12-04-07

Afscheid van Provo

Afscheid van Provo

Vandaag neem ik afscheid van Provo, en de hemel weent. Het was mijn vierde, maar zeker niet mijn laatste bezoek (knock on wood). Nergens anders kom ik meer tot rust. En dankzij de gastvrijheid van mijn vrienden, voel ik me hier even thuis als thuis. Minstens.

Ditmaal heb ik geen nationale parken bezocht, maar heel Utah is eigenlijk een natuurpark. Je hoeft niet eens de deur uit om een stuk wildernis gade te slaan. Elke ochtend als ik opsta en door het raam tuur, val ik bijna omver van het natuurschoon in de verte dat op mijn netvlies valt. Maar er is meer. In “The Land of the Free” geven niet de mensen, maar wel de wijdheid, ja, oneindigheid van de landschappen je een onmiskenbaar gevoel van vrijheid. Overbevolking is een uitvinding van de lage landen. In de USA is nog plaats zat.

Rijden over de US Highway 95 langs maanachtige zoutvlakten, dwars door de Nevada woestijn. Volgende benzinestation: 250 mijl. Je waant je op een andere planeet. Dezelfde perplexheid overvalt je bij het vergezicht over Dead Horse Point in Canyonlands, of als je na een genadeloze klim door de schroeiende hitte beloond wordt met de verbluffende uitkijkpost bij Delicate Arch, de uit stenen gehouwen donut en embleem op de nummerplaten van Utah. Je zou zelfs twijfelen aan je atheïsme als je voor het krieken van de dag postvat aan de rand van de Grand Canyon en er getuige bent van de overgang van het blauwe naar oranje lichtspel over de diepste wonde, gekliefd in onze planeet.

Maar vier weken natuurgeweld is voor een stadsmens als ik meer dan genoeg. Na de aartsconservatieve, diepgelovige mormonen, op naar de vrijgevochten, vranke New Yorkers Na de wonderen in rots, op naar de mirakelen in steen. Na de wildernis van het wilde westen, op naar de stedelijke jungle van de oostkust.

Inmiddels zijn mijn voor de PC vastgeroeste spieren losgeweekt door mijn dagelijkse wandelingen naar de mall of rond de luchthaven. Ik ben dus klaar om te flaneren langs de wijde Avenues en te lanterfanten door de Europees aandoende straatjes van de villages. Want alleen te voet leer je New York echt kennen. En om zeker te zijn dat ik klaar ben voor Park Avenue, loop ik nu meteen nog even Provo’s Park Way af.

100_2616

SH100422 zoek de zeven verschillen

19:34 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 023, provo, new york |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.