30-04-07

Monsterapplaus probeert controverse rond Cheney te doen vergeten

Ooit zat ik met twee man en een paardenkop te applaudisseren als een gek in een Festival Off theater in Avignon. Meer spelers op de planken dan toeschouwers in de zaal. Je probeert dat te compenseren door zo luid en lang mogelijk in je handen te klappen. En je weet van geen ophouden omdat die verdomde acteurs blijven buigen en lachen en het vertikken om op te krassen. In Provo viel Dick Cheney onlangs een gelijkaardig applaus te beurt aan de Brigham Young University.

 

Ondertussen ben ik twee weken weg uit Provo, maar om mijn verhaal af te maken heb ik even getelefoneerd naar Amerika. Uiteindelijk kwam een honderdtal protesterende studenten opdagen, in alle stilte uiteraard, met bordjes “Mormonen voor de vrede” en “Maak soep, geen oorlog” (!) in de hand. Geen massale opkomst, maar toch genoeg om de nationale pers te halen. Het protest aan BYU ging zelfs Newsweek niet onopgemerkt voorbij.

 

490aba7e-8e7d-42bf-a8ed-3c0d24098c2a_ms

 

In zijn veertien minuten toespraak hield Cheney zich ver weg van politieke uitspraken. Bij zijn introductie kon hij rekenen op een overdonderend applaus waarmee de studenten de controverse rond zijn bezoek wilden wegklappen. Maar net als ons handengeklap in Avignon was er iets onechts aan het enthousiasme. De tweespalt rond zijn visite reikt trouwens verder dan BYU, getuige ook de reactie van Robert Poort op vorige artikels.

17:43 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 031, provo, cheney, byu, mormonen, bush |  Facebook |

28-04-07

In snelvaart door de MET

Ik heb nooit goed mensen begrepen die zich een citytrip niet kunnen voorstellen zonder ten minste één museum binnen te wippen. Een museumshop, ja. Daar kan je ten minste kopen wat je ziet. Maar kijken zonder kopen… dat is aan mij niet besteed. Iedereen die mijn appartement heeft bezocht, zal daarvan getuigen.

 

PICT6731_NYC_Metropolitan_Museum_of_Art
 
Omdat ik het beu ben telkens bij mijn terugkomst uit New York versleten te worden voor cultuurbarbaar omdat ik alweer de MET niet bezocht heb, omdat het nog altijd slecht weer is en omdat we toch in de buurt zijn, lopen we Central Park door op weg naar een van de belangrijkste kunstmusea ter wereld: de Metropolitan Museum of Art. Maar hoe je een weg banen door een kunstcollectie van meer dan twee miljoen stuks? Wat voor zin heeft het te paraderen tussen Egyptische, Romeinse, Griekse, Afrikaanse, Aziatische, Oceanische, Midden-Oosterse, Byzantijnse en Islamitische kunstschatten als je er geen snars van afweet? Gelukkig kan je in de MET –volledig gratis- gegidst worden langs enkele hoogtepunten. Een aangename, leerrijke, en vooral korte manier om een flinke dosis cultuur op te doen. En ook om aan de weet te komen wat die hoogtepunten juist zijn…
 
SH100895

Huiskamer van de Little House, Wayzata, Minnesota van Frank Lloyd Wright (1912-14)

Na het passeren van de metaaldetector, het afgeven van onze tassen (mijn camera en fototoestel moet ik bijhouden; je mag foto’s nemen in de Met zonder flash, maar niet filmen) en het betalen van het gesuggereerde entreegeld (20 dollar de man; er is geen vaste inkomprijs dus je mag veel minder geven, het enige dat je riskeert is een kwade blik van de kassier, maar hé, waarom moet die je leuk vinden?) kan onze verkenningstocht beginnen. De indrukwekende inkomhal krioelt van de bezoekers, maar wij staan moederziel alleen onder het bordje ‘Guided Tours’, vlak achter de kassa’s. Dan duikt uit het niets een gebrilde dame op jaren op: “Hi, I’m Pat. You’re here for the tour?” Ze lijkt niet verbaasd dat we maar met zijn tweetjes zijn. Enkele minuten later duiken nog een koppel op uit Boston en twee uit Canada. Om klokslag twee schiet Pat als een pijl vooruit: “Follow me!”

 

SH100886

Begin van de tour 

 

Pat is een dame die er geen gras laat over groeien. Indien er een Olympische record museumbezoek bestond, won ze met vlag en wimpel. In ijltempo sleurt ze ons mee van een marmeren standbeeld van een kouros naar het zestiende-eeuwse hoofd van een Oba, van het harnas van George Clifford van Cumberland naar het portret van Gertrude Stein van Picasso, van Aristoteles met het hoofd van Homerus van Rembrandt naar Madame Georges Charpantier van Renoir, van de huiskamer van Little House Wayzata van Lloyd Wright naar het bijeen gespatte Autumn Rhythm van Jackson Pollock, het eindpunt van de toer.

 

SH100904

Eindpunt: flink uitgedund...

 

Op nauwelijks één uur zijn we door de meeste zalen gevlogen, hebben hier en daar een afdeling gezien die een terugkeer waard is (die Tiffany's!), en ontzettend veel bijgeleerd. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de militaire groet zijn oorsprong vindt in de middeleeuwen, toen een ridder zijn vizier eerst omhoog klikte om zijn tegenstander recht in de ogen te kijken alvorens hem op zijn lans te spiezen. Interessant hé? Of dat de Grieken de eersten waren die de armen van een standbeeld los van het lichaam bijtelden. Of dat Picasso bij het schilderen van het portret van Gertrude Stein beïnvloed was door de Afrikaanse beeldhouwkunst.

 

SH100890

Harnas van George Clifford, Derde Graaf van Cumberland (ca 1580)

Pat koerst door meer dan tweeduizend jaar kunstgeschiedenis en legt verbanden tussen tijdperken en continenten alsof ze het over keukenrecepten heeft. Telkens ik een foto neem, moet ik een tandje bijzetten om de inmiddels tot vier man uitgedunde groep bij te benen. De rest moest opgeven of overleed schielijk onderweg. Wie durft nu nog zeggen dat musea saai zijn?

 

SH100883
Marmeren standbeeld van een kouros of jongeman (ca 585 v.C)

 

 

SH100887

Hoofd van een Oba (ca 1550) uit Nigeria (hof van Benin)

 

SH100905

Autumn Rhythm, Jackson Pollock (1950)

 

SH100906

Rodin was niet bij Pat's hoogtepunten...

12:26 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: metropolitan museum of art, 030, humor, new york, amerika |  Facebook |

27-04-07

Roosevelt Island

Tussen het westen van Manhattan en Queens ligt Roosevelt Island, een dunne eilandstrook van drie kilometer lang en 240 meter smal op zijn breedste punt. Geen toeristische trekpleister, maar zeker een ommetje waard als je in de buurt van Central Park bent.

 

SH101074

Roosevelt Island: zicht op Manhattan

Het eilandje zelf heeft niet veel meer te bieden dan een uniek zicht op Manhattan vanuit een minder vertrouwde hoek. Maar de trip naar Roosevelt Island moet je niet zozeer doen voor de bestemming maar wel voor de verplaatsing. Sinds 1989 kan je het eiland weliswaar bereiken met de metro, maar een veel aangenamer en indrukwekkender manier is via de luchttram die tot 76 meter boven de East River zweeft. De cabine scheert vlak langs de vervaarlijk gammel uitziende Queensboro Bridge en trakteert je op een spectaculair panorama. Filmliefhebbers kennen de luchttram misschien van Spider Man. Aan het einde van de film blaast de Green Goblin (William Dafoe) het tramstation op waardoor een groep schoolkinderen in een cabine blijft bengelen. Bekijk dus eerst dat fragment alvorens je de luchttram neemt (station bevindt zich op westoever van Manhattan ter hoogte van 61th Street, toegang met gewone metrokaart) .

SH101103

Begin van de rit 

 

Roosevelt Island was vroeger een beetje het Alcatraz van New York, maar toen heette het nog Blackwell’s Island (tot 1921) en Welfare Island (tot 1973). Het eiland herbergde een gevangenis, een instelling voor zwakzinnigen en was ook een ballingsoord voor pokkenpatiënten. Nobele gevangenen waren ondermeer de Russische anarchiste Emma Goldman (voor diverse politieke activiteiten), de rondborstige actrice Mae West (voor openbare zedenschennis in haar toneelstuk Sextette) en blueslegende Billie Holiday (voor prostitutie). In 1973 werd de smalle strook die tot het district Manhattan behoort, genoemd naar voormalig president Franklin Delano Roosevelt.

 

SH101091

76 meter boven East River 

 

Roosevelt Island telt een kleine tienduizend inwoners. Velen wonen in sociale flats, maar de rijkere middenklasse is er duidelijk in opmars. Aan beide uiteinden van het eiland staan gebouwen van het Coler-Goldwater ziekenhuis, gespecialiseerd in geriatrie en rehabilitatie van patiënten die zichzelf niet kunnen behelpen, maar niet langer kunnen verblijven in een gewoon hospitaal. Ik kwam er eentje tegen, op een steenworp van de luchttram en een boogscheut van de kliniek.

 

SH101081

Cabine van de luchttram 

 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

 

SH101092

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

SH101155

Geen commentaar

12:50 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 029, roosevelt island, luchttram, new york, amerika, reistips, humor |  Facebook |

26-04-07

Een dagje Queens

Herinner je hoe Regan MacNeil in de horrorklassieker The Exorcist haar hoofd 180 graden omdraaide, tot groot jolijt van het publiek? Welnu, voor die kunstgreep werd noch Linda Blair, noch haar stand-in Eileen Dietz de nek omgedraaid, maar wel een mechanische pop gebruikt (hoe komen ze erbij?). Welnu, die pop kan je naast andere props bewonderen in het Museum of the Moving Image, gelegen aan de historische Astoria studio’s in Queens.

 

SH100955

The Exorcist: De goede oude tijd van voor de computeranimatie...

Veel mensen verwarren New York met Manhattan. Dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk, aangezien vrijwel alle symbolen van de stad zich daar bevinden. Manhattan is echter de kleinste van de vijf wijken (boroughs) van de stad New York. De andere zijn de Bronx, Brooklyn, Staten Island en Queens. Queens is bij ons vooral bekend als de plaats waar Kim en Justine gingen lopen met de beker van de US Open, het laatste Gran Slam tornooi van het seizoen dat doorgaat in de USTA Billie Jean King National Tennis Center in het Flushing Meadows-Corona Park van Queens (om adem te besparen volstaat Flushing Meadows).

 

Tennis is een van de weinige reden waarom landgenoten zich de moeite getroosten om naar Queens af te zakken. Maar je hoeft echt niet uitgekeken te zijn op Manhattan om een kort bezoekje te brengen aan de grootste en etnisch meest diverse wijk van New York. Niet dat er zo gek veel te beleven valt. Tijdens ons eerste bezoek vielen we al kuierende bijna in slaap van verveling. Maar twee locaties zijn echt de moeite waard, als je ten minste een film buff en hardcore fan van New York bent.

 

SH100960

De Unisphere in Flushing Meadows Park, Queens

Het eerste is het Flushing Meadows-Corona Park waar je de overblijfselen van de Wereldtentoonstelling van 1964/65 kunt bewonderen. Het opvallendste monument is de Unisphere, een indrukwekkend metalen wereldbol die de wereldwijde onderlinge afhankelijkheid moet voorstellen. Het monument, een gift van de United States Steel Corporation, is opgedragen aan de ‘Verwezenlijkingen van de mens op een krimpende planeet in een uitbreidend universum” (waar is de flair van toen gebleven?). Vlakbij het monument moet je even binnenwippen in de Queens Museum of Art. Daar kan je een verbluffend gedetailleerde maquette van New York bewonderen. Zo krijg je in één oogopslag een fantastisch gevoel van oriëntatie in de stedelijke jungle van de grootste Amerikaanse metropool. Je ziet meteen hoe klein Manhattan afsteekt tegenover de andere boroughs (op de metroplannen staat Manhattan proportioneel te groot uitgebeeld, anders krijg je er alle metrohaltes niet op).

 

SH100931

 

Een andere must in Queens is het Museum of the Moving Image, gelegen aan de Astoria studio’s, de geboorteplek van Paramount die later verhuisde naar de westkust. Na een grondige opknapbeurt is de site vandaag weer uitgegroeid tot de belangrijkste filmproductiefaciliteit na Hollywood. Het is de vestigingsplaats van de Kaufman Studio’s waar ondermeer Sesamstraat, The Cosby Show, Law & order en Spin City worden geproduceerd. Vlak tegenover het filmmuseum staat het nieuwe gebouw van de Frank Sinatra School for the Arts in de steigers.

SH100936

Vernieuwde Astoria studio's

In tegenstelling tot de studio’s, is het filmmuseum open voor het publiek. Bovendien mag je er filmen en fotograferen, zolang je maar geen flitslicht gebruikt. Je begint je verkenningtocht op de derde verdieping (eigenlijk de tweede verdieping, maar in Amerika is de gelijkvloerse verdieping de eerste verdieping, dus de tweede verdieping is de derde verdieping als je mij kunt volgen). Daar vindt je net als in het filmmuseum van Brussel (dat nu toe is wegens verbouwingen) allerlei attributen uit de beginjaren van de cinema, maar ook van de televisie. Bijvoorbeeld de eerste camera voor kleurentelevisie uit 1942!

 

SH100942

 

De tweede verdieping is volgepropt met props uit bekende films: de pruik van Madeline Kahn als bruid van Frankenstein in Young Frankenstein, of die van Elizabeth Taylor als Cleopatra. Het punkkapsel van Robert De Niro als Travis Bickle in Taxi Driver, de zwarte krullenbol van Cher als Loretta Castorini in Moonstruck, de prothese die Marlon Brando in de mond nam om Don Corleone in The Godfather een uitgezakt gezicht te geven, de protheses die het hoofd van John Hurt een olifantenlook gaven in The Elephant Man. Maar ook de mechanische pop van Linda Blair waarmee William Friedkin de mensen de zaal uitjoeg bij de vertoning van The Exorcist, de hele garderobe van de cast van Chicago, de jurk die Glenn Close droeg in Dangerous Liaisons, maquettes van ruimteschepen van Star Trek, het masker van Chewbacca uit Star Wars en nog veel, veel, veel meer.

 

SH100952

vlnr: pruik van Madeline Kahn in Young Frankenstein, Liz Taylor in Cleopatra, Robert Di Nero in Taxi Driver, Meryl Streep in Silkwood en Cher in Moonstruck 

SH100957

Garderobe van cast Chicago

Op de benedenverdieping kan je een kleine reis maken doorheen de nog korte geschiedenis van de videospelen. Het leuke is dat je alle toestellen daadwerkelijk mag gebruiken. Heimwee naar Donkey Kong? Geen probleem, wip voor een gratis spelletje even binnen in het filmmuseum van Queens. Natuurlijk maken de vele interactieve activiteiten het museum een gedroomd doelwit van scholen. Je moet je dus vaak een weg banen tussen enthousiaste scholieren die blijkbaar nog altijd evenveel kunnen genieten van primitieve videospelletjes als ik in de vroege jaren tachtig. Enige verschil: toen waren het futuristische spelen waar ik als overjarige puber niets van bakte.

Tot slot is er de souvenirshop, opengehouden door  -echtwaar, ik overdrijf niet- twee dames van dik in de tachtig. Het kost dan ook wat tijd en geduld vooraleer de eerste de prijs op mijn beker heeft ontcijferd, en de tweede het getal heeft ingetikt. Alleen met de hulp van een jonge vent met baard (de museumdirecteur?) kunnen ze de klus klaren. Het contrast tussen de ongeduldige tieners aan de kassa, en de beverige besjes die het jonge grut op de wenken proberen te bedienen, is schrijnend. Tja, ook dat is Amerika.

SH100946

Videospelen uit de oude doos

SH100947

de voorouders van radio en tv

SH101152

mijn enige souvenir: lange wachttijd aan de kassa....

25-04-07

Een blik achter de tv-schermen

Een blik achter de tv-schermen

 

Maandag 16 april. De stortregen in New York heeft plaats geruimd voor een kogelregen in Virginia. Alle zenders pakken uit met breaking news. Een ideale dag om de NBC-studio’s te bezoeken.

 

100_2603 

GE Building, Rockefeller Center

 

Plaats van de afspraak is de eerste verdieping boven de souvenirwinkel van NBC (National Broadcasting Company). De ticketjes hebben we de dag voordien gekocht, 18,5 dollar het stuk. En dat voor een rondleiding van ongeveer zeventig minuten. Voor een tv-freak als ik met een overmaatse belangstelling voor zelfs de meest ondermaatse onderwerpen is dat zeker geen weggegooid geld.

 

De NBC-studio’s bevinden zich in de General Electric Building, de rijzige art-deco toren van het Rockefeller Center. Tussen haakjes, als je moet kiezen, bezoek dan eerder het observatiedek van de 259 meter hoge wolkenkrabber. Ook niet goedkoop (17,50 dollar), maar je wordt er getrakteerd op een zicht op Manhattan dat je onderkaak tot aan je navel laat zakken. En in tegenstelling tot het vergezicht dat je op de Empire State Building kunt bewonderen, heb je hier een prachtige kijk op… de Empire State Building.

 

100_3795

Panorama op 'Top of the Rock'

Maar goed. Terug naar NBC. Eerste teleurstelling: fotograferen niet toegelaten, filmen nog minder. Kwestie van copyright… Volgens mij is de echte reden de ongelooflijke rommel in elke ruimte die je binnenstapt. Je kunt je niet voorstellen wat voor een artisanale varkensstal een dergelijke tv-studio wel is. Eerst worden mijn ogen naar boven gezogen richting tropisch regenwoud van spotlights dat elk studioplafond overwoekert. Vervolgens daalt mijn blik naar de wirwar van stoffige rekwisieten, kabels, versleten meubels en andere rommel, kriskras verspreid over de vloer. Dat hier niet meer mensen verongelukken…

 

100_2599

Art deco kunst Rockefeller Center

 

Nu goed, wat krijg je voor je geld? Voor de eigenlijke toer start, ben je al tien minuten onderweg door gangen en liften en om te beginnen: een metaaldetector. De eerste stop is een klein theatertje waar onze gids Greer, een curieuzeneus van het zuiverste water, wil weten waar iedereen vandaan komt. “Dallas”, “Boston”, “Canada” (Wauw)… “Belgium” (Okay, you guys win…) Terwijl ik mijn handen ineenhaak en ze boven mijn hoofd troon, lispelt de vent naast mij verongelijkt “Israel”, maar geen kat heeft hem gehoord. Trouwens, de winnaar is al uitgeroepen. Volgt een filmpje dat in acht minuten de geschiedenis van NBC schetst. Ik associeer NBC vooral met de Tonight Show van Jay Leno, maar NBC is ook de bakermat van sommige van mijn favoriete klassieke tv-series zoals Columbo of The Golden Girls. Of nog vroeger: Bonanza! Recente niet onaardige shows van de tv-fabriek zijn Will & Grace, Seinfeld en Monk.

 

goldengirls

The Golden Girls 

 

Na het reclamefilmpje worden we naar de controlekamer gegidst, waar we vanachter een dik glazen raam een blik worden gegund op de monitoren die verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse programmering van een slordige 100 tv-uren. Daarna krijgen we een paar studio’s te zien, waaronder Studio 8H waar Saturday Night Life wordt opgenomen. Daar kunnen we even zitten op de bovenste rij van de bovenste publiekstribune, waar de woorden van de gids verloren gaan in het lawaai van een reusachtige cellofaantape die door werklieden op de benedenvloer rond een gigantische maar ondefinieerbare stapel rekwisieten wordt gewikkeld.

 

100_2608

Rockeller Center: ook kunstcentrum

 

Na de studio’s worden we druppelsgewijs een controlekamer binnengeloodst, waar we eerst moeten plaatsnemen achter een nep nieuwsbureau voor een foto. Daarna pikt Greer twee vrijwilligers uit het publiek: een knaap van pakweg 15 die het nieuws moet voorlezen, en zijn schaapachtige vader die voor een green screen het weerbericht mag presenteren. Dat voor de ogen van de rest van de groep. De toer eindigt als vanzelfsprekend in de souvenirshop, waar je voor een kleine 20 dollar je portret als nieuwsanker en twee magneetjes met dito miniportretjes ontvangt. Heb je nog geld over, dan kan je dat spenderen aan een beker, T-shirt of baseballpet met het NBC-logo of je favoriete show. Mijn geld is op.

 

SH101149

 

24-04-07

Een natte zondag bij Genette, de Rockette

Een natte zondag bij Genette, de Rockette
 

Terwijl België zucht onder tropische temperaturen, verdrinkt New York in de ergste stortregens van de laatste dertig jaar. Dat we dat mogen meemaken. De riolen slagen er nauwelijks in het gutsende water te slikken. Vanuit roestige roosters en witrood gestreepte schoorstenen spuwen de ingewanden van de stad nog ostentatiever dan gewoonlijk hun witte rookwolken de grauwe lucht in. New York lijkt meer dan ooit op Gotham City. Waar is Batman?

 
SH100793

 

Onze jassen en baseballpetjes zijn machteloos tegen zoveel watergeweld. We zoeken onderdak in de Broadwayshop van Times Square waar we geen musicalsouvenirs, wel paraplus kopen. In de cadans van de paardenmolen bewegen onze regenschermen op en neer door de uitgedunde menigte van Times Square, richting Rockefeller Center. Maar de zondvloed zal onze pret niet bederven. Er valt genoeg te beleven in de Big Apple.  Rockefeller, RCA en Roxy 
100_2595

Onze eerste stop is de legendarische Radio City Music Hall. In de nasleep van de beurscrash van 1929 besliste John D. Rockefeller Junior om een volledig nieuw gebouwencomplex neer te poten in Midtown Manhattan. Het futuristische Rockefeller Center moest een baken van optimisme en hoop worden in het door de Grote Depressie geteisterde New York. Commerciële partner van het megalomane project was de Radio Corporation of America, beter bekend in de afgekorte versie RCA. Hat mediaconcern overvleugelt ondermeer het radiostation NBC en de filmstudio RKO die met King Kong (1933) de lont aan mijn kinderlijke begeestering voor New York deed ontbranden, maar dat geheel terzijde.

 SH100871

Het podium van radio City Music Hall

Rockefeller en RCA namen het theatergenie “Roxy” Rothafel onder de arm om een unieke schouwburg uit de grond te stampen. Radio City Music Hall moest een paleis voor het volk worden. Een plaats waar Jan met de pet tegen betaalbare prijzen kon genieten van vertier van topklasse. De Amerikaanse versie van brood en spelen. De dam van miljonairs tegen het socialisme dat zelfs de Amerikaanse arbeidersklasse had aangestoken. Maar het project blijft tot vandaag verbazen. Radio City is een adembenemende, feeërieke stad binnen de stad. Metropolis binnen de metropool. De Music Hall alleen neemt een volledige New Yorkse huizenblok in beslag en is daarmee het grootste overdekte theater ter wereld. Eind jaren negentig werd het complex na een grondige opknapbeurt in zijn oude glorie hersteld. Als je er geen voorstelling kunt bijwonen, is een rondleiding zeker de moeite waard, want het gebouw is een attractie op zich.
 De toer… 
SH100797

De indrukwekkende lobby

Onze gids is de rondborstige Pat. Ze dreunt voor de elfhonderdste keer met onvervalst Amerikaans enthousiasme haar verhaal af. Ik vergaap me aan zoveel art-decopracht waardoor haar woorden voor mij verloren gaan. Pat gunt ons een blik op de imposante hydraulische pompen onder het podium, een indrukwekkend staaltje techniek uit de jaren dertig dat zelfs de recente restauratie heeft overleefd. Daarna troont ze ons mee naar de bovenste verdieping, waar we oog in oog komen te staan met een Rockette.

SH100855

Genette, de Rockette

De danseres lijkt wel ontsnapt uit een cartoon, zowel qua beeld als geluid. “Hi. Ik ben Genette, een van de 200 Rockettes…” Ik begrijp dat de meisjes tussen 1m70 en 1m75 groot zijn, maar zo staan opgesteld dat ze allen even lang lijken. De Rockettes zijn wereldbekend voor hun precisiedans. Ze gooien bijvoorbeeld gelijktijdig hun benen de lucht in (een voor een wel te verstaan). “Tot op ooghoogte” verklaart Genette, wat meteen de symmetrie verklaart. Ook Pat getuigt dat manoeuvre ooit te hebben uitgeprobeerd, maar het is haar maar een keer gelukt. Ik zoek tevergeefs naar een zwart kruis op haar voorhoofd. Na enkele beleefdheidsvragen vanuit het publiek mogen we in kleine groepjes samen met Genette op de foto. Maar eerst is er gelegenheid voor enkele soloshots. Ik kiek en maak me uit de voeten. Het thuisfront heeft al genoeg gelachen.

SH100818

...maar ik ook (foto Jean Lievens)

 

SH100830

De hydraulische pompen onder het podium (sorry, flash niet toegestaan)

 

SH100868

Lusters in de grote lobby

SH100798

Balkon in grote lobby

SH100869

Drinkfonteintje

SH100835

De herentoiletten op de kelderverdieping

SH100847

I love Bette, een van de sterren die recent optrad in radio City Music Hall

SH100842

Oude Rockettes....

 

 

 

 

16:09 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 026, radio city, rockefeller, new york, amerika, reistips, humor, jean lievens |  Facebook |

19-04-07

Coming soon...

SH100854
A Day with a Rockette....
SH100890

A Day at the Museum

SH100881
A Day in the park

SH100753

A Day in Town

15:48 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-07

Pottenjacht

Pottenjacht

 

Waar koop je een pot in New York? Niet waar koop je pot, maar 1 pot. Beter niet vragen aan de man in de straat. De kans is groot dat hij niet eens een keuken heeft. Koken is aan New Yorkers niet besteed, dat weet een kind. Ruimte in Manhattan is krap en duur. Waarom een vierkante meter besteden aan een keuken, als een ijskast en microgolf volstaan? Maar ik vind dat het iets heeft om spaghetti af te gieten tussen de wolkenkrabbers. Dus: ik wil een pot. En een vergiet.

 

Enkele jaren geleden was ik dapper spaghetti aan het koken in Radio City Appartments, een uitstekend gelegen hotel op 49th Street. Aangezien wij eerder ons geld besteden aan theater dan aan restaurants, koken we liever ons potje zelf. Bij het afgieten van het kookvocht, glipte het deksel weg en belandde het kokende sop op mijn blote voet. Gevolg: “The Little Shop of Horrors” was voor mij “The Little Show of Horrors”. Dus: ik wil een goede pot. En een vergiet.

 

Vijfentwintig blokken verder stap ik de Kmarkt binnen. Ik vind wat ik zoek: een spaghettipot mét ingebouwd vergiet. Mijn geluk kan niet op. Maar wat met de saus? Met het potje in de hotelkamer krijg je nog geen baby gevoed. Maar nog eens 15 dollar extra? Nee. Op mijn terugweg passeer ik een bric-à-brac van het Leger des Heils. Dezelfde sauspot als bij Kmarkt, maar voor een schamele 4,99 $. Plus: het is voor een goed doel (wat doet het Leger des Heils eigenlijk?).

 

Gewapend met twee potten ben ik terug op de kamer. De spaghettisaus pruttelt dat het een lust is. Maar wacht… ik riek iets verbrand…   

 

SH100786

 

SH100736

net gekiekt om de hoek

SH100762

 

19:02 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (2) | Tags: new york, humor, 025, amerika, reistips |  Facebook |

Aankomst in New York

Aankomst in New York

 

Vanmorgen voert een shuttle me van Provo naar de luchthaven van Salt Lake City. Aan het stuur het evenbeeld van Richard Farnsworth, beter bekend als Alvin Straight. In de roadmovie ‘The Straight Story’ van David Lynch, tuft hij met zijn John Deere grasmaaier van Iowa naar Wisconsin om zijn verloren broer te gaan opzoeken. Mijn Alvin snelt op de derde rijstrook, exclusief voorbehouden voor wagens met meer dan één persoon, in ijltempo naar Salt Lake. Mijn medepassagiers: drie grijze heren in pak en das en een halfjonge dame in mantelpak en décolleté. Geen spoor van spijt te bekennen omdat ze het rustige Provo moeten inruilen voor het jachtige ‘D.C.’.

 

Ik daarentegen, hoezeer ik ook verlekkerd ben op New York, laat Provo achter vol weemoed. De weemoed van de Heren van Zichem en Jeroom en Benzamien. Het opklarende gezicht van de oude chauffeur als ik hem –volkomen oprecht- zeg hoe prachtig ik Utah vind. De opgewekte frisheid van de jonge kelners in de Art City Trolley, een nostalgisch en vooral kitscherig restaurant in Springville (zeker eens binnenspringen als je in de buurt bent), waar we mijn afscheid hebben gevierd. De ouderbijeenkomst vlak daarvoor, om een schoolreis naar Moab en Grand Junction (Colorado) te bespreken. Driekwartier bekvechten over de voordelen van de sandwich tegenover de nadelen van de barbecue. Wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn.

 

Het is koud in New York. Opvallend veel rokers op straat, trappelend en kleumend, in en voor portieken, luid pratend, hard lachend, gemengd met hoesten. Hoofd schuin naar achter, gepruilde lippen en dan maar blazen. Een rookstraal stuwt omhoog.  Mijn zin in een sigaret is nog niet volledig uitgestorven, maar die zielige bedoening helpt.

 

Na een turbulente vlucht, een helse taxirit van JFK naar Manhattan, de aankomst in het Eastgate Tower Hotel en een koortsachtig verkennen van de buurt (hé, de Empire State en de Chrysler Building zijn vlakbij), ben ik inmiddels net terug van Times Square. Maar als ik moet kiezen tussen de fonkelende sterrenhemel in Provo, en de orgie van neonlicht in het theaterdistrict, twijfel ik geen seconde. Times Square natuurlijk!

 

Buiten een kleine raid op de Virgin Megastore, ben ik vanavond ook al twee keer naar het dichtst bijgelegen warenhuis gesneld om het hoognodige in huis te halen: uien, look, paprika, spaghetti, geraspte kaas, worst, ham, kaas of liever kazen, nootjes, bier, kippensla, olijven, melk, ijsthee, brood, olijfolie, boter, crackers, dip… De kamers, oeps, suites, van het hotel zijn immers uitgerust met een compleet uitgeruste keuken, op potten en pannen na. Zorgen voor morgen.

SH100701

 

SH100704

vergis u niet: pot en pan zijn minuscuul.

05:31 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: o24, provo, new york, 024, amerika |  Facebook |

12-04-07

Afscheid van Provo

Afscheid van Provo

Vandaag neem ik afscheid van Provo, en de hemel weent. Het was mijn vierde, maar zeker niet mijn laatste bezoek (knock on wood). Nergens anders kom ik meer tot rust. En dankzij de gastvrijheid van mijn vrienden, voel ik me hier even thuis als thuis. Minstens.

Ditmaal heb ik geen nationale parken bezocht, maar heel Utah is eigenlijk een natuurpark. Je hoeft niet eens de deur uit om een stuk wildernis gade te slaan. Elke ochtend als ik opsta en door het raam tuur, val ik bijna omver van het natuurschoon in de verte dat op mijn netvlies valt. Maar er is meer. In “The Land of the Free” geven niet de mensen, maar wel de wijdheid, ja, oneindigheid van de landschappen je een onmiskenbaar gevoel van vrijheid. Overbevolking is een uitvinding van de lage landen. In de USA is nog plaats zat.

Rijden over de US Highway 95 langs maanachtige zoutvlakten, dwars door de Nevada woestijn. Volgende benzinestation: 250 mijl. Je waant je op een andere planeet. Dezelfde perplexheid overvalt je bij het vergezicht over Dead Horse Point in Canyonlands, of als je na een genadeloze klim door de schroeiende hitte beloond wordt met de verbluffende uitkijkpost bij Delicate Arch, de uit stenen gehouwen donut en embleem op de nummerplaten van Utah. Je zou zelfs twijfelen aan je atheïsme als je voor het krieken van de dag postvat aan de rand van de Grand Canyon en er getuige bent van de overgang van het blauwe naar oranje lichtspel over de diepste wonde, gekliefd in onze planeet.

Maar vier weken natuurgeweld is voor een stadsmens als ik meer dan genoeg. Na de aartsconservatieve, diepgelovige mormonen, op naar de vrijgevochten, vranke New Yorkers Na de wonderen in rots, op naar de mirakelen in steen. Na de wildernis van het wilde westen, op naar de stedelijke jungle van de oostkust.

Inmiddels zijn mijn voor de PC vastgeroeste spieren losgeweekt door mijn dagelijkse wandelingen naar de mall of rond de luchthaven. Ik ben dus klaar om te flaneren langs de wijde Avenues en te lanterfanten door de Europees aandoende straatjes van de villages. Want alleen te voet leer je New York echt kennen. En om zeker te zijn dat ik klaar ben voor Park Avenue, loop ik nu meteen nog even Provo’s Park Way af.

100_2616

SH100422 zoek de zeven verschillen

19:34 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 023, provo, new york |  Facebook |

11-04-07

Katholieke kerk te koop

Katholieke kerk te koop

In het oude stadscentrum van Provo staat een katholieke kerk te koop. Het betreft een historisch gebouw, opgetrokken in Spaanse stijl, dat tot voor kort op de lijst van beschermde monumenten stond. En daar knelde het schoentje. De katholieken wilden het gebouw verkopen, het mormoonse stadsbestuur lag dwars.

Door immigratie uit Latijns- Amerika zit de katholieke kerk in Provo in de lift. Mexicanen in Utah kan je een beetje vergelijken met Marokkanen in België. Of als je wilt, katholieke kerken met moskeeën bij ons. Het oude kerkje was dus te klein geworden en de parochianen waren voor hun erediensten, dopen, huwelijken en begrafenissen uitgeweken naar een gymnasium in het aangrenzende Orem. Daar willen ze een nieuwe kerk bouwen die ruimte biedt voor 1200 mensen. Probleem: ze zijn zo arm als een kerkrat. En dat terwijl een bouwpromotor 1,2 miljoen dollar veil heeft voor hun kerkje dat in Provo staat te verkommeren.

Patsituatie: de katholieken willen hun kerk verkopen, maar mogen niet van de mormonen die het gebouw willen beschermen. Alleen, mormonen houden niet van publiciteit en zeker niet van slechte publiciteit. Ze houden het liefst de kerk in het midden. Na veel getouwtrek besliste het stadsbestuur op 3 april met een vrij krappe meerderheid om het gebouw van de lijst van beschermde monumenten te halen. Nu de kogel door de kerk is, kunnen de bulldozers hun gang gaan. Maar wat blijkt? Sinds kort staat voor de kerk een bordje ‘For Sale”. Was het geduld van de bouwpromotor op, of proberen de katholieken meer dan 1,2 miljoen uit de brand te slepen? De heer is het wijs…

 

23:53 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, 022, humor |  Facebook |

10-04-07

Bij de beesten af

Bij de beesten af

 

Hierbij enkele kiekjes van beesten in de buurt, met uitleg naar bestvermogen. 

 

Zeer veel vogels

SH100338

 

Een tuinslang (ik ken de naam niet, maar de tuin zit er echt vol van; de slang is volkomen ongevaarlijk)

SH100438

 

 Overstekende eenden

SH100120

 

Een eekhoorn (normaal komt dat diertje hier niet voor omdat het ten prooi valt van roofvogels. Voor dezelfde reden is hier ook geen kat te zien).

SH100532

 

Pelikanen (die al te  ver weg waren toen ik eindelijk mijn camera aan de praat kreeg)

SH100521

 

Hol van een reuzenkonijn (ze zijn te rap om te trekken; echte naam: Jack Rabbit)

SH100523

 

Zeer grote molshoopSH100593

 

Oostendenaar (enkel in het voorjaar)

SH100542

 

 

21:14 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 021, humor |  Facebook |

Cheney blijft voor beroering zorgen

Cheney blijft voor beroering zorgen

 

Mijn verblijf in Provo loopt op zijn einde. New York lonkt, en hoe! Aangezien er in eender welke wijk van de Big Apple meer te beleven valt dan in de hele staat hier, komt er binnenkort een tijdelijke blogstop. Maar vanaf 23 april neem ik de draad weer op.

 

Zoals elke dag is het hier plaatselijke komkommertijd. O ja, er zijn twee studenten gearresteerd naar aanleiding van een uit de hand gelopen ruzie na een gooipartij met waterballonnetjes (wat moeten jongeren anders doen om de tijd te doden?). Dat haalt hier de voorpagina. Een andere krantenkop gaat (alweer) over Cheney. BYU, de mormoonse universiteit, bereidt zich voor op de komst van de vicepresident. Studenten en hun gasten zullen vanwege de veiligheidsmaatregelen twee uur eerder moeten aanwezig zijn op hun eindejaarsplechtigheid. Bovendien moeten ze op voorhand entreekaartjes aanvragen. En als klap op de vuurpijl krijgen ze er niet meer dan vier.

 

Je moet weten dat mormonen geen seks mogen hebben voor het huwelijk en dat de meesten zich daar bovendien aan houden. Seks na het huwelijk mag gelukkig wel, zij het met productieve doeleinden. (Je kent toch die mop: waarom stopt een mormoonse vrouw na haar 35ste met kinderen krijgen? Omdat 36 teveel is). Het gevolg is dat de meeste studenten aan BYU niet alleen getrouwd zijn, maar bij ons al recht zouden hebben op een kaart van de Bond van Grote en van Jonge Gezinnen. Studenten in de les met een of meer baby’s op de schoot, zijn geen uitzondering. Zie je de rij al aangroeien voor de metaaldetector? Krijg die kinderen maar eens twee uur langer stil. Bovendien zullen studenten moeten kiezen wie mee mag: de kinderen of de ouders. Waarschijnlijk degene die het stilst en zindelijkst zijn? In elk geval veroorzaakt de komst van Cheney alsmaar meer rimpels op de anders zo gladde universiteitsvijver.

20:18 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cheyney, 020, byu, provo, mormonen |  Facebook |

09-04-07

Sundance

Op een kwartiertje rijden van Provo ligt Sundance Resort, het skioord van de 70-jarige (maar dat geheel ter zijde) Amerikaanse filmacteur Robert Redford. In de ‘Foundry Grill’ kan je elke zondag voor 28 dollar brunchen tot je erbij neervalt. Dat is precies wat mij gisteren overkwam, tijdens de speciale Paasbrunch.

 

SH100461

Sundance Resort: in het teken van Native American Art

 

Gerookte zalm, garnalen, gevulde mosselen, krabsla, heilbot, gegrilde lamsbout, gerookte ham, kip in chocoladesaus, Amerikaanse steak, asperges, alle (on)mogelijke groenten, Florentijnse omelet, een uitgebreid dessertbuffet (en ik bedoel uitgebreid), cheese & crackers... ik word weer ziek als ik er eraan denk. Niet dat het niet lekker was. Het was zeer lekker. Maar een mens wil wat voor zijn geld, ook al wordt hij getrakteerd. Na vijfmaal als levende puckman langs het buffet te zijn gepasseerd, had ik nog zin, maar genoeg. Nog een after dinner mint, en ik was ontploft.

 

SH100470

De skilift... Skiseizoen eindigde midden maart

Aangezien skiën niet aan mij is besteed, wil ik alleen nog een paar woorden kwijt over de andere attracties van Sundance. Buiten de Foundry Grill is er de Tree House, een met prijzen beladen restaurant, niet alleen voor het heerlijke eten, maar ook voor de voortreffelijke wijnkaart. En ze serveren er een margarita om U tegen te zeggen. Verder is er nog de ‘Spa’, de Amerikaanse term voor gezondheidsoord, een delicatessenwinkel met artisanale voedingsproducten die zo duur zijn dat je vanzelf minder eet, en een souvenirwinkel met allerhande door Indianenkunst geïnspireerde spullen.

 

Sundance Resort heeft net als het door Redford opgerichte filmfestival zijn naam te danken aan “Butch Cassidy and the Sundance Kid”, de prent waarmee hij wereldroem oogstte. Het Sundance Film Festival vindt elk jaar in januari plaats in Park City, een wintersportplaatsje in de buurt van Salt Lake City. Het is uitgegroeid tot het grootste filmfestival voor producties die niet uit Hollywood komen. Te groot voor de smaak van de alternatieve Redford, die betreurt dat zijn festival steeds meer ten prooi valt van allerhande celebrity feestjes. Paris Hilton in Utah. They just don’t mix….

20:16 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sundance, 019 |  Facebook |

08-04-07

Verveling

Verveling

 

Pasen. Vandaag ga ik mijn vierde week Provo in. En mijn vijfde week zonder roken. Een goed moment om even bij stil te staan.

 

“Je begint je zeker te vervelen?” is de nieuwe vraag waarmee het thuisfront mij rond de oren slaat. Zonder deze blog zou dat allicht het geval zijn, maar het schrijven houdt me op de tippen van mijn tenen. Bovendien voel ik me elke dag een stukje fitter. Niet dat de lucht hier zo gezond is, want Utah Valley ligt in een kom waarin gifgassen van auto’s en industrie vaak gevangen zitten. Maar de lange wandelingen en vooral het klimmen schudden mijn stramme spieren weer wakker. Het is een pijnlijk ontwaken. Ik heb zeer op plaatsen waar ik niet eens besefte dat er zich een spier bevond.

 

Een andere oorzaak van de aanval van fitheid is ongetwijfeld de rookstop die ik mezelf vier weken geleden heb opgelegd. Zeg nu zelf, waar kan je beter stoppen met roken dan in Utah? Nu, als verveling een aanzet is tot het opsteken van een sigaret, dan kan ik me geen slechtere plaats voorstellen. Waarschijnlijk is dat de reden waarom de Latter Day Saints het gebruik van tabak verbiedt. Hun aanhangers zouden met bosjes doodvallen ten gevolge van longkanker en andere vreselijke door roken veroorzaakte ziektes. Maar zonder zichtbare mederokers in een straal van 500 kilometer valt het laten van een sigaret een stuk minder zwaar.

 

Trouwens, ik begrijp niet waar al die heisa over hoe moeilijk het wel is om te stoppen met roken vandaan komt. Ik heb meer dan dertig jaar gerookt zonder één dag te stoppen. De gedachte kwam niet eens in mijn hoofd op. Ik vond niet-rokers seuten en ex-rokers lafaards die schrik hadden om kanker te krijgen. Nu ik een laffe seut ben geworden, kan ik alleen maar zeggen: beginnen met roken is minstens even moeilijk dan stoppen. En beide getuigen van een niet te onderschatten moed en doorzettingsvermogen. Maar als je het eerste kan, is het andere een fluitje van een cent.

 

Nu ik toch bezig ben, wil ik meteen komaf maken met een aantal andere mythes. Mijn eten smaakt niet beter en ook mijn neus vangt niet meer geuren op dan vroeger. Gelukkig maar, zou ik zeggen. Ik heb de sigaret niet ingeruild voor snoep, kauwgum of LSD (ook geen LDS) en ben geen kilo bijgekomen. De enige bewering die niet in rook is opgegaan, is dat de zin in een sigaret blijft. Maar als je beseft aan hoeveel andere goestingen je moet weerstaan, wil je niet in de gevangenis belanden, is ook dat laatste een kruis dat niet te zwaar is om dragen. Vrolijk paasfeest.    

 

Foto 3

 

18:46 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: humor, 018, stoppen met roken |  Facebook |

07-04-07

Opgroeien in Provo

Opgroeien in Provo

 

Sinds woensdag hebben de scholieren in Provo ‘Spring Break’, de Amerikaanse versie van de paasvakantie. Vijf dagen verlof, joepie! Alleen… hoe vult een opgroeiende teenager hier zijn dag? Hoe is het om op te groeien in Provo? Wat valt hier in godsnaam te beleven?

 

“Nothing, really… Hang out…” luidt het antwoord van de vijftienjarige zoon van mijn gastheer. Waar? ‘In the mall, at friend’s houses… What did you do in Belgium?’ Goede vraag. Daarvoor moet ik ver teruggaan in de tijd. Naar het strand gaan, I guess, maar ik neem aan dat alleen kustkinderen dat privilege genieten. De Oostendse versie van ‘Hanging out’. Alleen aten wij ons ijsje in zwembroek op het strand, hier aangekleed in de mall. Toch kan ik me moeilijk verzoenen met de insinuatie dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Er zijn wél verschillen.

 

Bidden of schieten?

 

Vorige week hield de LDS-kerk zijn halfjaarlijkse conferentie. Brave mormonen zitten dan thuis gekluisterd aan radio of tv om de preken van de apostels te volgen, stoute mormonen trekken met hun kinderen naar de schietstand. Hun idee van een schietgebedje. Om te drinken moet je in dit land 21 zijn, om auto te rijden 16, maar om een wapen te hanteren? Van zodra je een geweer kunt tillen.

 

 

Dus, de 15-jarige zoon des huizes trok vorig weekend met zijn vriend en diens ouders naar de plaatselijke schietclub. Een dollar per kogel. Hij was er verre van de jongste. De rest van het weekend was gefocust op dvd’s: The Illusionist, Man of the Year, Casino Royal en Borat. Amerikanen die lachen met Amerikanen…

 

Van maandag tot vrijdag stopt rond half zeven een gele bus voor de deur om ‘the kid’ op te pikken. Van 7u30 tot 14u vertoeft hij op de schoolbanken. Aan de dinertafel verslaat hij zijn belevenissen van de dag. Daaruit blijkt dat de meeste leraars geen risico lopen op aan hardwerken verbonden beroepsziekten. Het filmpjes kijken gaat gewoon door op school. Les Engels: nota nemen bij de tv-serie ‘Sense and Sensibility’, les biologie: kijken naar een documentaire van National Geographic, les journalistiek: nietsdoen, want de krant is in opmaak.

 

Sommige leraars zijn eigenlijk sportcoaches, maar moeten daarnaast nog een vak onderwijzen (stel je voor), ook al hebben ze er totaal geen kaas van gegeten. Leerlingen krijgen wel huiswerk mee, maar van nazien is weinig sprake. Ik ben wel onder de indruk van het aantal taalvakken dat hier onderwezen wordt: Duits, Frans, Chinees… Helemaal verwonderlijk vind ik het lezen van het ‘Communistisch Manifest’ als deel van de leerstof. Commentaar van de kid: “Zeer interessant, alleen jammer dat er zo weinig instaat over communisme.” Right on! De school is ook de spil van tal van sportieve en culturele activiteiten (basketploeg, soccerteam, baseballteam, schoolorkest, toneelkring…). Daarbuiten heerst de kerk. Want ook in Utah geldt de Amerikaanse grondwet en dus de scheiding tussen kerk en staat.   

 

Voor de rest slokken computerspelletjes de meeste vrije tijd op. De cyberversie van ‘hanging out’, want hoewel hij alleen zit achter zijn computer, speelt hij in werkelijkheid online samen met (of liever tegen) zijn vrienden. En af toe slaan de stoppen door.

Pang, pang, pang! Nu ja, beter in cyberspace dan in de ‘real world’, op school bijvoorbeeld…

 

 

 

23:13 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: mormonen, 017, provo, wapens |  Facebook |

06-04-07

De mormonen, een verhaal apart (4)

De mormonen, een verhaal apart (4)

 

“En, hoe is het leven onder de mormonen?,” is een veelgebruikte openingszin in telefoontjes of e-mails die ik krijg van het thuisfront. Het is een vraag die me wat wrevelig maakt. Dat men aan Dian Fossey vraagt hoe het leven is onder de gorilla’s, oké. Of aan Margaret Mead over haar belevenissen bij de Papoea’s, tot daar. Informeren over de belevenissen onder de mormonen in Utah, is een beetje hetzelfde als vragen hoe het leven is onder de katholieken in Aalter, heimat van Pieter De Crem.

 

Een godsdienst als de andere? Niet helemaal…

 

Nogmaals, mormonen zijn mensen als jij en ik. Als je ze prikt, bloeden ze, als je ze kietelt, lachen ze. Bovendien praten ze tegen een buitenstaander eigenlijk zelden of nooit over hun godsdienst. Ze zijn niet zoals de fanatieke baptisten in de zuidelijke 'Bible Belt', die je met de Bijbel rond de oren meppen als je een wind laat. Hier kom je er met een 'oeps' van af. Ook hun oerconservatisme valt niet meteen op. Zowel hun geloof als hun politieke overtuiging sluimert diep maar vastberaden onder de oppervlakte. Aan de buitenkant zijn het uiterst vriendelijke, opgewekte mensen, op het randje af van het irritante. Ik schrik me nog altijd een bult als een bediende in de supermarkt mij een "How are you doing, Sir” of “Everything alright? Can I help you?” toewerpt (maar dat geldt eigenlijk overal in Amerika; vriendelijk zijn is een arbeidsvoorwaarde).

 

Mormonen zijn ook geen homogene groep. Er zijn aartsconservatieve en progressieve mormonen, tolerante en onverdraagzame mormonen, fanatieke kerkgangers en ‘Jack Mormons’, dikke en dunne mormonen... Kortom, mormonen zijn als katholieken of islamieten. Ze komen in alle maten en gewichten. Bijna. Want het aantal mormonen, dat de strenge geloofregels volgt, overtreft nog altijd ruimschoots dat van de meeste andere godsdiensten.

 

Salt Lake City, waar niet-mormonen thuis zijn

 

Het Mekka van de mormonen is Salt Lake City. Het is de thuisbasis van de twaalf apostelen. Alle belangrijkste mormoonse gebouwen zijn gevestigd rond Temple Square: de Salt Lake Tempel, hoofdzetel van de kerk, het beroemde mormoonse tabernakel, de Assembly Hall.

 

Vreemd genoeg spelen de mormonen er geen thuismatch. De meeste niet-mormonen van Utah hokken namelijk samen in de hoofdstad waar ze dicht tegeneen kunnen schurken en samenspannen tegen de LDS-kliek (Latter Day Saints). De situatie is er een beetje vergelijkbaar met het Voeren van José Happart. Ze hebben de Democraat Rocky Anderson verkozen tot burgemeester van Zoutmeerstad. Anderson is ecologist, voor het homohuwelijk, het recht op abortus, en nam het voortouw in de plaatselijke anti-oorlogsmars daags voor het bezoek van Bush aan Salt Lake City. In zijn toespraak noemde de burgemeester Bush niet alleen “de slechtste president in de geschiedenis van de Verenigde Staten,” maar ook een “oorlogsmisdadiger die moet worden afgezet”.

 

mayor-rocky-anderson

 Rocky Anderson

Anderson mag dan niet de meest liberale burgemeester zijn van de VS, in Utah is hij de baarlijke duivel. De 55-jarige burgervader beweert echter dat hij zich niet langer verkiesbaar zal stellen voor een derde ambtstermijn. Hij wil zich focussen op zijn strijd voor mensenrechten en tegen de opwarming van de aarde. Zijn vertrek zal de politieke temperatuur in Utah in elk geval gevoelig doen dalen.

19:39 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: salt lake city, 016, mormonen |  Facebook |

Stil protest tegen bezoek van Dick Cheney aan BYU

 

Stil protest tegen bezoek van Dick Cheney aan BYU

 

De komst van Dick Cheney naar BYU (Brigham Young University) blijft de mormoonse gemoederen bedaren. Gisteren, 4 april, hielden een paar honderd studenten een stil protest op de campus. Wat verder deelden een 75-tal antibetogers gratis brownies en limonade uit om studenten te lokken voor het ondertenen van een petitie ter verwelkoming van Cheney. Maar voor de verpletterende meerderheid (BYU telt 30.000 studenten) was het business as usual. Tja, zelfs een studentenprotest is slaapverwekkend in Provo…

 

Toch mag de weerstand tegen Cheney, die hier op 26 april een eindejaarsrede komt geven, niet onderschat worden. Het feit alleen dat de directie van BYU toelating gaf om gedurende twee uren op een welbepaalde plaats (bij het Joseph F. Smith gebouw) en mits welbepaalde voorwaarden (geen lawaai maken) te protesteren, haalt hier krantenkoppen. BYU is een van de meest conservatieve universiteiten van de Verenigde Staten. Het is een private instelling waar de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de scepter zwaait. Protest aan BYU is zo zeldzaam als een hanentand. Proffen die openlijk kritiek uiten, mogen hun baan vergeten. Zo schreef een professor vorig jaar een krantenstuk waarin hij zich uitsprak tegen de oproep van de kerk voor een grondwettelijk verbod op het homohuwelijk. De school reageerde met de laconieke mededeling dat zijn contract niet werd verlengd. Ook de studenten moeten zich aan de strenge mormoonse regels houden. Alcohol, koffie en thee zijn uit den Boze, evenals korte rokjes en shorts. Grasvelden liggen er onberispelijk bij. BYU is het Stepford van studenten. Als ik op de campus loop, moet ik me bedwingen niet af en toe ‘beep, beep’ te roepen…

 

Je begrijpt dus dat protesteren aan BYU geen normale zaak is. Hoewel de instelling politiek neutraal is, ervaren de protesterende studenten en professoren de uitnodiging van de vicepresident als een expliciete steun aan het regeringsbeleid. Ze deelden pamfletten uit tegen de oorlog in Irak, de Amerikaanse ondervragingsmethode van gevangenen en de banden van Cheney met zijn vorige werkgever, de oliemaatschappij Halliburton. Op een van de protestborden prijkte de slogan “Trouwe mormonen tegen Cheney”.

 

Het protest tegen de vicepresident reikt echter verder dan de campus. Sinds vorige week kunnen mormonen wereldwijd online een petitie ondertekenen tegen de komst van Cheney. Het streefdoel van 3.000 handtekeningen tegen 25 april is vandaag, 5 april, al ruim overschreden. De hele heisa onthult een diepe verdeeldheid onder de mormonen. Vergeet niet dat Bush en Cheney in 2004, val niet omver, 85% van de keizers van Utah County achter zich kregen. Volgens de meest verkochte krant in Utah, slonk de steun voor het Irakbeleid van Bush onder de mormonen van 73% in januari 2006 tot 44% in januari 2007. En dat… is een aardverschuiving!

 

cheney

 

00:38 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 015, byu, provo, bush, gay |  Facebook |

04-04-07

Dead man walking

Dead man walking

 

Provo mag dan een stad zijn, je moet niet ver gaan of je wandelt door de wildernis. Een hert in de achtertuin, een slang in het gras, een stinkdier op het wandelpad, het hoort er allemaal bij.

 

Gisteren besloot ik een wandeling rond de luchthaven te maken. In de ene richting valt je mond open bij het bewonderen van het natuurschoon dat dagelijkse kost was voor de indianen en eerste pioniers. Draai je hoofd om, en je ziet wat de beschaving heeft aangericht. De wandeling rond de luchthaven duurt meer dan twee uur. Voor de terugweg heb ik de ‘Jordon River Parkway’ gevolgd.

 

Tijdens de meer dan vier uren durende ‘hike’ (waarom blijf ik wandelen tot ik ver niet meer kan, en moet daarna nog terug?) heb ik tientallen foto’s genomen. Hieronder volgen er een paar. Ondertussen begint mijn tijd in mormonenland te slinken. Binnen anderhalve week arriveer ik in New York. Met dat voor ogen, heb ik vandaag vooral aan mijn Broadwayblog gewerkt. (Klik mij, klik mij).

 

SH100326

 

SH100342

 

SH100358

 

Y: van BYU.

Rivaal is U van Utah State University in Salt Lake City

 

SH100366

 

SH100368

 

SH100394

 

SH100399

22:58 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, provo, natuurparken |  Facebook |

Handige Amerikanen

Handige Amerikanen

 

Amerikanen zijn doorgaans erg praktische mensen, zowel op professioneel vlak als privé. No-nonsense viert hier hoogtij. Helaas eindigt die praktische aanpak vaak daar, waar de overheid in zijn buidel moet tasten.

 

Maar goed, vandaag wil ik het hebben over een aantal simpele dingen, die ik thuis zal missen…

 

De keukenclip

 

SH100219

 

Ideaal om zakken koffie, chips, bloem… mee af te sluiten. Waarschijnlijk bestaan die ook wel bij ons, alleen heb er nog nooit op gelet… In elk geval neem ik er een karrenvracht van mee naar huis.

 

De Amerikaanse ijskast

 

SH100220

 

In Amerika wordt de diepvries niet gediscrimineerd. Rechterdeur: ijskast, linkerdeur: diepvries. Je vindt meteen wat je zoekt. Thuis gebruik ik alleen wat vooraan ligt in de diepvries, de rest gooi ik om de zes maand weg.

 

De brievenbus

 

 

SH100221

 

Dient niet alleen om post te ontvangen, maar ook te verzenden. Iets te posten? Plaats het in je brievenbus, zet het vlaggetje omhoog en de postbode neemt het mee.

 

SH100222

 

De vuilnisbak

 

SH100223

 

Geen gesleur met zakken, noch voor de gebruikers, noch voor de “mannen van de vuilkar”. Je dumpt je afval in de bak buiten en rolt die naar de stoep als de ophaaldienst passeert. Twee automatische grijpers tillen de bak de hoogte in en kiepen ze om in de truck.

 

SH100224

 

Je kunt je afval ook sorteren. Voor papier, plastiek flessen en metaal (blik) is een blauwe bak voorzien, voor tuinafval een groene. Glas gaat mee met het gewone afval. Maar als je sorteert, moet je daar wel extra voor betalen.

 

Tip: Democratische kiezers herken je aan hun blauwe vuilnisbak voor de deur. Republikeinen gooien alles bijeen.

 

De voedselafvaldisposeur 

 

 

SH100227

 

Voor degene die biologisch afval niet wensen te recycleren: kieper gewoon alles in de pompbak: groenteafval, aardappelschillen, vuile borden, potten en pannen… Geen vrees voor verstopping. Je drukt op een knop, alles wordt fijngemaald en weggespoeld. Populair apparaat in griezelfilms.

 

De Amerikaanse wasmachine

 

SH100230

 

Gedaan met bukken, wurmen in een te smalle trommel en sokken van de wand schrapen. Gedaan met aparte vakjes vullen voor waspoeder, wasverzachter, antikalk… Gooi alles bijeen, dekseltje toe, knop omdraaien en hup, het mirakel kan beginnen.

 

SH100229

 

 

De bierfles met schroefdop

 

budweiser

 

 

My favourite. In Amerika open je een bierflesje gewoon door de dop los te schroeven. Vaarwel flessenopener! Waarom, o waarom niet bij ons?

01:47 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (4) | Tags: humor, amerika, 013 |  Facebook |

02-04-07

De Mormonen, een verhaal apart (3)

De Mormonen, een verhaal apart (3)

 

Zondag is voor mormonen kerk- en familiedag. Naast de verplichte kerkactiviteiten worden ze geacht de dag zoveel mogelijk door te brengen in gezinsverband. Afgelopen weekend waren er echter geen kerkdiensten. Een collectieve aanval van rationaliteit? Neen, tweemaal per jaar houden de mormonen een algemene conferentie waarop hun hoogste kerkleiders preken en richtlijnen geven. Ze gaan door op weekends waarin de eerste zondag van april en de eerste zondag van oktober vallen.

 

Een conferentie met niets nieuws

 

Omdat niet alle twaalf miljoen mormonen kunnen samenhokken in het Conference Center te Salt Lake City, worden ze verondersteld de sermoenen thuis te volgen: op radio, tv of het internet. De preken worden vertaald in meer dan 40 talen en per satelliet doorgestraald zodat de hele planeet live kan volgen. Over live gesproken, ieder jaar wordt met spanning uitgekeken naar de toespraak van de 96-jarige president van de kerk, Gordon B. Hinckley, die na zijn kankeroperatie van vorig jaar ook ditmaal de draak stak met zijn eigen gezondheid: “Bekwame dokters en verpleegsters houden me op het goede spoor. Sommigen onder u kunnen eerder gaan dan ik.” Of wat vindt u van die: “De wind waait, en ik voel me als het laatste blad aan de boom.” Ik moet toegeven, ik vind Hinckley wel leuk… Hij is vrijwel de enige spreker die de lachers op zijn hand krijgt in een voor de rest oersaaie bedoening. En ik bedoel: OERsaai. Elke preker spreekt alsof hij net uit een diepe coma is ontwaakt. En gezien de gemiddelde leeftijd van de apostels, is dat bij velen trouwens het geval. 

 

GordonHinckley

 

  

Behalve de voltooiing van de restauratie van het tabernakel op Temple Square en het feit dat Hinckley nog altijd in leven is, valt er over de conferentie niet veel te melden. Het voorpagina-artikel van de Daily Herald, de plaatselijke krant van Provo, vat de hoofdboodschap als volgt samen: “Echtgenoten, bemin en koester uw vrouwen. Ze zijn uw kostbaarste bezit (!) Vrouwen, moedigt uw mannen aan en bidt voor hen. Ze hebben alle hulp nodig die ze kunnen krijgen (!!!) en “Ouders, behandelt uw kinderen liefdevol. Ze zijn de komende generatie die uw naam zal eren.” Voor de rest sloofden de sprekers zich eens te meer uit om hun kerk aanvaardbaar te maken voor de buitenwereld.

 

Never on Sunday

 

Wat doen mormonen op andere zondagen? Dan zitten de kerken afgeladen vol. En er zijn veel kerken in Utah. Gisteren, op weg naar de mall, passeerde ik drie kerken op een afstand van 300 meter. Aan de BYU gaan de kerkdiensten door in de auditoria, want de tempels kunnen de 30.000 studenten van de mormoonse universiteit niet slikken. De namiddag is voorbehouden voor familie, verering en dienstverlening. Dus geen sport, theater, cinema of restaurant (in Provo zijn vrijwel alle restaurants dicht op zondag). Eigenlijk is alles wat echt leuk is verboden. Wat mag dan wel? Ik vond een blog van een mormoonse huisvrouw, moeder van tien kinderen (waar haalt ze de tijd???), met meer dan 100 voorstellen. Hier volgt een greep uit de eerste 40:

 

  1. lees kerkmagazines
  2. bereid gebeden voor
  3. bezoek een zieke
  4. ga naar een les in de tempel
  5. Nodig iemand uit die zelf niet kan koken, zoals een bejaarde
  6. Verras iemand in nood met een bezoekje
  7. Maak een lijst op van leden die vervoer nodig hebben naar de kerk en pik hen op.
  8. Vind een unieke manier om minder actieve families bij te staan
  9. Bezoek de tempel samen met een vriend die geen lid is
  10. Bezoek een bejaardentehuis
  11. Praat in de wagen of tijdens het eten over wat je vandaag in de kerk hebt geleerd
  12. Zet kerkelijke tapes of video’s op
  13. Neem ochtendlijke kerkdiensten op video op en bekijk ze later
  14. Lees voor uit religieuze (kinder)boeken
  15. Plaats kinderen per twee samen in een kamer met een boek of een spelletje zodat ze elkaar individueel leren kennen
  16. Op die manier kunnen moeder en vader tijd alleen doorbrengen en bijvoorbeeld een origineel ontbijt klaarstomen voor de kinderen
  17. Organiseer het familiealbum (foto’s, dia’s, videobanden)
  18. Laat oma of opa verhalen vertellen over henzelf of andere familieleden
  19. Decoreer collectebussen voor de kerk en missies
  20. Maak een familiewandeling in de vrije natuur
  21. Maak een ideeënbus met “dingen te doen op zondag”
  22. Oefen een familiaal muziekrecital in
  23. Voer ze op in een bejaardentehuis of kinderhospitaal
  24. Maak schaduwportretten van familieleden of profeten en plak ze in het familiealbum
  25. Leer breien en maak iets voor een vriend

Enfin, de lijst gaat maar door: maak een Bijbelse poppenkast, een Bijbels gedicht, een Bijbelse musical, schrijf bedankbrieven, maak een knipselkrant met je favoriete artikels uit het kerktijdschrift, maak een puzzel van een religieuze beeltenis, een kalender met de verjaardagen van profeten en familieleden, studeer religieuze geschiedenis, plan familieactiviteiten, leer kinderen nieuwe vingerspelletjes (???), organiseer een religieuze quiz, speel hangman (!), maar alleen met religieus geïnspireerde woorden, organiseer elke zondag een “waarom ik van je houd”-sessie voor telkens een ander familielid…

 

Je zou voor minder hopen dat het maandag was. Alleen de laatste (nr. 109) vond ik wel leuk: “Bak koekjes voor een ouder koppel of een minder actieve familie uit je kerkring. Laat ze achter op een mooie schotel voor de deur, bel aan, en ren dan weg.”  

 

Jack Mormons

 

Houden alle mormonen zich aan al die strenge sociale regels? Natuurlijk niet. Maar een vijfde van de mormonen respecteert de “wet der tienden” die zegt dat je een tiende van je inkomen moet afdragen aan de kerk. Maar ook andere kerkelijke verplichtingen worden door alsmaar meer mormonen steeds minder nagekomen. Ze worden ‘Jack Mormons” genoemd. Ze gaan nog maar zelden naar de kerk, nemen niet deel aan kerkelijke sociale activiteiten, drinken koffie en alcohol… Maar gevraagd naar hun godsdienstige overtuiging is, zullen ze wel antwoorden dat ze mormoons zijn. In het tijdperk van cyberspace plaatsen veel mormoonse kinderen vraagtekens bij hun geloof.

Sommigen rebelleren en laten dit zien door hun haren zwart te verven en op te scheren, hun nagels te lakken, zich te hullen in de meest bizarre kleren. Ze lijken op punks, ontsnapt uit de seventies. Het zijn overigens de enige “mormonen” die herkenbaar zijn. Want mormonen zijn als homoseksuelen: je kunt het er niet aan zien. Behalve bij een kleine minderheid.

 

1132777077_gothboy

 

Dus, naarmate de kerk groeit, wordt de spoeling van hardcore mormonen dunner. Op termijn kan je dus verwachten dat de mormoonse kerk hetzelfde lot zal ondergaan als de katholieke kerk in België. Misschien kunnen we daarvoor bidden…

21:14 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: byu, 012, mormonen, gay, salt lake city, humor, provo |  Facebook |

01-04-07

Bonneville onder water

Bonneville onder water

 

Gisteren stond ik op de zoutvlakte van Bonneville, Utah, water aan de enkels. Verkeerd seizoen. Ik wou persé het decor zien van de ontroerende feelgood movie “The World's Fastest Indian”, waarin Anthony Hopkins schittert als de Australische excentriekeling Burt Munro. De film volgt de krasse bejaarde tijdens zijn opwindende tocht naar de beroemde zoutvlakte bij Wendover, Utah, waar hij met zijn zelf ineengeknutselde motorfiets een gooi doet naar het snelheidsrecord.

 

SH100159

 

 

Het is een goede twee uren rijden van Provo naar Wendover, dat ongeveer 180 kilometer ten westen van Salt Lake City ligt. Naar verluid zouden de zoutvlaktes van Bonville een van de weinige plaatsen ter wereld zijn waar je de kromming van de aarde kunt zien. Dat wordt veroorzaakt door een of ander optisch effect. De bergen lijken wel in de lucht te zweven omdat hun basis verborgen ligt achter de kromming. De plaats is vooral bekend voor zijn 14 kilometer lange racebaan, waarop bijna elk jaar snelheidsrecords worden gebroken. Hier werd in 1970 voor het eerst meer dan 1.000 kilometer per uur gehaald op het land. De zoutvlaktes zijn ook een populair decor voor zowel reclamefilmpjes als langspeelfilms (o.a. Independance Day en Pirates of the Caribbean). In 2006 landde het ruimtetuig Stardust er na een tocht van 3 miljard kilometer zachtjes neer, in tegenstelling tot de Genesiscapsule, die er in 2004 crashte.

 

Maar in plaats van een hagelwitte zoutvlakte krijgen we een uitgestrekt meer te zien. Wat blijkt? De racebaan is enkel in de zomer open. Tot augustus is de zoutpiste bedekt met een laag water, dat door een combinatie van wind en woestijnhitte langzamerhand verdampt en een spiegelgladde oppervlakte achterlaat. Een lange tocht voor niets? Nee. Ik was toch niet van plan een snelheidsrecord te breken. Bovendien loont de autorit richting Nevada op zich al de moeite. Langs de weg klinken de boodschappen op reclamepanelen alsmaar minder Bijbelvast. De casino’s van Nevada lonken. Good-bye Salt Lake City, Reno here we come.

 

SH100177

 

19:23 Gepost door Jean Lievens in film | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 011, natuurparken, film |  Facebook |