Amerikaans dagboek

Cabine van de luchttram 

“Mmm, ho, hi, hoe, poes, poes,” schreeuwt een zwarte man me toe. Met zijn enige nog werkende been probeert hij vanuit zijn rolstoel tot bij mij te hinken, met zijn enige nog werkende arm zwaait hij me paniekerig toe. Ik stap naar hem toe en stel hem de totaal overbodige vraag of ik hem kan helpen. “Gief poes, poes, poes,” stamelt hij. Omdat ik vermoed dat hij een duwtje in de rug wilt, pols ik naar zijn bestemming. Hij uit onverstaanbare geluiden, probeert te wijzen, maar zijn vinger is “all over the place”. “Naar de bus?” vraag ik, terwijl ik naar een gele schoolbus wijs. “No, no, no.” Dat versta ik dan weer wel. Op goed geluk af begin ik hem vooruit te duwen, steeds sneller en sneller. Zijn rolstoel begint gevaarlijk heen en weer te zwiepen op het schuin hellende voetpad en ik moet al mijn kracht gebruiken om niet te kapseizen. Ook hij heeft duidelijk moeite om zich recht te houden, maar wordt gered door wat ik denk middelpuntvliedende krachten te zijn.

Zicht op de gammele Queensboro Bridge 

 

Wat verder vraag ik hem of ik op de goede weg ben. “I blind” is zijn antwoord. Ook dat nog. Inmiddels komen mensen vanuit de tegengestelde richting op ons af. Ze blijken hem te kennen, want iedereen zwaait hem toe. Hij wuift terug, hoewel zijn armbeweging ook een teken van paniek kan zijn ten gevolge van mijn rijgedrag. “Ran away again, Lionel?” roept een zwarte vrouw berispend toe, terwijl ik haar voorbij zoef. Ik schep weer moed en minder vaart. De volgende tegenhanger klamp ik aan om te vragen of hij weet waar ik Lionel moet brengen. “Sure, the hospital”. Hij wijst naar een wat verder gelegen gebouw. Oef. Gered. Nog een steile helling naar boven, tot aan de ingang van de kliniek waar ik Lionel deponeer. Hij lacht breeduit en schudt me tot tweemaal toe de hand. Omdat ik hem heb teruggebracht, of omdat hij de tocht heeft overleefd? Ik zal het nooit weten. Maar mijn bezoek aan Roosevelt Island zal ik niet gauw vergeten.

 

Geen commentaar