Amerikaans dagboek

New York Today

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 10 Oct 2011 11:12:14 +0200

Right Here All Over (Occupy Wall St.) from Alex Mallis on Vimeo.

NewYork, New York

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 06 Oct 2011 23:01:13 +0200

Terug na twee keer weer weg

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 01 Sep 2011 13:29:00 +0200

Lang geleden dat ik hier nog geweest ben. Nee, mijn liefde voor de States is niet bekoeld, alleen kunnen mijn prioriteiten nogal eens schommelen. Ik zou graag berichten over mijn laatste reis (mei 2011) naar Washington DC, met zijn Mall, Witte Huis en Exorcist-trappen. En niet te vergeten, het fantastische Kennedy Center waar ik met open mond naar Follies zat te gapen. Bernadette!

Daarna kwam New York aan de beurt, verhuld in de mist. Elke avond schuilen in het theater: Adams Family (Bebe!), Spiderman, How to Succeed in Business Without Even Trying, Anything Goes... Een memorable reis, in menig opzicht. Ondanks de eurocrisis blijft de dollar uitzonderlijk laag. Dat maakt van de States een relatief goedkoop vakantieoord, zeker als je in groep reist.

Daarvoor (januari 2010) deed ik weer Utah en Las Vegas aan, gevolgd door het onvermijdelijke New York waar een ijswind als een mes door me heenging. Nee, januari 2010 was niet de beste periode om de grote appel te bezoeken: veel Broadwayshows hadden er de brui aan gegeven, met dank aan de grote recessie, terwijl het nieuwe seizoen nog niet was begonnen. De kou was niet te harden, en de feestgeest terug in de fles.

Terug in Provo

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sat, 23 Jan 2010 15:06:18 +0100

Bijna drie jaar na de geboorte van deze blog in Provo, Utah, ben ik er terug. De stad ligt bedolven onder een wit tapijt, maar lang blijft de sneeuw niet liggen: overdag klimt de temperatuur gemakkelijk op tot 6°, wat warmer aanvoelt dan een dito koude in het natte België.

Sinds een jaartje ligt Salt Lake City een stuk dichter bij Brussel dankzij een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs. Je checkt in -ten laatste om 7u30- in Brussel-Zuid, een hogesnelheidstrein brengt je in 75 minuten in Charles De Gaulle, waar om 10u50 (in mijn geval een uur later) een vliegtuig vertrekt naar Salt Lake. Gekraakt na een dikke tien uur gevangen in een stalen poppenhuis met plasiek bestek, ben je op je bestemming, 14 uur plaatselijke tijd, een tijdwinst van vijf tot zes uur bij vroeger.

Wintersneeuw oogt een stuk witter dan zomersneeuw. En de neerslag van de afgelopen dagen hebben komaf gemaakt met de sterk vervuilde lucht die al jaren de valei teistert. Vergis je niet: de natuur in Utah is prachtig en uitgestrekt, maar de verkeersader en de industrie die geconcentreerd zijn in de valei braken voortdurend vervuile lucht uit die door de omzomende bergen niet kan ontsnappen.

Op het seizoen na, is hier tijdens mijn drie jaar afwezigheid op het eerste zicht niet veel veranderd. Met Change had Obama waarschijnlijk niet meteen Utah voor ogen, het paradijs van de conservatieven. Mijn Iphone geeft aan dat de dichtstbijzijnde pub zich in Spanish Fork bevindt, op 14 kiliometer van Provo. Nee, als je het nachtleven opzoekt, is een trip naar Utah niet aan jouw besteed. Maar troost je, Las Vegas is hier niet zo ver vandaan. Nog een paar nachtjes slapen, en Bette Midler, here I come!

Amerika anders bekenen (4): Immanuel Maurice Wallerstein

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sat, 22 Nov 2008 12:19:49 +0100

Als vierde in het rijtje van grote Amerikaanse denkers laat ik graag Immanuel Maurice Wallerstein (New York, 28 september 1930) aan het woord. Wallerstein is een vooraanstaande Joods-Amerikaanse socioloog. Zijn denken is zwaar beïnvloed door het marxisme. Hij is een bekend Afrika-expert en was van 1994 tot 1998 voorzitter van de Internationale Vereniging van Sociologen. Hier hoor je hem op een conferentie in september 2006.

Amerika anders bekenen (3): Gore Vidal

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sat, 01 Nov 2008 19:03:53 +0100

Derde in de reeks van Amerikaanse denkers die een ander licht gooien op hun land dan we gewoon zijn van de stereotiepen die we maar al te vaak krijgen voorgeschoteld: Gore Vidal (1925), essayist, romanschrijver (The City and the Pilar), scenarioschrijver (Caligula, Sudenly, Last Summer, Ben-Hur...), toneelschrijver en politicus. Hier is hij op dreef tegen McCain...

meer over Vidal op http://en.wikipedia.org/wiki/Gore_Vidal

Amerika anders bekenen (2): Noam Chomsky

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 27 Oct 2008 23:00:04 +0100

Noam Chomsky (7 december 1928) is hoogleraar aan het Massachusetts Institute of Technology en de grondlegger van de generatieve taalkunde, een theorie die zich baseert op de hypothese van de universele grammatica, een aangeboren taalvermogen dat alle mensen delen en dat de overeenkomsten tussen menselijke talen verklaart.

Daarnaast staat Chomsky vooral bekend als politiek activist. Hij schreef diverse kritische boeken over de Amerikaanse buitenlandse politiek en de rol van ideologie en media in westerse samenlevingen. Chomsky beschouwt zichzelf als libertarisch socialist. Een korte kennismaking (nu ja, bijna een uur lang)

Amerika anders bekenen (1): Howard Zinn

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 20 Oct 2008 20:30:29 +0200

Nog heel wat verhalen uit de States zitten in de pipeline, maar wegens tijdsgebrek kan ik deze blog niet onderhouden zoals ik wel zou willen. Daarom af en toe een verwijzing naar interessante informatie over de States.

Maak kennis met Howard Zinn, een historicus die het verhaal van Amerika vertelt vanuit het standpunt van de onderdrukten. Zijn pas in het Nederlands vertaalde boek "De geschiedenis van het Amerikaanse volk" is een absolute must.

Wil je meer weten over Howard Zinn, bezoek dan zijn website http://www.howardzinn.org

Hier al vast een eerste kennismaking:

Coney Island wacht nog steeds op de sloophamer

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Tue, 05 Aug 2008 18:26:56 +0200

Vorig jaar kondigde ik de verrijzenis van Coney Island aan. Vastgoedgigant Thor Equities plant er immers voor twee miljard dollar aan hotels, luxeappartementen, restaurants, winkels en pretparken en het gemeentebestuur heeft 85 miljoen dollar vrijgemaakt om de buurt verder te verfraaien. Misschien heeft de Amerikaanse vastgoedcrisis er iets mee te maken, maar dit jaar ligt Coney Island er nog altijd precies hetzelfde bij als twee jaar geleden.

De boarderwalk of zeedijk is duidelijk vernieuwd, om de haverklap staan openbare toiletten en het strand is (dun) bezaaid met kinderspeeltjes. Maar het strand ligt er verlaten bij en ook op de ‘zeedijk’ valt er nauwelijks activiteit te bespeuren, op een overjaarse jogger in een sportbroek dat meer op een pamper lijkt na.

Ook op de pier is het onwezenlijk rustig. Maar niet lang. Een overvliegende helikopter gooit roet in het eten. Een paar vissers proberen boven het kabaal uit te schreeuwen, voor Amerikanen een makkie.

Maar voor de rest lijkt het strand van New York wel op dat van een Belgische kustgemeente in de winter. Ongelooflijk eigenlijk, want het zonnetje in mei geeft al heel wat warmte en dit strand ligt toch aan de rand van een stad met meer dan 8 miljoen inwoners? Hier echter (nog) geen luxueuze huizen en chique winkels, wel goedkope hamburgertenten, armtierige attracties, vervallen gebouwen en wat verder de Russische rommelwinkels van Brighton Beach. Neen, de heropstanding van Coney island laat blijkbaar nog wat op zich wachten…

The Cloisters

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sat, 26 Jul 2008 16:18:33 +0200

Helemaal bovenaan het noordelijke puntje van Manhattan, tussen Harlem en de Bronx, ligt The Cloisters, een uit Europese ruines geassembleerd museum dat toebehoort aan het Metropolitan Museum. Vanaf je uit het metrostation komt, is het moeilijk te geloven dat je nog in New York, laat staan Manhattan bent. Je waant je eerder in de Belgische Ardennen, of ergens in Frankrijk.

Het pad dat naar The Cloisters leidt, dwars door het Fort Tryon Park, ligt bezaaid met prachtige bloemen (als je in mei gaat ten minste). Niet te geloven dat die oase van rust zich in Harlem bevindt, een van de meest beruchte wijken van New York. Nu ja, ook Harlem is niet meer wat het geweest is. Zelfs Bill Clinton heeft er zijn kantoor gevestigd. Maar terug naar het museum.

Het Metropolitan Museum bezit een van de rijkste collecties van middeleeuwse kunst ter wereld. Een deel ervan bevindt zich in het hoofdgebouw aan Fifth Avenue, een ander in The Cloisters. Maar ook zonder de kunstschatten te bezoeken (zoals wij; de conservator was zo blij ons te zien omdat hij dacht dat we er de Vlaamse wandtapijten kwamen bewonderen - helaas voor hem waren we op zoek naar het toilet), is het bouwwerk alleen al een ommetje waard.

Het gebouw ziet eruit als een middeleeuwse kerk of klooster en werd gebouwd in 1934 uit brokstukken van vijf middeleeuwse kloosters uit Frankrijk: Saint-Michel-de-Cuxa, Saint-Guilhem-le-Désert, Bonnefont-en-Comminges, Trie-en-Bigorre, en Froville. De zuilengangen, kapellen, portalen en loodglasramen werden aan het begin van de vorige eeuw naar New York verscheept door George Grey Barnard. Het museum is 16.000 m² groot en bevat ca 5.000 Europese kunstwerken uit de middeleeuwen (van de 12de tot de 15de eeuw).

Voor liefhebbers van middeleeuwse kunst niet te missen. Maar ook voor mensen die graag wandelen en de andere kant van New York willen ontdekken. Een nadeel: als je moet plassen, kan dat niet zonder 20 dollar entreegeld te betalen, wat vreemd is in Amerika (niet de 20 dollar entree, wel toiletten die zich na de betaalgrens bevinden). Aan de voet van de heuvel ligt echter een parkje met speeltuin en publieke toiletten (zie foto onderaan).

Chicago, Mekka van de architectuur

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 26 Jun 2008 11:38:23 +0200

Doet Chicago niet sterk denken aan New York? Ja en nee. Het tempo van de Windy City ligt duidelijk een paar maten lager dan in de Big Apple. Minder volk, minder auto’s, minder drukte… Gemoedelijker. Eigenlijk meer Amerika dan New York, want die stad blijft een unicum.

In hoogbouw moet de bakermat van Al Capone, Oprah Winfrey en Barack Obama echter niet onderdoen voor Manhattan. De stad is volgepropt met adembenemende bouwwerken, niet alleen wolkenkrabbers in pure art-decostijl, maar ook verrassend veel nieuwbouw. Chicago is het Mekka van de architectuur en laat dat ook zien. Zo rijst aan de oever van de Chicago River de indrukwekkende Trump International Hotel and Tower, (92 verdiepingen, 415 meter, oplevering 2009 - foto boven). Bij de North Side zijn vorig jaar de bouwwerken begonnen van de Chicago Spiral, die liefst 150 verdiepingen zal tellen en met zijn 610 meter de skyline ingrijpend zal veranderen.

De Sears Tower (boven) in de Loop oogt minder fraai, maar is met zijn 527 meter momenteel het hoogste gebouw van de stad. Met zijn sobere design is Het Aon Center (346 meter - foto onder)) aan de rand van het Milleniumpark een van mijn favorieten. Dat geld ook het John Hanckock Center (405 meter) op Michigan Avenue.

En dan is er het Milleniumpark, waar een aantal bijzonder fraaie monumenten te bewonderen zijn: de Cloud Gate, een kunstwerk van Anish Kapoor dat werd afgewerkt in 2004, het Pritzker Paviljoen (foto onder), een architecturaal en akoestisch wonder ontworpen door Frank Gehry en ook afgewerkt in 2004, en last but not least de Crown Fountain van Jaume Plenza (ook 2004) dat qua uitstraling niet moet onderdoen voor de indrukwekkende maar ouderwetse Buckingham Fountain, bekend van de begingeneriek van Married with Children.

Mij deed de stad in al zijn moderniteit en kunstminnendheid sterk denken aan Barcelona, maar dan zonder het lekkere eten. Het theaterdistrict van Chicago reikt echter niet aan de enkels van Broadway. Slechts een handvol grote theaters geconcentreerd in de Loop die Broadwayhits als Jersey Boys en Wicked ten tonele voeren. Toch is er een rijk theaterleven, maar dan verderop, in kleine theaters, bijvoorbeeld rond de homowijk Boystown waar we een succulente versie van Nine te zien kregen.

Maar al bij al een zeer aangename kennismaking en een bezoek dat voor herhaling vatbaar is.

Cloud Gate

John Hancock Center: aan de rand van het ravijn

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 19 Jun 2008 09:42:13 +0200

Wie last heeft van hoogtevrees, laat een bezoekje aan het observatiedek van het John Hancock Center beter aan zijn neus voorbijgaan. De wolkenkrabber is met zijn 100 verdiepingen en 344 meter (457 meter als je de antenne meerekent) een van de hoogste bouwwerken van Chicago. In hoogte moet het gebouw alleen de Sears Tower (108 verdiepingen en 442 meter) aan zich laten voorbijgaan. Maar er zijn wel andere kapers aan de kust. Zo zal aan de rand van Lake Michigan binnenkort de Chicago Spiral oprijzen, een elegant, spiraalvormig glazen torengebouw dat liefst 610 meter boven de begane grond zal tronen.

Het John Hanckock center (875, North Michigan Avenue) lijkt op een reusachtige afgeknotte, ranke piramide en oogt zo sober dat het van de hand van Mies Van der Rohe had kunnen zijn. Maar het was Fazlur Khan, een structurele ingenieur van Bangladesh die ook verantwoordelijk is voor de veel minder fraai ogende Sears Tower, die voor het ontwerp tekende. Het gebouw dateert van 1969 en dankt zijn naam aan John Hancock, een Amerikaanse staatsman die een belangrijke rol speelde bij de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten.

Op de 44^Ste verdieping herbergt het gebouw het hoogst gelegen zwembad ter wereld, terwijl zich op de 95^ste verdieping de Signature Room bevindt, een poepsjiek restaurant in art decostijl waar je al voor 29 dollar een voorgerecht kunt eten… Maar om van een adembenemend zicht te genieten, hoef je er geen maaltijd te nuttigen. Je kunt nog hoger, naar het observatiedek. Wat de uitkijkpost zo bijzonder maakt, is dat de ramen van het plafond tot aan de vloer reiken. Dat, gecombineerd met de piramidevorm, betekent dat je met je voeten tot aan de rand van de afgrond kunt staan, een experiment dat ik niemand aanraadt. Ik kon zweren dat het gebouw bewoog.

Voor de rest hoef ik geen woorden vuil te maken aan het uitzicht. Een paar foto’s zegt zoveel meer…

Chicago in foto's

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sat, 03 May 2008 16:08:07 +0200

Chicago is relaxer dan New York, maar uitputtend genoeg om geen tijd over te hebben om te bloggen. Een fotootje plaatsen, gaat nog net. Hieronder eentje uit het Milleneumpark, de rest vindt je hier.

Chicago, Here We Come!

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Tue, 29 Apr 2008 11:26:50 +0200

Morgen is het zover. Voor de achtste keer naar de VS, te beginnen met Chicago. Uitgerekend vandaag bloklettert De Morgen: Chicago in greep van wapengeweld.” Volgens de krant vielen in de afgelopen weken tientallen doden bij schietpartijen door gangsterbendes. De tijd van Al Capone is terug. Nu ja, ik veronderstel dat die onderlinge afrekeningen onder drugbendes zich vooral voordoen in het plaatselijke Kuregem. We shall see…

Chicago wordt ook wel eens de ‘City of Winds’ of ‘Windy City’ genoemd. Hoewel het allicht hard kan waaien in de stad aan Lake Michigan, zou Chicago haar bijnaam niet daaraan te danken hebben. Waaraan dan wel? Dat blijft enigszins een mysterie omdat er verschillende verklaringen circuleren. De meest gehoorde is dat de wind refereert naar plaatselijke politici die het hoog in hun bol hadden en dus alleen maar ‘hete lucht’ verkochten. Hier zijn enkele mogelijke verklaringen:

Toen Chicago in 1889 de wereldtentoonstelling organiseerde, schepte de toenmalige burgemeester daar zo over op dat de stad al smalend de ‘Windy City’ werd genoemd.
Anderen beweren dat de bijnaam ouder is en gelanceerd werd door de New York Times die oordeelde dat de argumenten van Chicago om de wereldtentoonstelling van 1889 binnen te rijven ‘vol wind’ zaten.
Een andere hypothese is dat wind betrekking heeft op de politici van Chicago die bekend stonden voor hun praatjes. Ze waren niet meer dan één grote wind die over de stad woei.
De Chicago Tribune zou verantwoordelijk zijn voor de bijnaam. De hoofdredacteur wou de stad promoten als een ideale zomerverblijfplaats vanwege de koele bries over het meer.
Nee, zeggen anderen, het oudste citaat dateert uit Puck, een populair humoristisch tijdschrift uit New York, dat in 1871 een rijmdicht publiceerde dat sprak over de ‘windy old town of Chicago’. Zou de wind er dan toch iets mee te maken hebben?

Hoe dan ook, Chicago is niet echt een winderige stad. De steden waar de wind het hardst blaast in de VS zijn Dodge City in Kansas, Amarillo in Texas en Rochester in Minnessota . De meest winderige grote steden zijn New York en Oklahoma City.

Barack Obama: 'A More Perfect Union'

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Wed, 02 Apr 2008 19:07:09 +0200

Vanaf volgende maand: Chicago & nieuwe belevenissen in New York.

In afwachting: een krachtige toespraak van de toekomstige president...

For the times they are a-changin'

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Fri, 01 Feb 2008 22:12:56 +0100

The past...

The Future...

België volgens Dominique Struye de Swielande

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sun, 20 Jan 2008 23:15:42 +0100

Tot eind december 2006 was Dominique Struye de Swielande ambassadeur van België bij de NAVO. Sindsdien vertegenwoordigt hij ons land in de Verenigde Staten. Een adellijke ambassadeur met een naam die zelfs wij niet uitgesproken krijgen zonder een knoop in de tong te riskeren. Als je benieuwd bent wat een Amerikaan ervan bakt, moet je zeker even klikken op de foto.

Dominique Struye de Swielande was op 8 november 2007 gastspreker aan de Brigham Young University in Provo, Utah, in het kader van de BYU Kennedy Center Lectures. Hij kwam er praten over de relaties tussen België en de Verenigde Staten. Natuurlijk kon hij de diepe communautaire crisis niet vermijden in zijn toespraak. Een interessant filmpje voor wie vragen heeft bij de kwaliteit van onze diplomatieke vertegenwoordigers. Luister naar de uitspraak en laat je verrassen door het politieke niveau van de analyse. Klik op de foto om het volledige filmpje te zien.

Mormonen op een missie (2)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Sun, 20 Jan 2008 17:48:24 +0100

Mormonen en seks… het blijft een moeilijk huwelijk (tenzij binnen het huwelijk), wat eigenlijk wel vreemd is voor de vruchtbaarste staat van de VS. En Mormonen en homoseksualiteit is helemaal olie en vuur. Het liberale Hollywood diept dat thema overigens uit in de ontroerende comedy Latter Days (2003), een knappe prent waarin een oversekst gay feestnummer valt voor een Mormoonse missionaris.

Nu heeft een of andere goochemerd die zichzelf queergnosis noemt een filmpje op YouTube geplaatst waarin hij achter elk hoekje in Salt Lake City een of ander erotisch getint kunstwerk ontwaart. Salt Lake is overigens een zeer liberale stad waar de Democraten al jaren de scepter zwaaien, tot groot tandengeknars van de conservatieven die in de staat Utah een verpletterende meerderheid vormen.

Ook de sexy kalender (zie vorige bijdrage) is uitgegroeid tot een homo-iconisch hebbeding. In de Morgen van 29 december prijkt de kalender op de tweede plaats bij de ‘coolste dingen voor 2008’, een lijst die werd samengesteld door de Nederlandse trendgoeroe Carl Rohde.

Mormonen op een missie

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 10 Dec 2007 12:15:49 +0100

“Wat is schadelijker voor de (Mormoonse) kerk? Het stereotype beeld dat alle leden een split in het haar dragen en kiezen voor bordspelen als tijdverdrijf, of de gedachte dat die 21-jarigen die aan uw deur komen kloppen, staan te popelen om u te tonen hoe ze er in werkelijkheid uitzien?” Tot daar Brandon Dabling in de Daily Universe, de universiteitskrant van BYU (Brigham Young University).

Waarover gaat het? In navolging van succesvolle kalenders waarop brandweerlui, politiemannen en andere calendar girls met blote torso en verlokkelijke blik poseren, dachten een aantal Mormoonse missionarissen dat een halfblootkalender een goed idee zou zijn om zich te ontdoen van hun stoffige, conservatieve imago. Zo gezegd, zo gedaan. “Mormons exposed”, een in Las Vegas gebaseerd bedrijf, pakte uit met een kalender van uitgepakte missionarissen, vanaf de broeksriem dan. Voor elke maand een wulpse missionaris, met telkens een zedige kleinere foto van hem in wit overhemd en das. Kwestie van geloofwaardigheid.

“We willen de missionarissen tonen als gewone mensen (!)” zegt medestichter Chad Hardy, die wil afgeraken van het oerbrave beeld dat mensen van Mormonen hebben. Een deel van de opbrengst zou gaan naar goede doelen in de landen waar de missionarissen actief zijn geweest. Naar verluid was de samenstelling van de kalender geen simpele opdracht. Je moet ze immers vinden, ex-missionarissen en praktiserende Mormonen die niet alleen een goed figuur hebben, maar ook bereid zijn het te laten zien.

Wat drijft zo’n Mormoon dan? “Ik ben geïnteresseerd in de entertainment business,” zegt Jonathan Martin, een van de modellen en waarschijnlijk fan van de Osmonds. Martin was zendeling in Manchester en kreeg verdeelde reacties op zijn deelname. Sommigen vonden het moedig en ‘cool’, anderen ‘not Mormon-like’. In elk geval komen er veel meer positieve reacties vanuit de gay community aan de oostkust dan vanuit de Mormoonse gemeenschap aan de westkust.

Meer over de kalender en andere Mormoonse gadgets vind je op http://mormonsexposed.com (mormons exposed of mormon sex pose (d)?). Je kunt er stemmen voor je favoriete model, of solliciteren om op de kalender van 2009 te prijken. Mijn vraag: hoe hang je de kalender op? Er mankeert een gaatje bovenaan. Nu ja, Mormonen zijn blijkbaar niet voor een gat te vangen.

Tribute to Utah

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 15 Nov 2007 18:28:33 +0100

In afwachting van mijn volgende reis naar de VS (mei 2008), wil ik deze blog levend houden met ervaringen uit vorige bezoeken en interessante filmpjes op YouTube. Zo vond ik een leuk eretribuun aan Utah, een cover van ‘Komoko’ van de Beach Boys.
Wie dacht dat Gullegem, Spermalie, Reet of Erps-Kwerps rare namen waren, is nog niet in Utah geweest…

En hier is het originele nummer van de Beach Boys (for the record…)

In America We Trust

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Fri, 09 Nov 2007 09:03:06 +0100

Via mijn gastenboek kreeg ik een leuke tip binnen. Het betreft een filmpje van Pat Condell op YouTube, waarin hij zijn mening geeft over Amerika en religie.

Moab (3)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Fri, 21 Sep 2007 15:34:48 +0200

Canyonlands is het tweede nationaal park dat je vanuit Moab kunt bezoeken. Eigenlijk valt het park uiteen in drie delen: The Maze, Islands in the Sky (met het afzonderlijk te bezoeken staatspark Dead Horse Point waar je voor zeven dollar getrakteerd wordt op een adembenemend vergezicht over de Colorado River) en The Needles.

Wie Canyon zegt, denkt meteen aan de Grand Canyon (enkelvoud) in Arizona. Canyonlands (meervoud) oogt op het eerste gezicht misschien minder spectaculair dan zijn grote broer in het zuidoosten, maar in plaats van één ‘wauw’ houdt de verbazing er niet op. Het reusachtige park is een myriade van kloven, rotsmassa’s en breuken. Je kunt er uren wandelen zonder ook maar één toerist tegen het lijf te lopen. Ook dat heeft het voor op de Grand Canyon. Verder zijn de verbluffende maanlandschappen overtuigende decors voor sciencefictionfilms.

Over The Maze zal ik kort zijn. Dit moeilijk te bereiken doolhof is alleen weggelegd voor echte avonturiers en kleine duimpjes met kiezel (of liefst iets anders) op zak. Ben je een luxebeest, dan is de keuze snel gemaakt: Islands in The Sky kan je met (en zelfs vanuit) een gewone personenwagen bezoeken. Vanuit Moab is het maar 65 kilometer rijden naar het Grand View Point.

Maar wacht. Nog voor de parkingang volg je eerst linksaf een pikzwart asfaltbaantje naar Dead Horse Point. De banale rit staat in schril contrast met het fenomenale panoramazicht dat je te wachten staat. Je toornt 650 meter boven een reusachtige Canyon met helemaal beneden de kronkelende Colorado River. Links in de verte schitteren diep turkooizen verdampingsbassins van een potasmijn. Ik dacht dat het park zijn naam te danken had aan naar beneden donderende paarden. Maar naar verluid dreven de cowboys wilde paarden naar het plateau, omgeven door diepe ravijnen, waar ze geen kant meer op konden. Ze zetten het pad af, kozen de paarden uit die ze wilden en lieten de rest creperen van de dorst. Vandaar de naam.

Terug naar Islands in the Sky. Zeven kilometer voorbij het bezoekerscentrum stap je uit voor een korte wandeling –de Mesa Arch Trail- die je alweer naar een niet te missen uitkijkpost brengt. Je kunt er van onder een rotsboog de La Sal Mountains zien liggen. Kijk niet naar beneden als je aan hoogtevrees lijdt, want er is geen leuning die je tegenhoudt. De man die op de boog was geklommen voor een foto in het familiealbum, zal voor zijn nageslacht eerder voortleven als een gek in plaats van een held. Ben je fit genoeg voor een ietwat langere wandeling (3,5 kilometer), doe dan zeker de Grand View Trail. Lunchen op een plateau met zicht op Mars, het heeft iets…

Tot slot is er de Needles District, ten zuiden van Moab. Naar het schijnt is de Anticline Overlook (afslag Needles Overlook) niet te missen, maar wij hebben het gemist. Op weg naar de Needles kan je ook even afslaan om Newspaper Rock te bekijken, een rots vol tekeningen en tekens, bijeengekrast door Ute indianen van de 19de eeuw (maar het ziet er in mijn lekenogen veel ouder uit).

Daar waar je in het noordelijke gedeelte van Canyonlands vanuit de hoogte naar beneden kijkt, wandel je in de Needles beneden tussen de rode puntige rotsen. De meeste wandelingen in de Needles nemen een hele dag in beslag en die tijd hadden we niet. Maar een paar uurtjes kuieren in dat bijzonder rustige en rustgevend park, is zeker aan te raden.

Moab (2)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Wed, 19 Sep 2007 16:41:30 +0200

Arches National Park ligt op een boogscheut van Moab. Verscholen achter de rode rotsen langs de baan naar Salt Lake City, ligt het decor dat zowel western- als sciencefictionliefhebbers kan bekoren. Helemaal beroemd is Delicate Arch, de oranje donut die op vele nummerplaten van Utah prijkt. Tweemaal heb ik mij gewaagd aan de klim naar een van de wereldwonderen. Tweemaal ben ik er bijna in gebleven.

De eerste keer was in juli 2000. Bad idea. De wandeling naar Delicate Arch is nog geen 2,5 kilometer, maar het pad gaat vrijwel onafgebroken omhoog en nergens kan je even schuilen voor de schroeiende zon. In de zomermaanden ga je dus best heel vroeg of heel laat, maar niet zoals wij rond de middag, wanneer het in de schaduw meer dan 40 graden is. Alleen is er geen schaduw. Dom, dom, dom.

De tweede keer bezocht ik het gat in de rots op de berg in mei 2006. De hitte was iets dragelijker, maar ik was ondertussen completely out of shape en heb minstens evenveel afgezien als de eerste keer. Bovendien had ik lederen stadsschoenen aan die me bijna in het ravijn deden belanden. Je kunt immers tot bij de boog zelf, alleen draag je dan best goede stappers want als je slipt, kom je in de krant.

Een andere bezienswaardigheid is Balanced Rock, een rotsblok van drie miljoen kilo die ‘schommelt’ op een voetstuk in zachte zandsteen en elk ogenblik naar beneden kan tuimelen. Je weet meteen waar Willy Vandersteen zijn mosterd heeft gehaald voor de Texas Rangers. Dan is er nog Landscape Arch, een slanke boog van 93 meter lang en 32 meter hoog, Double Arch, de Windows Trail die je langs North Window, South Window en Turret Arch leidt, en nog veel meer… 2.000 bogen en boogjes in totaal.

Maar al bij al is Arches een klein park dat je gemakkelijk in een halve dag kunt bezichtigen, hartaanval incluis. Tenzij je elk pad wil volgen en dan kom je met één dag en één attaque niet toe

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Wed, 05 Sep 2007 01:09:47 +0200

Wegens teveel werk en werk aan mijn andere blogs zitten de VS een tijdje in de koelkast, maar niet voor lang... In afwachting een beeld van Provo...

Moab (1)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 13 Aug 2007 14:35:09 +0200

Genoeg Over New York. Terug naar Utah. Meer bepaald Moab, de ideale uitvalbasis om een aantal adembenemende nationale parken te bezoeken. Arches National Park ligt op een steenworp (7,5 kilometer), Canyonlands op een flinke boogscheut (50 kilometer). Ook Colorado National Monument (250 kilometer) en Monument Valley (225 kilometer) zijn vanuit Moab gemakkelijk te bereiken.

Veel toeristen geven echter de voorkeur aan de feeërieke tierlantijnen van Bryce Canyon, de imposante rotspartijen van Zion of de overweldigende vergezichten in de Grand Canyon. Daar kan je een overdosis natuur ook vlug tenietdoen door een duik in het naburige Las Vegas. Sla je twee extreme reisvliegen in één klap. Moab ligt ‘een beetje uit de weg’. De autorit naar de City of Sin neemt een hele dag in beslag, maar je ogen blijven onderweg wel feestvieren.

Arches National park: The Three Gossips

Moab ligt op een kleine 400 kilometer ten zuiden van Salt Lake City. Het is een zeer populaire bestemming voor sportievelingen die er naar hartenlust kunnen fietsen (mountainbiken), wandelen (hiken) of kanoën (raften), als ze ten minste voldoende hittebestendig zijn. Maar ook aardappelzakken komen er voluit aan hun trekken. De centrale straat ligt bezaaid met heerlijke restaurants. Elke kilo die je verspeelt in de parken, win je er zo weer bij. In de Moab Brewery op 686 South Main Street hebben ze mij verschillende keren van tafel moeten rollen.

Het is wel vreemd dat de alcoholvijandige mormonenstaat zoveel "microbreweries"rijk is, restaurants die hun eigen bier brouwen. De Moab Brewery serveert bijvoorbeeld een heerlijke Lizard Light, een gezonde Elephant Hill Hefeweizen of een verraderlijke Scorpion Pale Ale. Of wat dacht je van een Dead Horse Ale, een Park City Steamer of een Raven Stout? In het mondaine skioord Park City heb ik me ooit aan een Polygamy Porter gewaagd, een donker biertje dat aangeprezen wordt onder de slagzin ‘Why Have Just One?’ Ook van humor zijn mormonen niet gespeend…

Moab biedt ook een zeer ruime keuze aan motels. Tot nu toe heb ik er twee uitgeprobeerd: het pittoreske Apache Motel en de comfortabelere en strategisch beter gelegen Moab Valley Inn, schuin tegenover de Moab Brewery. Na vijf schorpioenen moet je enkel de straat over om je bed in te duiken, als je tenminste niet wordt weggemaaid in het drukke verkeer (altijd een vreemd zicht in het midden van de woestijn).

Zoek je kitscherige charme, dan is de Apache Motel een aanrader. John Wayne, Henry Fonda en westernregisseur John Ford hebben er gelogeerd en dat laat de met foto’s overladen lobby merken. De omgeving rond Moab heeft immers decor gestaan voor heel wat westerns, zoals The Searchers (ook al speelt die film zich af in Texas). De uitbaatster (althans die van vijf jaar geleden, ik weet niet of het mens nog leeft) met zwartgeverfde haren, Dame Edna-bril en kantgekloste bloes heeft John Wayne naar eigen zeggen persoonlijk gekend. Ze vertelt over de Duke als was ze ooit zijn persoonlijke matras. Tenzij haar geknipoog het resultaat is van een tic, niet van een hint.

“Triple A?” vraagt ze. AAA is de Amerikaanse evenknie van Touring Wegenhulp. Lidmaatschap geeft je meestal recht op een korting in motels. Ik knik en wijs naar de vergeelde filmfoto van John Wayne aan de muur. “Did you meet him?” vraag ik. “Oh yes. Wonderful man,” zucht ze al wenkend met het rechteroog. Te zijner ere staat een vitrinekast memento’s en souvenirs, waarbij het toiletpapier met een foto van Amerika's beroemdste doch conservatiefste cowboy mijn voorkeur draagt. ‘A man ought to do what he thinks is right’, zei de Duke. Dus koop ik een rol en zonder mij af.

Life is tough, but it's tougher when you're stupid

John Wayne

Coney Island: The Last Picture Show (2)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 02 Aug 2007 21:05:20 +0200

Nog enkele beelden van een pretpark in definitief verval

Coney Island: The Last Picture Show

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Thu, 19 Jul 2007 22:56:31 +0200

In afwachting van de volgende bijdrage: enkel bijkomende illustraties bij het vorige artikel over Coney Island. Foto’s van 2004, vandaag relieken van het verleden (de meeste toch).

…Maar de zeedijk, geplaveid met asemmers die toch veel volk doen vermoeden, ligt er verlaten bij…

…Het vermolmde pretpark ligt als een gevangenis wat verstopt achter een ijzeren hekken. Met veel gepiep en geratel duikt een lege rollercoaster als een spooktrein de diepte in…

…de Childs Building, versierd met afgebladderde en gebeeldhouwde fresco’s, waaronder dat van Neptunus. Dichtgemetseld en troosteloos, maar toch kan je zien wat het geweest is…

De herrijzenis van Coney Island

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Mon, 02 Jul 2007 16:00:38 +0200

Mocht ik ooit naar New York verhuizen (en waarom niet, Quentin Crisp was dik in de zestig toen hij naar de VS emigreerde), dan is de kans groot dat ik voor Coney Island kies. Een probleem: de parel van vergane glorie komt na decennialange verloedering weer in trek en vastgoedprijzen schieten er door het dak. Had ik drie jaar gelden maar mijn instinct gevolgd…

De kustlijn van Coney Island

Mijn eerste bezoek aan het schiereiland in Brooklyn dateert van 2004. Als Oostendenaar voelde ik mij er meteen thuis. Het uitgestrekte zandstrand lijkt verbluffend op dat van onze kust. Maar de zeedijk, geplaveid met asemmers die toch veel volk doen vermoeden, ligt er verlaten bij. Hier geen aaneenrijging van restaurants en terrasjes, maar enkele vermolmde eetbarakken zonder hoop op betere tijden. Volgens menige toeristengids kan je Coney Island niet bezoeken zonder een hotdog bij Nathan weg te happen. Maar ook de plaats waar het Amerikaanse worstenbroodje werd uitgevonden, ligt er even troosteloos bij als het op apegapen liggende eerste pretpark ter wereld. Honger is de beste saus, medelijden niet. We passen dus voor de hotdog.

Op de “dijk” liggen enkele gebouwen weg te rotten die duidelijk betere tijden hebben gekend. Het meest opvallende is de Childs Building, versierd met afgebladderde en gebeeldhouwde fresco’s, waaronder dat van Neptunus. Dichtgemetseld en troosteloos, maar toch kan je zien wat het geweest is… Het gaat echt mijn verstand te boven hoe verwaarlozing hier zo genadeloos kon toeslaan, zeker als je de bouwgekte aan onze kust gewoon bent.

Pretpark of museum?

Brighton Beach wat verderop komt al iets vertrouwder over. Hier kan je aperitieven of een hapje eten op een terras van een gebouw dat de vergelijking met een restaurant kan doorstaan. Maar als je bestelt in het Engels, kijkt de mollige dienster je aan alsof ze het in Moskou hoort donderen. En voor twee pinten en wat borsjt betalen we 36 dollar. Côte d’Azur-prijzen voor een setting die eerder aan het Baikal meer doet denken. Maar terug naar Coney Island, voorloper van Disney en Vegas. Je houdt het niet voor mogelijk, maar in 1906 gingen hier dagelijks 200.000 prentkaarten op de post. Van heinde en verre kwamen dagjestoeristen genieten van de “Flip Flop”, de “Loop de Loop”, de “Cannon Coaster” of de “Whirl-Fly”. Suikerspinnen, hotdogs, schiettenten… het is allemaal hier begonnen. Maar na de grote brand van 1911 begon het bergaf te gaan. De stad probeerde het tij nog te keren door de inplanting van schreeuwlelijke sociale flats, maar kreeg een misdaadgolf in ruil. Coney Island werd de plaats van vertier voor de armen van de stad. Het vermolmde pretpark ligt als een gevangenis wat verstopt achter een ijzeren hekken. Met veel gepiep en geratel duikt een lege rollercoaster als een spooktrein de diepte in. Een bonte bende kindertjes die net uit een gele schoolbus zijn gestapt, begeeft zich in gelid naar de kassa.

Sheephead Bay: nieuwe bestemming?

Maar na eb komt vloed, ook in Coney Island. De opening van een nieuw baseballstadium in 2001 was de eerste aanzet tot stadsvernieuwing. De stad gooide 300 miljoen dollar tegen een nieuw metrostation De boardwalk werd opgekuist en uitgerust met toiletten en douches en ook de Child’s Building wordt gerenoveerd.

Vastgoedgigant Thor Equities kocht alles op wat opkoopbaar is en plant voor twee miljard dollar aan hotels, luxeappartementen, restaurants, winkels en pretparken. De stad heeft nog eens 85 miljoen dollar vrijgemaakt om de buurt verder op te smukken. Geen wonder dat de vastgoedprijzen er vervijfvoudigd zijn. Coney Island is goed op weg zijn grandeur te herwinnen. Hoeveel charme het schiereiland daarvoor zal inboeten, zal de toekomst uitwijzen. Ondertussen heb ik mijn zinnen gezet op Sheephead Bay.

Brighton Beach: Rusland in New York - foto Jean Lievens

Een moment voor monumenten (1)

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Tue, 19 Jun 2007 18:43:56 +0200

Parijs heeft zijn Eiffeltoren, Londen Big Ben en Brussel Manneke Pis. Maar New York? Het Vrijheidsbeeld? De Empire State Building? De Chrysler Building? De Flatiron? Brooklyn Bridge? Rockefeller Center? Ga zo maar door. De stad stikt van herkenbare monumenten.

St Patrick's Cathedral, de grootste van de VS

Wat Praag is voor Art Nouveau, is New York voor Art Deco. Maar dan in het groot. Niet alleen wolkenkrabbers die roem oogstten met King Kong en Spiderman zijn een ode aan het modernisme van de eerste helft van de vorige eeuw, maar hele wijken in down- en midtown, blok na blok na blok. Kerken en basilieken verzinken in het niets bij deze kapitalistische kathedralen. God is groot in Amerika, maar Geld nog groter.

Die hoogbouw is vooral geconcentreerd in het oudere financial district rond Wall Street en in Midtown Manhattan, de beste plaats(voor mij) om een hotel te zoeken. Vorig jaar Radio City Appartments in 49th Street, dit jaar Eastgate Tower, tien blokken lager. Binnen een straal van dertig minuten wandelen rond het hotel aan 39th Street , kom je de volgende landmarks tegen:

De Chrysler Building

Voor mij het mooiste gebouw van New York. Met zijn 319 meter was de Chrysler Building bij zijn afwerking in 1930 het hoogste gebouw ter wereld, maar dat record werd het jaar daarop al verpulverd door de Empire State Building. De top is niet open voor het publiek, maar een bezoek aan de lobby is absoluut een must. Prachtige marmeren muren, plafondschilderijen, liften die niet zouden misstaan in de film Metropolis. Kortom, het summum van Art Deco.

De Empire State Building

Met zijn 443 meter en 102 verdiepingen het hoogste gebouw van New York. De bouw startte op 22 januari 1930. Op 1 mei 1931, amper 410 dagen later, was het kunstwerk klaar. Ook de marmeren lobby van de Empire State is een lust voor het oog. De lift schiet je als een kanonbal naar boven, maar je moet eerst een paar uur aanschuiven aan de kassa.

fileleed aan de Empire State...

De Flatiron Building

Gebouwd in 1902, was de Flatiron Building of strijkijzergebouw met zijn 91 meter en 22 verdiepingen een van de eerste wolkenkrabbers ter wereld. Het gebouw kreeg een kwalijke reputatie omdat de luchtstromen die eromheen waaiden vrouwenrokken omhoogstuwden.

United Nations Building

Spuuglelijk te mijden gebouw, behalve als je verlekkerd bent op vlaggetjes.

Tanken op de daken

noreply@skynetblogs.be (Jean Lievens) — Wed, 13 Jun 2007 21:45:46 +0200

Amerikanen hebben iets met watertanks. Dat je die dingen aantreft in het wilde westen, tot daar. Maar in een oerwoud van glas en beton als New York? Toch duiken ze overal op, hoog in de lucht, in getale en in hout!

Er is geen enkele stad waar die houten tanks zo welig op de daken tieren als in the Big Apple. Het lijken misplaatste rekwisieten in een sciencefiction, zoals de machinepistolen in Battlestar Gallictica. Toch spelen ze nog altijd een zeer belangrijke rol in het watervoorzieningsysteem van de stad. En ze komen ook goed van pas als het brandt.

De meeste gebouwen met meer dan zes verdiepingen krijgen een tank op hun dak. Als afgeknotte kasteelkantelen, maar dan vervaardigd in Brooklyn. Het water wordt naar boven gepompt, komt in de tank terecht en de zwaartekracht zorgt voor de rest. Zakt het niveau te laag, dan reageert de tank als een doorgetrokken toilet en wordt via een pomp in de kelder opnieuw gevuld. Door een dergelijk vat op je dak te plaatsen, bespaar je een ton aan pompen in de kelder.

Andy Rosenwach van de Rosenwach Tank Company schat het aantal tanks in de vijf boroughs van New York op 10 à 15.000. Ze gaan gemiddeld 30 jaar mee, maar sommige staan er al sinds het einde van de negentiende eeuw. Ze worden op vrijwel dezelfde manier gemaakt als bier- of wijntonnen. Alleen zijn ze stukken groter en… ja, bevatten water. En waarom zijn ze van hout? Een stalen tank van ongeveer 38.000 liter kost 65.000 dollar, een houten 25.000. Dat scheelt een borrel op een cent.

Maar ze staan niet op alle daken: