27-04-07

Roosevelt Island

Tussen het westen van Manhattan en Queens ligt Roosevelt Island, een dunne eilandstrook van drie kilometer lang en 240 meter smal op zijn breedste punt. Geen toeristische trekpleister, maar zeker een ommetje waard als je in de buurt van Central Park bent.

 

SH101074

Roosevelt Island: zicht op Manhattan

Het eilandje zelf heeft niet veel meer te bieden dan een uniek zicht op Manhattan vanuit een minder vertrouwde hoek. Maar de trip naar Roosevelt Island moet je niet zozeer doen voor de bestemming maar wel voor de verplaatsing. Sinds 1989 kan je het eiland weliswaar bereiken met de metro, maar een veel aangenamer en indrukwekkender manier is via de luchttram die tot 76 meter boven de East River zweeft. De cabine scheert vlak langs de vervaarlijk gammel uitziende Queensboro Bridge en trakteert je op een spectaculair panorama. Filmliefhebbers kennen de luchttram misschien van Spider Man. Aan het einde van de film blaast de Green Goblin (William Dafoe) het tramstation op waardoor een groep schoolkinderen in een cabine blijft bengelen. Bekijk dus eerst dat fragment alvorens je de luchttram neemt (station bevindt zich op westoever van Manhattan ter hoogte van 61th Street, toegang met gewone metrokaart) .

SH101103

Begin van de rit 

 

Roosevelt Island was vroeger een beetje het Alcatraz van New York, maar toen heette het nog Blackwell’s Island (tot 1921) en Welfare Island (tot 1973). Het eiland herbergde een gevangenis, een instelling voor zwakzinnigen en was ook een ballingsoord voor pokkenpatiënten. Nobele gevangenen waren ondermeer de Russische anarchiste Emma Goldman (voor diverse politieke activiteiten), de rondborstige actrice Mae West (voor openbare zedenschennis in haar toneelstuk Sextette) en blueslegende Billie Holiday (voor prostitutie). In 1973 werd de smalle strook die tot het district Manhattan behoort, genoemd naar voormalig president Franklin Delano Roosevelt.

 

SH101091

76 meter boven East River 

 

Roosevelt Island telt een kleine tienduizend inwoners. Velen wonen in sociale flats, maar de rijkere middenklasse is er duidelijk in opmars. Aan beide uiteinden van het eiland staan gebouwen van het Coler-Goldwater ziekenhuis, gespecialiseerd in geriatrie en rehabilitatie van patiënten die zichzelf niet kunnen behelpen, maar niet langer kunnen verblijven in een gewoon hospitaal. Ik kwam er eentje tegen, op een steenworp van de luchttram en een boogscheut van de kliniek.

 

SH101081

Cabine van de luchttram 

 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

 

SH101092

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

SH101155

Geen commentaar

12:50 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 029, roosevelt island, luchttram, new york, amerika, reistips, humor |  Facebook |