Amerikaans dagboek

Bijna drie jaar na de geboorte van deze blog in Provo, Utah, ben ik er terug. De stad ligt bedolven onder een wit tapijt, maar lang blijft de sneeuw niet liggen: overdag klimt de temperatuur  gemakkelijk op tot 6°, wat warmer aanvoelt dan een dito koude in het natte België.

Sinds een jaartje ligt Salt Lake City een stuk dichter bij Brussel dankzij  een rechtstreekse vlucht vanuit Parijs. Je checkt in -ten laatste om 7u30- in Brussel-Zuid, een hogesnelheidstrein brengt je in 75 minuten in Charles De Gaulle, waar om 10u50 (in mijn geval een uur later) een vliegtuig vertrekt naar Salt Lake. Gekraakt na een dikke tien uur gevangen in een stalen poppenhuis met plasiek bestek, ben je op je bestemming, 14 uur plaatselijke tijd, een tijdwinst van vijf tot zes uur bij vroeger.

Wintersneeuw oogt een stuk witter dan zomersneeuw. En de neerslag van de afgelopen dagen hebben komaf gemaakt met de sterk vervuilde lucht die al jaren de valei teistert. Vergis je niet: de natuur in Utah is prachtig en uitgestrekt, maar de verkeersader en de industrie die geconcentreerd zijn in de valei braken voortdurend vervuile lucht uit die door de omzomende bergen niet kan ontsnappen.

Op het seizoen na, is hier tijdens mijn drie jaar afwezigheid op het eerste zicht niet veel veranderd. Met Change had Obama waarschijnlijk niet meteen Utah voor ogen, het paradijs van de conservatieven.  Mijn Iphone geeft aan dat de dichtstbijzijnde pub  zich in Spanish Fork bevindt, op 14 kiliometer van Provo.  Nee, als je het nachtleven opzoekt, is een trip naar Utah niet aan jouw besteed. Maar troost je, Las Vegas is hier niet zo ver vandaan. Nog een paar nachtjes slapen, en Bette Midler, here I come!