28-04-07
In snelvaart door de MET
Ik heb nooit goed mensen begrepen die zich een citytrip niet kunnen voorstellen zonder ten minste één museum binnen te wippen. Een museumshop, ja. Daar kan je ten minste kopen wat je ziet. Maar kijken zonder kopen… dat is aan mij niet besteed. Iedereen die mijn appartement heeft bezocht, zal daarvan getuigen.
Huiskamer van de Little House, Wayzata, Minnesota van Frank Lloyd Wright (1912-14)
Na het passeren van de metaaldetector, het afgeven van onze tassen (mijn camera en fototoestel moet ik bijhouden; je mag foto’s nemen in de Met zonder flash, maar niet filmen) en het betalen van het gesuggereerde entreegeld (20 dollar de man; er is geen vaste inkomprijs dus je mag veel minder geven, het enige dat je riskeert is een kwade blik van de kassier, maar hé, waarom moet die je leuk vinden?) kan onze verkenningstocht beginnen. De indrukwekende inkomhal krioelt van de bezoekers, maar wij staan moederziel alleen onder het bordje ‘Guided Tours’, vlak achter de kassa’s. Dan duikt uit het niets een gebrilde dame op jaren op: “Hi, I’m Pat. You’re here for the tour?” Ze lijkt niet verbaasd dat we maar met zijn tweetjes zijn. Enkele minuten later duiken nog een koppel op uit Boston en twee uit Canada. Om klokslag twee schiet Pat als een pijl vooruit: “Follow me!”
Begin van de tour
Pat is een dame die er geen gras laat over groeien. Indien er een Olympische record museumbezoek bestond, won ze met vlag en wimpel. In ijltempo sleurt ze ons mee van een marmeren standbeeld van een kouros naar het zestiende-eeuwse hoofd van een Oba, van het harnas van George Clifford van Cumberland naar het portret van Gertrude Stein van Picasso, van Aristoteles met het hoofd van Homerus van Rembrandt naar Madame Georges Charpantier van Renoir, van de huiskamer van Little House Wayzata van Lloyd Wright naar het bijeen gespatte Autumn Rhythm van Jackson Pollock, het eindpunt van de toer.
Eindpunt: flink uitgedund...
Op nauwelijks één uur zijn we door de meeste zalen gevlogen, hebben hier en daar een afdeling gezien die een terugkeer waard is (die Tiffany's!), en ontzettend veel bijgeleerd. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de militaire groet zijn oorsprong vindt in de middeleeuwen, toen een ridder zijn vizier eerst omhoog klikte om zijn tegenstander recht in de ogen te kijken alvorens hem op zijn lans te spiezen. Interessant hé? Of dat de Grieken de eersten waren die de armen van een standbeeld los van het lichaam bijtelden. Of dat Picasso bij het schilderen van het portret van Gertrude Stein beïnvloed was door de Afrikaanse beeldhouwkunst.
Harnas van George Clifford, Derde Graaf van Cumberland (ca 1580)
Pat koerst door meer dan tweeduizend jaar kunstgeschiedenis en legt verbanden tussen tijdperken en continenten alsof ze het over keukenrecepten heeft. Telkens ik een foto neem, moet ik een tandje bijzetten om de inmiddels tot vier man uitgedunde groep bij te benen. De rest moest opgeven of overleed schielijk onderweg. Wie durft nu nog zeggen dat musea saai zijn?
Hoofd van een Oba (ca 1550) uit Nigeria (hof van Benin)
Autumn Rhythm, Jackson Pollock (1950)
Rodin was niet bij Pat's hoogtepunten...
12:26
Gepost door Jean Lievens
in cultuur |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: metropolitan museum of art, 030, humor, new york, amerika | 
Facebook
|