have Just One?’ Ook van humor zijn mormonen niet gespeend…

 

Zoek je kitscherige charme, dan is de Apache Motel een aanrader. John Wayne, Henry Fonda en westernregisseur John Ford hebben er gelogeerd en dat laat de met foto’s overladen lobby merken. De omgeving rond Moab heeft immers decor gestaan voor heel wat westerns, zoals The Searchers (ook al speelt die film zich af in Texas). De uitbaatster (althans die van vijf jaar geleden, ik weet niet of het mens nog leeft) met zwartgeverfde haren, Dame Edna-bril en kantgekloste bloes heeft John Wayne naar eigen zeggen persoonlijk gekend. Ze vertelt over de Duke als was ze ooit zijn persoonlijke matras. Tenzij haar geknipoog het resultaat is van een tic, niet van een hint.

 

“Triple A?” vraagt ze. AAA is de Amerikaanse evenknie van Touring Wegenhulp. Lidmaatschap geeft je meestal recht op een korting in motels. Ik knik en wijs naar de vergeelde filmfoto van John Wayne aan de muur. “Did you meet him?” vraag ik. “Oh yes. Wonderful man,” zucht ze al wenkend met het rechteroog. Te zijner ere staat een vitrinekast memento’s en souvenirs, waarbij het toiletpapier met een foto van Amerika's beroemdste doch conservatiefste cowboy mijn voorkeur draagt. ‘A man ought to do what he thinks is right’, zei de Duke. Dus koop ik een rol en zonder mij af.