09-11-07

In America We Trust

Via mijn gastenboek kreeg ik een leuke tip binnen. Het betreft een filmpje van Pat Condell op YouTube, waarin hij zijn mening geeft over Amerika en religie.

 

09:03 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: religie, creationisme, pat condell, 047 |  Facebook |

27-04-07

Roosevelt Island

Tussen het westen van Manhattan en Queens ligt Roosevelt Island, een dunne eilandstrook van drie kilometer lang en 240 meter smal op zijn breedste punt. Geen toeristische trekpleister, maar zeker een ommetje waard als je in de buurt van Central Park bent.

 

SH101074

Roosevelt Island: zicht op Manhattan

Het eilandje zelf heeft niet veel meer te bieden dan een uniek zicht op Manhattan vanuit een minder vertrouwde hoek. Maar de trip naar Roosevelt Island moet je niet zozeer doen voor de bestemming maar wel voor de verplaatsing. Sinds 1989 kan je het eiland weliswaar bereiken met de metro, maar een veel aangenamer en indrukwekkender manier is via de luchttram die tot 76 meter boven de East River zweeft. De cabine scheert vlak langs de vervaarlijk gammel uitziende Queensboro Bridge en trakteert je op een spectaculair panorama. Filmliefhebbers kennen de luchttram misschien van Spider Man. Aan het einde van de film blaast de Green Goblin (William Dafoe) het tramstation op waardoor een groep schoolkinderen in een cabine blijft bengelen. Bekijk dus eerst dat fragment alvorens je de luchttram neemt (station bevindt zich op westoever van Manhattan ter hoogte van 61th Street, toegang met gewone metrokaart) .

SH101103

Begin van de rit 

 

Roosevelt Island was vroeger een beetje het Alcatraz van New York, maar toen heette het nog Blackwell’s Island (tot 1921) en Welfare Island (tot 1973). Het eiland herbergde een gevangenis, een instelling voor zwakzinnigen en was ook een ballingsoord voor pokkenpatiënten. Nobele gevangenen waren ondermeer de Russische anarchiste Emma Goldman (voor diverse politieke activiteiten), de rondborstige actrice Mae West (voor openbare zedenschennis in haar toneelstuk Sextette) en blueslegende Billie Holiday (voor prostitutie). In 1973 werd de smalle strook die tot het district Manhattan behoort, genoemd naar voormalig president Franklin Delano Roosevelt.

 

SH101091

76 meter boven East River 

 

Roosevelt Island telt een kleine tienduizend inwoners. Velen wonen in sociale flats, maar de rijkere middenklasse is er duidelijk in opmars. Aan beide uiteinden van het eiland staan gebouwen van het Coler-Goldwater ziekenhuis, gespecialiseerd in geriatrie en rehabilitatie van patiënten die zichzelf niet kunnen behelpen, maar niet langer kunnen verblijven in een gewoon hospitaal. Ik kwam er eentje tegen, op een steenworp van de luchttram en een boogscheut van de kliniek.

 

SH101081

Cabine van de luchttram 

 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

 

SH101092

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

SH101155

Geen commentaar

12:50 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 029, roosevelt island, luchttram, new york, amerika, reistips, humor |  Facebook |

14-04-07

Pottenjacht

Pottenjacht

 

Waar koop je een pot in New York? Niet waar koop je pot, maar 1 pot. Beter niet vragen aan de man in de straat. De kans is groot dat hij niet eens een keuken heeft. Koken is aan New Yorkers niet besteed, dat weet een kind. Ruimte in Manhattan is krap en duur. Waarom een vierkante meter besteden aan een keuken, als een ijskast en microgolf volstaan? Maar ik vind dat het iets heeft om spaghetti af te gieten tussen de wolkenkrabbers. Dus: ik wil een pot. En een vergiet.

 

Enkele jaren geleden was ik dapper spaghetti aan het koken in Radio City Appartments, een uitstekend gelegen hotel op 49th Street. Aangezien wij eerder ons geld besteden aan theater dan aan restaurants, koken we liever ons potje zelf. Bij het afgieten van het kookvocht, glipte het deksel weg en belandde het kokende sop op mijn blote voet. Gevolg: “The Little Shop of Horrors” was voor mij “The Little Show of Horrors”. Dus: ik wil een goede pot. En een vergiet.

 

Vijfentwintig blokken verder stap ik de Kmarkt binnen. Ik vind wat ik zoek: een spaghettipot mét ingebouwd vergiet. Mijn geluk kan niet op. Maar wat met de saus? Met het potje in de hotelkamer krijg je nog geen baby gevoed. Maar nog eens 15 dollar extra? Nee. Op mijn terugweg passeer ik een bric-à-brac van het Leger des Heils. Dezelfde sauspot als bij Kmarkt, maar voor een schamele 4,99 $. Plus: het is voor een goed doel (wat doet het Leger des Heils eigenlijk?).

 

Gewapend met twee potten ben ik terug op de kamer. De spaghettisaus pruttelt dat het een lust is. Maar wacht… ik riek iets verbrand…   

 

SH100786

 

SH100736

net gekiekt om de hoek

SH100762

 

19:02 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: new york, humor, 025, amerika, reistips |  Facebook |

10-04-07

Bij de beesten af

Bij de beesten af

 

Hierbij enkele kiekjes van beesten in de buurt, met uitleg naar bestvermogen. 

 

Zeer veel vogels

SH100338

 

Een tuinslang (ik ken de naam niet, maar de tuin zit er echt vol van; de slang is volkomen ongevaarlijk)

SH100438

 

 Overstekende eenden

SH100120

 

Een eekhoorn (normaal komt dat diertje hier niet voor omdat het ten prooi valt van roofvogels. Voor dezelfde reden is hier ook geen kat te zien).

SH100532

 

Pelikanen (die al te  ver weg waren toen ik eindelijk mijn camera aan de praat kreeg)

SH100521

 

Hol van een reuzenkonijn (ze zijn te rap om te trekken; echte naam: Jack Rabbit)

SH100523

 

Zeer grote molshoopSH100593

 

Oostendenaar (enkel in het voorjaar)

SH100542

 

 

21:14 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 021, humor |  Facebook |

09-04-07

Sundance

Op een kwartiertje rijden van Provo ligt Sundance Resort, het skioord van de 70-jarige (maar dat geheel ter zijde) Amerikaanse filmacteur Robert Redford. In de ‘Foundry Grill’ kan je elke zondag voor 28 dollar brunchen tot je erbij neervalt. Dat is precies wat mij gisteren overkwam, tijdens de speciale Paasbrunch.

 

SH100461

Sundance Resort: in het teken van Native American Art

 

Gerookte zalm, garnalen, gevulde mosselen, krabsla, heilbot, gegrilde lamsbout, gerookte ham, kip in chocoladesaus, Amerikaanse steak, asperges, alle (on)mogelijke groenten, Florentijnse omelet, een uitgebreid dessertbuffet (en ik bedoel uitgebreid), cheese & crackers... ik word weer ziek als ik er eraan denk. Niet dat het niet lekker was. Het was zeer lekker. Maar een mens wil wat voor zijn geld, ook al wordt hij getrakteerd. Na vijfmaal als levende puckman langs het buffet te zijn gepasseerd, had ik nog zin, maar genoeg. Nog een after dinner mint, en ik was ontploft.

 

SH100470

De skilift... Skiseizoen eindigde midden maart

Aangezien skiën niet aan mij is besteed, wil ik alleen nog een paar woorden kwijt over de andere attracties van Sundance. Buiten de Foundry Grill is er de Tree House, een met prijzen beladen restaurant, niet alleen voor het heerlijke eten, maar ook voor de voortreffelijke wijnkaart. En ze serveren er een margarita om U tegen te zeggen. Verder is er nog de ‘Spa’, de Amerikaanse term voor gezondheidsoord, een delicatessenwinkel met artisanale voedingsproducten die zo duur zijn dat je vanzelf minder eet, en een souvenirwinkel met allerhande door Indianenkunst geïnspireerde spullen.

 

Sundance Resort heeft net als het door Redford opgerichte filmfestival zijn naam te danken aan “Butch Cassidy and the Sundance Kid”, de prent waarmee hij wereldroem oogstte. Het Sundance Film Festival vindt elk jaar in januari plaats in Park City, een wintersportplaatsje in de buurt van Salt Lake City. Het is uitgegroeid tot het grootste filmfestival voor producties die niet uit Hollywood komen. Te groot voor de smaak van de alternatieve Redford, die betreurt dat zijn festival steeds meer ten prooi valt van allerhande celebrity feestjes. Paris Hilton in Utah. They just don’t mix….

20:16 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sundance, 019 |  Facebook |

08-04-07

Verveling

Verveling

 

Pasen. Vandaag ga ik mijn vierde week Provo in. En mijn vijfde week zonder roken. Een goed moment om even bij stil te staan.

 

“Je begint je zeker te vervelen?” is de nieuwe vraag waarmee het thuisfront mij rond de oren slaat. Zonder deze blog zou dat allicht het geval zijn, maar het schrijven houdt me op de tippen van mijn tenen. Bovendien voel ik me elke dag een stukje fitter. Niet dat de lucht hier zo gezond is, want Utah Valley ligt in een kom waarin gifgassen van auto’s en industrie vaak gevangen zitten. Maar de lange wandelingen en vooral het klimmen schudden mijn stramme spieren weer wakker. Het is een pijnlijk ontwaken. Ik heb zeer op plaatsen waar ik niet eens besefte dat er zich een spier bevond.

 

Een andere oorzaak van de aanval van fitheid is ongetwijfeld de rookstop die ik mezelf vier weken geleden heb opgelegd. Zeg nu zelf, waar kan je beter stoppen met roken dan in Utah? Nu, als verveling een aanzet is tot het opsteken van een sigaret, dan kan ik me geen slechtere plaats voorstellen. Waarschijnlijk is dat de reden waarom de Latter Day Saints het gebruik van tabak verbiedt. Hun aanhangers zouden met bosjes doodvallen ten gevolge van longkanker en andere vreselijke door roken veroorzaakte ziektes. Maar zonder zichtbare mederokers in een straal van 500 kilometer valt het laten van een sigaret een stuk minder zwaar.

 

Trouwens, ik begrijp niet waar al die heisa over hoe moeilijk het wel is om te stoppen met roken vandaan komt. Ik heb meer dan dertig jaar gerookt zonder één dag te stoppen. De gedachte kwam niet eens in mijn hoofd op. Ik vond niet-rokers seuten en ex-rokers lafaards die schrik hadden om kanker te krijgen. Nu ik een laffe seut ben geworden, kan ik alleen maar zeggen: beginnen met roken is minstens even moeilijk dan stoppen. En beide getuigen van een niet te onderschatten moed en doorzettingsvermogen. Maar als je het eerste kan, is het andere een fluitje van een cent.

 

Nu ik toch bezig ben, wil ik meteen komaf maken met een aantal andere mythes. Mijn eten smaakt niet beter en ook mijn neus vangt niet meer geuren op dan vroeger. Gelukkig maar, zou ik zeggen. Ik heb de sigaret niet ingeruild voor snoep, kauwgum of LSD (ook geen LDS) en ben geen kilo bijgekomen. De enige bewering die niet in rook is opgegaan, is dat de zin in een sigaret blijft. Maar als je beseft aan hoeveel andere goestingen je moet weerstaan, wil je niet in de gevangenis belanden, is ook dat laatste een kruis dat niet te zwaar is om dragen. Vrolijk paasfeest.    

 

Foto 3

 

18:46 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: humor, 018, stoppen met roken |  Facebook |

31-03-07

Dirty Jo Punsters

Dirty Jo Punsters

 

In Spanish Fork, een klein stadje van ongeveer 25.000 inwoners op zo’n dertig kilometer ten zuiden van Provo, op een steenworp van het gemeentehuis, bevindt zich de enige seksshop van Utah County. EEN SEKSSHOP IN HET HART VAN MORMONENLAND? Ja, alleen heet het hier geen seksshop, maar een lingerieboetiek. In schril contrast met het uitstalraam, volgestouwd met frivool ondergoed, staan brave kinderkleertjes tentoongesteld in de winkel ernaast.   

 

SH100124

 

 

“Wij komen shoppen voor de wetenschap,” zegt Susan, een goede kennis van mijn gastheer. Susan werkt als familieverpleegster voor het Utah Valley Family Medicine Center in Provo, is gespecialiseerd in hulpverlening aan slachtoffers van seksueel geweld en forensisch onderzoek. De winkelierster, pikzwart haar en dito nagels, gotische look, kijkt haar met wijd opengesperde ogen aan. Ze heeft al veel excuses gehoord, maar dat… Ze werpt een schichtige blik in mijn richting. Ik blijf schaapachtig staan.  “Ik ben op zoek naar een zo realistisch mogelijke kunstvagina,” gaat Susan onverstoord verder. De ogen van Dirty Jo (eigenlijk Tresa Ahlen) rollen bijna uit hun kassen. “We leren onze verpleegsters foto’s nemen van de binnenkant van de vagina van verkrachtingsslachtoffers, en laten ze liever niet oefenen op echte patiënten.” “Oh, I see,” prevelt Tresa. Ik betwijfel het. Na wat meer uitleg over wie ze is, wat ze doet en waarom ze persé een kunstvagina nodig heeft, is de mist helemaal opgeklaard. Tresa troont ons mee naar een kleine, in roze gloed gedompelde ruimte achteraan in de boetiek.

 

Een muur van dildo’s slaat mij in het gezicht. Je waant je in de seksboetiek van Samantha van “Sex and the City. Vijftig centimeter lange penissen met eikels aan weerszijden, rode, blauwe, zilveren, gouden, appelblauw zeegroene latexpiemels, batterijen al dan niet inbegrepen. Er zijn zelfs drie verschillende modellen van kabouterhoofden met een lange wipneus. Kabouters staan bekend voor hun nieuwsgierigheid. Maar in die context krijgt het gezegde ‘je neus in iemand anders zaken steken’ toch een andere betekenis. Aan een andere muur hangen tussen de lotions, erotisch snoepgoed en allerhande seksspeeltjes een rijke verzameling kunstvagina’s. Je verwacht het echt niet in het hartje van Utah. Tresa ontpopt zich tot een echte vagina-expert en geeft voor degenen die daarin zijn geïnteresseerd enorm interessante details over elk model, elk materiaal en elke dimensie. Na een grondig onderzoek van de –in mijn ogen toch- rijke stock, blijkt geen enkele vagina geschikt voor Susan. De meeste zijn te klein (wat een verschil met de dildo’s), of missen te weinig attributen (sic). Ik bedoel, ze zijn niet gedetailleerd genoeg. “Ik had een zeer groot en realistisch model, maar heb het onlangs verkocht,” zegt Tresa. “Zaterdag plaats ik een nieuwe bestelling. Je kunt je vagina dan woensdag al komen afhalen.”

"Prima, maar wat als ik van mening verander?” vraagt Susan bezorgd.

“Geen nood, we raken ze wel aan iemand anders kwijt.”

Tresa kent haar pappenheimers.

 

We staan weer op straat. De neonverlichting van Zion Bank staart me als een bilboard van God de Vader verwijtend aan. Hoe kan een seksshop gedijen in een gemeenschap van fanatieke Bijbelvreters? (ik weet het, domme vraag). En vergeet niet, de mormonen hebben drie heilige boeken. Bovendien bestaat Tresa's pikante boetiek al sinds 1990. Haar geheim? Ze blijft op een bijzonder vernuftige manier binnen de krijtlijnen van de plaatselijke wet. Zo mogen volgens een gemeentewet van september 2005 winkels die volwassen boeken- en video’s of seksspeeltjes verkopen zich niet langer vestigen in het stadscentrum. Ook zaken die betrekking hebben tot seksuele ontmoetingen vallen uit de boot. Daarmee bedoelt het gemeentebestuur vooral naakt worstelen en strippen. De nieuwe ordonnantie is liberaler dan de vorige, want er wordt ditmaal een uitzondering gemaakt als het naakt “opvoedkundige doelstellingen” nastreeft.  Bovendien worden alleen zaken geviseerd die minstens 15 procent van hun omzet halen uit seksueel georiënteerde producten, of ten minste 15% van hun oppervlakte eraan besteden. Welnu, dat gat in de wet laat Tresa toe producten te verkopen om andere gaten te vullen. Boeken en video’s zijn er niet te koop, en het grootste gedeelte van de boetiek wordt ingenomen door sexy lingerie. In de plaatselijke gele gids vindt je haar niet terug onder “Sex Shop” maar wel onder “Adult Novelties, Boutique, Lingerie, Shoes”.

 

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Tresa veel meer dan 15% van haar winkelruimte besteedt aan seksartikelen. Thuis gekomen, bekijk ik de foto’s die ik van de boetiek heb genomen. Pas dan valt mijn euro. De naam van Tresa's winkel loopt verder door boven de vitrine met kinderkledij. Ssssssst….  

 

SH100122

 

 

Dirty Jo Punsters

170 N Main Street, Spanish Fork, UT 84660 Tel

801-798-2485

 

Susan Chasson is voorzitster van de International Association of Forensic Nurses en zoekt in die hoedanigheid contacten in Europa. Kan je haar helpen? Mail me.

 

chassons

 

20:19 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, provo, humor, seks, 010 |  Facebook |

30-03-07

Toiletten

Toiletten

 

Mijn eerste bezoek aan de Verenigde Staten was in 1998. Aangezien vliegtuigtoiletten alsmaar kleiner worden naarmate ik ouder word, had ik mijn afvalstoffen bewaard tot in de luchthaven van Newark. Na het passeren van de douane (niets aan te geven?) rende ik –negen jaar geleden kon ik dat nog- naar de toiletten. Niemand had mij gewaarschuwd. Geen enkele toeristische gids bereidt je daarop voor. In Amerika, het land der preutse puriteinen, hebben de toiletdeuren een zijwaartse kier van een goede centimeter. Misschien is die kijkspleet wel een maatregel tegen vuile manieren op het toilet, maar ik zit er toch niet op mijn gemak. Als ik van op de pot mensen zie passeren, zien die mij ook, denk ik dan. Trouwens, ze hoeven niet eens diep te bukken of hoog te rijzen om mij vanuit een andere ooghoek gade te slaan.

toilet

 

Die toiletbouw is alomtegenwoordig, niet alleen op luchthavens. Het is een verborgen culturele trek van de Verenigde Staten, die trouwens ook tot uiting komt in zwembaden. Ik kan alleen spreken over Utah en omstreken, maar in het zwembad van Provo bijvoorbeeld, ben je als man verplicht een bermuda te dragen. Een speedo is onkies en geeft aanleiding tot uitwijzing. Let daar eens op in Amerikaanse films. Op stranden en aan zwembaden dragen alle jongens en mannen een lange zwembroek. Maar om je in een dergelijke bermuda te wurmen, krijg je wel geen eigen hokje, nee, er zijn alleen gemeenschappelijke kleedkamers. De preutsheid geldt blijkbaar alleen tegenover het andere geslacht. Toch vreemd in een staat waarin homo’s nog altijd niet uit hun hok durven komen. Nu ja, ze kunnen altijd terecht in de kleedkamer.

18:59 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 007, provo, humor, gay |  Facebook |