25-05-07

Een staatspark met uitzicht op Manhattan

Afscheid van Manhattan neem je best in Brooklyn. De beroemde skyline is nu eenmaal niet te zien op het eiland zelf, wel aan de overkant van de East River. Te voet over de Brooklyn Bridge en dan linksaf naar het Empire Fulton Ferry State Park, picknick onder de arm. Daar moet je heen voor je vertrekt. Daar pas zie je wat je achterlaat.

 

100_2794

Te voet naar Brooklyn, over de Brooklyn Bridge.

 

De afdaling naar het park ligt bezaaid met gerenoveerde panden die trendy winkels herbergen, afgewisseld met ruïnes die hetzelfde lot te wachten staan. Op de godverlaten plaats waar ik in meer dan een gangsterfilm een lijk in de East River heb zien dumpen, of Tony Soprano en Johnny ‘Sack’ Sacramoni de maffiakoek tussen New York en New Jersey verdeelden, is nu een natuurpark waar je kunt picknicken, pootje baden en vogels gadeslaan.

 

100_2815

 

Maar het is vooral de plaats waar je Manhattan ziet zoals op de affiche van de gelijknamige film van Woody Allen. Het is onbegrijpelijk dat stadsverkrotting hier zo genadeloos kon toeslaan. Alweer een bewijs van hoezeer New Yorkers gedurende decennia een broertje dood hadden aan hun kustlijn. Of aan het zicht op Manhattan dat de kinnebak van toeristen als ik tot de navel doet dalen.

 

100_2840

Dat krijg je te zien als je er bent op Memorial Day of andere feestdagen

 

Maar net als aan de overkant van de rivier, staan ook in Brooklyn grote manoeuvres op stapel. Het huidige Empire Fulton Ferry State Park is een kleine vijf hectare groot, maar maakt deel uit van het toekomstige Brooklyn Bridge Park dat ruim 35 hectare zal bestrijken en zich zal uitstrekken over 1,3 mijl van de Manhattan Bridge tot Atlantic Avenue. 

De maffia zal een minder fotogenieke plaats moeten opzoeken om lijken te dumpen. Hollywood ook.

 

100_2814

Ook hier kan een hondendrol je zuur opbreken

21-05-07

Op de zeedijk van Manhattan

create your own slideshow

 

Je kunt meer foto's rustig bekijken op mijn fotoblog.

 

De ruim 1,5 miljoen inwoners van Manhattan hebben hun kustlijn lang genegeerd. De waterkant was bijna exclusief voorbehouden aan havenactiviteiten en industrie. Battery Park, gelegen onderaan het eiland vlakbij het financiële district, was eigenlijk de enige toeristische plek aan het water.

 

Gelukkig is daar de laatste jaren verandering in gekomen. Bij elk bezoek aan New York merken we de aanleg van nieuwe wandelwegen op langs de waterkant. De bedoeling is dat je de hele kustlijn van Manhattan, 21,5 kilometer lang en 3,7 kilometer op zijn breedst, al wandelend of fietsend zal kunnen volgen. De zeedijk van Manhattan wordt misschien ooit de langste in de wereld.

 

De New Yorkers genieten in elk geval duidelijk van hun nieuwe esplanade aan de Hudson waar ze even kunnen ontsnappen aan de heksenketel van de stad. Nu, ja, hun idee van ontspanning is niet de mijne. Veel joggers en wandelaars met honden. Die laatste moeten wel uitkijken. Een niet opgeruimde hondendrol kan ze 1.000 dollar kosten. Je zou voor minder shit zeggen.

 

Maar goed, je kunt moeilijk naar New York gaan en Battery Park overslaan. De ellenlange rij toeristen die staat aan te schuiven aan de boten naar Ellis Island en Liberty Island schrikt ons telkens weer af om die trekpleisters te bezoeken. Daarbij, welke zichzelf respecterende New Yorker heeft Lady Liberty al bezocht? Ja, Woody Allen (“de laatste keer dat ik in een vrouw zat, was bij mijn bezoek aan het Vrijheidsbeeld”).

 

Vandaag ligt Battery Park er wat slordig bij. De Sfeer die ooit het World Trade Center versierde, staat lelijk te wezen tussen omgespitte aarde. Ook het zicht op andere herdenkingsmonumenten en kunstwerken wordt ontsierd door oranje omheiningen en bomen in aanplanting. Maar in de verte houdt Lady Liberty onverstoorbaar haar fakkel omhoog. Een prachtig zicht. Alleen jammer dat de zon aan de verkeerde kant ondergaat.

 

13:00 Gepost door Jean Lievens in reistips | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 038, new york, manhattan, battery park, reistips |  Facebook |

16-05-07

Ground Zero

Marc Twain zei ooit dat de geheime bron van humor niet vreugde is, maar leed. Godfried Bomans definieerde humor dan weer als overwonnen verdriet. Of als balsem op de wonde. Maar Ground Zero, de nu al zes jaar oude gapende wonde van New York, daar is geen balsem tegen gewassen. Verdriet van die omvang is onoverwinbaar. Humor kan hier niet gedijen. Een ernstig artikel dus.     

 

SH101120

Ground Zero: de werken zijn eindelijk begonnen

 

Dit jaar bezoeken we voor de vijfde keer de plaats waar ooit de Twin Towers imponeerden. In al die jaren is hier weinig veranderd. Er staan een nieuw metrostation en kantoorgebouw en voor het eerst toren er kranen boven de omheiningen. De bouw van het nieuwe World Trade Center is na jarenlang getouwtrek rond zakelijke belangen begonnen.

 

SH101107

Nieuwe metrostation World Trade Center

 

Maar nog altijd staan omliggende gebouwen in de steigers en wordt de bouwput helemaal omringd door hekkens, opgesmukt met foto’s en sympathieboodschappen. Een langgerekt schrijn. De werf is nu vrijwel helemaal aan het zicht ontrokken door een groen gaas. De toeristen moeten het doen met computerfoto’s van wat komen zal. Vroeger stonden ze aan te schuiven voor het hoogste vergezicht over New York. Vandaag proberen ze door kieren en spleten een glimp op te vangen van de diepste put van de stad.

 

SH101116

Kijken door gaten en spleten

 

9/11. Er zijn weinig data in de geschiedenis waar bijna iedereen nog exact weet waar hij was en wat hij deed. De Apocalyps in New York overtrof de stoutste rampenfilm. De Verenigde Staten konden rekenen op een wereldwijde vloedgolf van medeleven. Bush is erin geslaagd die sympathie binnen de kortste tijd om te zetten in haat. Il faut le faire…

 

SH101118

Een langgerekt schrijn

 

In welke mate 9/11 van New York een andere stad heeft gemaakt, weet ik niet. Mijn eerste bezoek dateert van mei 2003, ruim anderhalf jaar na de terreuraanslagen. Ondanks het gat in de skyline, liggen in souvenirwinkels nog altijd posters, sneeuwballen, kristallen beeldjes… met de tweelingentorens uitgestald. Kan je nagaan hoe groot de stock moet geweest zijn?

 

SH101111

foto's kijken in de toekomst

 

Maar wat was de impact op menselijk vlak? Ik kan alleen zeggen dat de reputatie van New Yorkers als ruwe en onaardige mensen in mijn ervaring volkomen onterecht is. Assertief, ja, maar ook behulpzaam, vriendelijk en beter aanspreekbaar dan ik in Brussel gewend ben. Maar of dat iets te maken heeft met 9/11, betwijfel ik. Mij lijkt de onvriendelijke reputatie meer een product van vooroordelen van het platteland tegenover de grote stad. Een beetje hetzelfde als de visie van Vlamingen op Brussel, soit.

 

SH101115

Een toeristische trekpleiser

14:24 Gepost door Jean Lievens in new york | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 037, ground zero, twin towers, new york, amerika, bush, terreuraanslagen |  Facebook |

11-05-07

The City that never stops smoking

“Get out of my way!” Terwijl ik zacht maar beslist wordt weggeduwd door een rimpelige klauw in mijn zij, zie ik haar nog net voorbij stuiven, waarschijnlijk op weg naar een Gloria Swanson look-alikewedstrijd. Een gedrongen gestalte met ouderdomsbochel, tulband en gigantische zonnebril die een langer leven dan gemiddeld probeert te verbergen. Kingsize sigaret in de met lippenstift overbewerkte mond, als een witte pijl die eindigt in een vuurode punt. Wie zegt dat roken slecht is voor de gezondheid?

 

Als ze in het midden van de straat is, springt het licht op groen. Dan dringt het tot me door. Iedereen rookt in New York. Aangezien ook hier een rookverbod op het werk heerst, staan voor alle kantoren mensen te paffen naast bordjes ‘don’t smoke here’. Idem voor de restaurants. Maar niet alleen de mensen roken, de hele stad dampt. Uitlaatpijpen, straatroosters, schoorstenen, eethuizen, hotdogkraampjes… in New York verdwijnt de rook om je hoofd nooit.

 

SH100766

 

Gisteren nog liep ik dwars door zo’n dikke witte mist die vanuit een witrood gestreepte straatschoorsteen in mijn richting waaide. Ik zag geen steek meer voor mijn ogen. Het leek alsof een duistere macht de stad om me heen had weggetoverd. Gedurende een seconde zag ik Audrey Hepburn voorbijflitsen, als de engel Hap in Always.

 

Ondertussen ben ik ruim zes weken gestopt met roken, hoewel dat hier dus erg relatief is. Ik heb nu meer last van ontwenningsverschijnselen dan vier weken geleden in Utah. Zin in roken ontstaat dus niet zozeer uit verveling, maar wel uit opwinding. Wil ik gezond blijven, moet ik dat laatste dus vermijden. Zin in een weddenschap?

14:38 Gepost door Jean Lievens in new york | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 036, amerika, new york, stoppen met roken |  Facebook |

08-05-07

Shoppen

Neem nooit kleren mee als je naar Amerika gaat, alleen lege koffers. Textiel en schoeisel zijn er stukken goedkoper dan in België (biefstuk ook, maar daar hebben we het hier niet over). Of liever, neem niks mee, want ook koffers zijn er goedkoper.

 

Natuurlijk moet je dan niet gaan shoppen op Park Avenue in New York. Maar als je geen modefat bent, vindt je in Kmart, Wal-Mart, Old Navy, Pennies… voor een habbekrats toffe kleren van goede kwaliteit. De eerste en laatste dag in New York is het dus winkelen geblazen. Mijn koffers puilen nu al uit, maar wie zegt dat er niets meer bij kan?

 

SH100753

Empire State (l)

 

De hemel boven New York is opgeklaard, dus we vertrekken te voet naar Soho, een uitgelezen jachtterrein (So – Ho!) voor kooplustige fanatici die altijd schrik hebben dat ze een koopje zullen missen. Mijn motto luidt dan ook: hoe meer je koopt, hoe meer geld je bespaart. Ieder zijn meug natuurlijk, maar mijn favoriete winkels in de trendy buurt zijn de Moma  Design Store, Urban Outfitters en Old Navy. Ook Bloomingdales sla ik nooit over, maar ik ga er alleen voor de toiletten. Niet in de kelder, maar op de vijfde verdieping. Heerlijke, welriekende toiletten die altijd vrij zijn en waar je van de vloer kunt eten mocht je dat willen. Een echte aanrader.

 

SH100970

Flat Iron Building

 

De wandeling richting benedenstad ligt bezaaid met historische gebouwen en pleinen: de Empire State Building, sinds 9/11 weer de hoogste wolkenkrabber van New York, de Flat Iron Building, de eerste torenflat in de stad, Madison Square Park, Union Square… Wat is New York toch prachtig!  

 

SH100971

Madison Square Park

 

Wat verder op Broadway stuiten we op een etalage volgepropt met handen. Het blijken porseleinen mallen afkomstig van een handschoenenfabriek die op de fles is gegaan. Prijzen schommelen tussen 40 en 150 dollar, een schijntje voor een conversatiestuk op de koffietafel. We pikken er twee uit, betalen en laten ze in ruil voor een bonnetje tot morgen achter in de winkel. Kwestie van niet de hele tijd met een uitgestoken hand rond te wandelen.

 

SH100977

 

Na een kort bezoek aan Soho kunnen we het natuurlijk niet laten om een bezoekje te brengen aan de nieuwe Apple Store bij Central Park. De futuristische winkel bevindt zich onder een glazen kubus, vlak tegenover het beroemde Plaza Hotel dat al twee jaar in de steigers staat om te worden omgebouwd tot een luxeappartementsgebouw. Vergane glorie die definitief verdwijnt. Ondertussen moet ik weer dringend naar het toilet. Gelukkig heeft Bloomingdales ook in die buurt een winkel!  

 

SH101067

Apple Store: onder de glazen kubus

05-05-07

Lincoln Center Story

Telkens weer sta ik ervan verstomd hoe gemakkelijk het wel is om in New York, een stad van 8,2 miljoen inwoners die jaarlijks 40 miljoen toeristen ontvangt, een rondleiding te boeken. Je zou verwachten dat je weken of zelfs maanden op voorhand moet reserveren, maar neen, in de meeste gevallen volstaat een half uurtje voor de tour begint. Dat was zo voor onze rondleiding in Radio City Music Hall, en vandaag weer voor de “Guided Tour of Lincoln Center”.

 

lincoln

Lincoln Center

 

Het “Lincoln Center for the Performing Arts” bestaat uit een gebouwencomplex dat zich uitstrekt over meer dan zes hectare tussen 9Th en 10Th Avenue en West 62nd en West 66Th Street. Het is het grootste culturele Mekka in zijn soort ter wereld, gebouwd op de ruines van een volkswijk die vlak voor de moord door de sloophamer nog diende als decor voor de verfilming van West Side Story. Ironisch, als je weet dat Leonard Bernstein een van de eerste componisten was die er zijn stokje zwaaide voor de New York Philharmonic.

 

Op het binnenplein staat een schoolorkest verdienstelijk te ‘jazzen’. Dat is hier gebruikelijk. Zo kunnen jonge muzikanten achteraf beweren dat ze in het Lincoln Center zijn opgetreden. Kaartjes voor de tour kopen we in de benedenverdieping van de Metropolitan Opera House. Nog tijd voor de souvenirwinkel, de toiletten en een half uur later kan de tour beginnen. Gids van dienst is de kleine, grijze Allison, die met haar wespentaille wel lijkt op een bejaarde diabolo met bril. Allison is een verwoede operaliefhebster en doet de tour nu al tien jaar. Ze geeft ons elk een badge want we gaan plaatsen binnen die gesloten blijven voor wie de 13,50 dollar niet heeft betaald. Grote teleurstelling: fotograferen en filmen zijn niet toegestaan.

 

nyst-a

 Daarom heb ik een foto van iemand anders gepikt (State Theatre)

 

Allison neemt ons in het daaropvolgende uur mee naar de belangrijkste zalen van het complex: de Metropolitan Opera House, Avery Fisher Hall en de New York State Theater waar ze ons een kijkje achter –of liever voor- de schermen gunt. Onze kleine groep past precies in een kleine, hermetisch afgesloten cabine die een vergezicht biedt op het podium waar een repetitie aan de gang is. Van hieruit ziet een regieassistent mogelijke fouten die voor de regisseur op of vlak voor het toneel verborgen blijven. In Avery Fisher Hall legt Allison ons uit hoe abominabel de akoestiek er oorspronkelijk was. Maar na een reeks verbouwingen staat de reusachtige concertzaal vandaag bekend als een van de beste ter wereld. Elk vreemd ogend ornament, kronkel of boog langs de zijflanken, naast het podium of aan het plafond zijn strategisch geplaatst om je een perfecte geluidskwaliteit te geven, waar je ook zit. En Allison kan het weten, want ze heeft op elke plaats gezeten, ook in de fenomenale operazaal van de MET.

 

002-center

 

 

Na de tour is het mysterie over het gebrek aan belangstelling voor dergelijke activiteiten groter dan ooit. Aan het mooie weer kan het al vast niet liggen, want de temperatuur in New York is nog altijd ruim vijftien graden lager dan normaal. Je vraagt je dan ook af waarom burgemeester Bloomberg zich drie dagen later zorgen maakt over de opwarming van de planeet. Nu ja, op Earth Day is ook in New York de temperatuur opgeklommen tot boven de 25 graden. Tijd om te vertrekken.

14:59 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amerika, 034, lincoln center, reistips, new york |  Facebook |

03-05-07

Klassenstrijd in maatpak

We duiken een van de vele metrogaten van Grand Central binnen, op weg naar het Lincoln Center. Op straat proberen een viertal heren in maatpak pamfletten in de handen van schichtige voorbijgangers te duwen. Met weinig succes. Behalve bij mij. Ik graai een pamflet en duik er de metro mee in. Achter mij klinken slagzinnen tegen de hebzucht van de bedrijven. Wat raar, ook in Amerika? 

 

SH101197
Pamflet tegen hebzucht patronaat...
 
Het vlugschrift bloklettert: “Stop ondernemingshebzucht! Clear Channel Outdoor valt banen van arbeiders- en middenklasse in Boston aan. Is New York binnenkort aan de beurt?” Wat blijkt? In Boston zijn de werknemers van Clear Channel Outdoor in staking omdat ze een loonsvermindering met 30% weigeren. Wie kan ze ongelijk geven? “En dat terwijl hun koffers gevuld zijn met honderden miljoenen dollars winst,” gaat het vlugschrift verontwaardigd verder.

 

Clear Channel Outdoor (CCO) is een machtig mediaconcern met wereldwijde vertakkingen. De hoofdzetel bevindt zich in Texas, de staat waar de broer van president Bush de scepter zwaait. Een van de door CCO gecontroleerde radiozenders pakte enkele jaren geleden uit met een boycot van de Dixie Chicks, omdat de countrymeidengroep het had aangedurfd kritiek te leveren op de president. Het pamflet brengt die episode maar al te graag in herinnering, want kritiek op Bush is vandaag een stuk populairder dan Bush zelf. Je ziet het overal: op sleutelhangers, magneten, koffiebekers en uiteraard T-shirts: “Ik was al tegen Bush toen het nog niet in de mode was.”

 

newchicks

 

De actievoerders waarschuwen de New Yorkers dat hen hetzelfde te wachten staat. “Dat betekent minder belastingsinkomsten voor New York en meer winst die terugvloeit naar Texas” legt het pamflet uit, in een wanhopige poging om solidariteit op te wekken. Het korte, duidelijke verhaal eindigt met een oproep om de CEO van CCO, Paul Meyer, op te bellen (212-221-3100) en hem te vragen zijn arbeiders in Boston en New York eerlijk te behandelen. Ook op het vlak van klassenstrijd zijn Amerikanen ontroerend naïef. Maar het feit dat zelfs mannen in pak en das zich ervan bewust zijn dat ze een vogel voor de kat zijn in de kapitalistische winstlogica, en daarvoor op straat komen, en dan nog in Amerika, doet toch deugd… Allez, mij toch…

01-05-07

Broadway: old people rule

“En hoe was het eten?” is bij mijn terugkomst uit de VS doorgaans de tweede vraag na “Blij dat je terug thuis bent, zeker?” Of ook nog: “Lekker eten in New York, hé?” Ik zou het niet weten. ’s Avonds zit ik liever in een theater dan op restaurant.

 

SH100985

Times Square: hart van theaterland

Een Broadway show begint normaal gezien om 7 of om 8 uur, precies rond etenstijd. Heb je nog niet gegeten, dan zit je de hele voorstelling met een rommelende maag. Met een diner achter de kiezen loop je het risico in te dutten en in mij geval te snurken. In beide gevallen verbrodt je de voorstelling voor jezelf en de mensen om je heen. Bovendien kan je op restaurant niet rustig eten als je weet dat je binnen zoveel tijd in het theater moet zijn.

 

Daarom kies ik voor een hotel waar de kamers zijn uitgerust met een kitchenette zodat ik mijn eigen potje kan koken. Voorbeelden zijn Radio City Appartments, pal in het midden van het theaterdistrict, of de wat verder gelegen Eastgate Tower in de buurt van Grand Central. Een kamer met keuken of een studio geeft je bovendien het gevoel dat je in Manhattan woont. Je gaat er naar de supermarkt, giet er je aardappelen af, bakt er een eitje voor het ontbijt… Heerlijk. Ben je een luiwammes of een verwend nest, dan ga je natuurlijk beter naar een normaal hotel.

 

SH100995

Veteranen Angela Lansbury en Marian Seldes in 'Deuce'  

 

Goed, terug naar het theater. Voor mij betekent New York Broadway en Broadway New York. Over Broadway heb ik een aparte blog zodat ik er hier niet teveel zal over uitweiden. Alleen dit: de prijzen zijn sinds vorig jaar met een schandalige 10% gestegen, waardoor een orkestbak- of balkonplaats vandaag aftikt op 111,50 dollar. Gelukkig is het groene biljet in het laatste jaar met ongeveer evenveel procent ontwaard ten opzichte van de euro, maar dat is geen excuus. Andere vaststelling: de bejaarden hebben Broadway veroverd. En dan heb ik het niet zozeer over het publiek (hoewel…), maar vooral over de spelers.

 

SH101000

Vanessa Redgrave alleen op de planken 

 

Neem nu 45Th Street, een straat met een viertal Broadway theaters. In het Music Box Theater loopt vanaf 6 mei ‘Deuce’ met de 81-jarige Angela Lansbury en de 79-jarige Marian Seldes. Bijna vlak tegenover staat in het Booth Theater de 70-jarige Vanessa Redgrave alleen op de planken in ‘The Year of Magical Thinking’. Steek Broadway (de straat) over en je komt aan het Lyceum Theater waar de 78-jarige Christopher Kapitein Von Trapp Plummer samen met Brian Dennehy, een snaak van 69, de hoofdrol vertolkt in ‘Inherit The Wind’. Maar ook in musicals laten de bejaarden zich niet onbetuigd, zoals de 75-jarige Mary Louise Wilson die schittert in ‘Grey Gardens’.

 

SH101006

Christopher Plummer: The Sound of Old Music 

 

Nu ja, in Amerika is het niet zo ongewoon dat mensen tot op zeer hoge leeftijd blijven werken. Ze komen nu eenmaal niet rond met hun pensioen. Uiteraard geldt dat laatste niet voor Broadway sterren. Sommige levende legendes takelen af op scène tot ze doodvallen. Een nieuwe trend bij de oude generatie is een show waarin ze terugblikken op hun carrière: Chita Rivera (1933) danste zich bijna te pletter in ‘Chita Rivera, A Dancer’s Life’ (van 23 november 2005 tot 19 februari 2006). Begin 2002 triomfeerde de toen 80-jarige Golden Girl Beatrice Arthur in ‘Bea Arthur on Broadway’ in het Booth Theater. In hetzelfde jaar gaf Elaine Stritch, toen 77, een onvergetelijke show in het Neil Simon Theater: ‘Elaine Stritch at Liberty’. Voor mij niet gelaten, want ik wil er toch ooit eentje live meemaken voor het te laat is…

 

Stritch%20PR%20PhotoSM

Elaine Stritch: grandioze one woman show 

 

En om te antwoorden op de beginvragen: het eten in New York is zeer lekker want ik maak het zelf klaar, en neen, ik ben nooit echt blij terug thuis te zijn want ik verlaat New York telkens weer met pijn in het hart. 

11:42 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 032, broadway, new york, amerika |  Facebook |