31-03-07

Dirty Jo Punsters

Dirty Jo Punsters

 

In Spanish Fork, een klein stadje van ongeveer 25.000 inwoners op zo’n dertig kilometer ten zuiden van Provo, op een steenworp van het gemeentehuis, bevindt zich de enige seksshop van Utah County. EEN SEKSSHOP IN HET HART VAN MORMONENLAND? Ja, alleen heet het hier geen seksshop, maar een lingerieboetiek. In schril contrast met het uitstalraam, volgestouwd met frivool ondergoed, staan brave kinderkleertjes tentoongesteld in de winkel ernaast.   

 

SH100124

 

 

“Wij komen shoppen voor de wetenschap,” zegt Susan, een goede kennis van mijn gastheer. Susan werkt als familieverpleegster voor het Utah Valley Family Medicine Center in Provo, is gespecialiseerd in hulpverlening aan slachtoffers van seksueel geweld en forensisch onderzoek. De winkelierster, pikzwart haar en dito nagels, gotische look, kijkt haar met wijd opengesperde ogen aan. Ze heeft al veel excuses gehoord, maar dat… Ze werpt een schichtige blik in mijn richting. Ik blijf schaapachtig staan.  “Ik ben op zoek naar een zo realistisch mogelijke kunstvagina,” gaat Susan onverstoord verder. De ogen van Dirty Jo (eigenlijk Tresa Ahlen) rollen bijna uit hun kassen. “We leren onze verpleegsters foto’s nemen van de binnenkant van de vagina van verkrachtingsslachtoffers, en laten ze liever niet oefenen op echte patiënten.” “Oh, I see,” prevelt Tresa. Ik betwijfel het. Na wat meer uitleg over wie ze is, wat ze doet en waarom ze persé een kunstvagina nodig heeft, is de mist helemaal opgeklaard. Tresa troont ons mee naar een kleine, in roze gloed gedompelde ruimte achteraan in de boetiek.

 

Een muur van dildo’s slaat mij in het gezicht. Je waant je in de seksboetiek van Samantha van “Sex and the City. Vijftig centimeter lange penissen met eikels aan weerszijden, rode, blauwe, zilveren, gouden, appelblauw zeegroene latexpiemels, batterijen al dan niet inbegrepen. Er zijn zelfs drie verschillende modellen van kabouterhoofden met een lange wipneus. Kabouters staan bekend voor hun nieuwsgierigheid. Maar in die context krijgt het gezegde ‘je neus in iemand anders zaken steken’ toch een andere betekenis. Aan een andere muur hangen tussen de lotions, erotisch snoepgoed en allerhande seksspeeltjes een rijke verzameling kunstvagina’s. Je verwacht het echt niet in het hartje van Utah. Tresa ontpopt zich tot een echte vagina-expert en geeft voor degenen die daarin zijn geïnteresseerd enorm interessante details over elk model, elk materiaal en elke dimensie. Na een grondig onderzoek van de –in mijn ogen toch- rijke stock, blijkt geen enkele vagina geschikt voor Susan. De meeste zijn te klein (wat een verschil met de dildo’s), of missen te weinig attributen (sic). Ik bedoel, ze zijn niet gedetailleerd genoeg. “Ik had een zeer groot en realistisch model, maar heb het onlangs verkocht,” zegt Tresa. “Zaterdag plaats ik een nieuwe bestelling. Je kunt je vagina dan woensdag al komen afhalen.”

"Prima, maar wat als ik van mening verander?” vraagt Susan bezorgd.

“Geen nood, we raken ze wel aan iemand anders kwijt.”

Tresa kent haar pappenheimers.

 

We staan weer op straat. De neonverlichting van Zion Bank staart me als een bilboard van God de Vader verwijtend aan. Hoe kan een seksshop gedijen in een gemeenschap van fanatieke Bijbelvreters? (ik weet het, domme vraag). En vergeet niet, de mormonen hebben drie heilige boeken. Bovendien bestaat Tresa's pikante boetiek al sinds 1990. Haar geheim? Ze blijft op een bijzonder vernuftige manier binnen de krijtlijnen van de plaatselijke wet. Zo mogen volgens een gemeentewet van september 2005 winkels die volwassen boeken- en video’s of seksspeeltjes verkopen zich niet langer vestigen in het stadscentrum. Ook zaken die betrekking hebben tot seksuele ontmoetingen vallen uit de boot. Daarmee bedoelt het gemeentebestuur vooral naakt worstelen en strippen. De nieuwe ordonnantie is liberaler dan de vorige, want er wordt ditmaal een uitzondering gemaakt als het naakt “opvoedkundige doelstellingen” nastreeft.  Bovendien worden alleen zaken geviseerd die minstens 15 procent van hun omzet halen uit seksueel georiënteerde producten, of ten minste 15% van hun oppervlakte eraan besteden. Welnu, dat gat in de wet laat Tresa toe producten te verkopen om andere gaten te vullen. Boeken en video’s zijn er niet te koop, en het grootste gedeelte van de boetiek wordt ingenomen door sexy lingerie. In de plaatselijke gele gids vindt je haar niet terug onder “Sex Shop” maar wel onder “Adult Novelties, Boutique, Lingerie, Shoes”.

 

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Tresa veel meer dan 15% van haar winkelruimte besteedt aan seksartikelen. Thuis gekomen, bekijk ik de foto’s die ik van de boetiek heb genomen. Pas dan valt mijn euro. De naam van Tresa's winkel loopt verder door boven de vitrine met kinderkledij. Ssssssst….  

 

SH100122

 

 

Dirty Jo Punsters

170 N Main Street, Spanish Fork, UT 84660 Tel

801-798-2485

 

Susan Chasson is voorzitster van de International Association of Forensic Nurses en zoekt in die hoedanigheid contacten in Europa. Kan je haar helpen? Mail me.

 

chassons

 

20:19 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, provo, humor, seks, 010 |  Facebook |

30-03-07

25 jaar verplicht wapenbezit

 

25 jaar verplicht wapenbezit

 

Binnenkort viert Kennesaw feest. Op 1 mei zal het 25 jaar geleden zijn dat de gemeenteraad van het voorstadje van Atlanta, Georgia, een lokale wet goedkeurde die elk gezinshoofd verplicht een vuurwapen en bijhorende munitie te bezitten. Het wordt ongetwijfeld een knalfeest.

 

De wet is gebaseerd op het idee dat wapenbezit goed is tegen misdaad (u leest het goed). Maar ze was ook een reactie tegen een ordonnantie van Morton Grove in Illinois die het bezit van handwapens verbood. Sinds de nieuwe wet is de misdaad in Kennesaw (die overigens al laag was) wel systematisch blijven dalen, ook al steeg de bevolking er in de laatste 25 jaar van 5.000 naar 30.000. In Morton Grove gingen de misdaadcijfers echter in stijgende lijn.

 

Conclusie: hoe meer wapens, hoe minder misdaad? Dat is in elk geval wat de brave burgers van Kennesaw ons willen doen geloven. Dat hun stadje welvarender is en een hogere banengroei heeft dan de rest van Georgia is echter een veel plausibeler uitleg. Juist die gunstige economische ontwikkeling verklaart ook de zeer lage misdaadcijfers in Utah. Hier in Provo doen de meeste mensen hun voordeur niet op slot als ze even weggaan voor boodschappen. Garages en achterdeuren blijven meestal ongesloten. Sleutels vergeten? Geen probleem... Ook auto’s worden open gelaten, vaak met de sleutels in het contact. En een verplichte wapendracht is hier niet van toepassing. Maar op heel veel ramen van winkels en bedrijven zie je wel een bordje 'Help wanted".  Misdaad floreert nu eenmaal beter in streken waar bedrijfsdeuren gesloten blijven voor nieuwe werknemers.

22:57 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: humor, misdaad, amerika, 009 |  Facebook |

Naakte chocoladen Jezus

Chocoladen Jezus

 

Gedaan met lachen om mormonen. Laten we het even over de katholieken hebben. In New York is er in de katholieke gemeenschap grote beroering ontstaan naar aanleiding van een levensgroot standbeeld van Jezus, helemaal gemaakt van chocolade. Het betreft een kunstwerk van Cosimo Cavarello, “My Sweet Lord” geheten. Goed gevonden, of niet?

 

Vanwaar de beroering? Pasen is toch het chocoladefeest bij uitstek? Waarom protesteren katholieken niet tegen een chocoladen Sinterklaas, weliswaar een speler uit een lagere klasse, maar toch ook een heilige? Het probleem van het beeld van Cavarello is niet alleen dat het bedoeld is om op te eten of af te likken, maar ook dat het volledig naakt is. Geen lendendoek dus.

 

“My Sweet Lord” is anatomisch volledig correct: 1,83 m hoog, 90 kilo zwaar en 480.000 calorieën rijk. Het beeld zou worden tentoongesteld van palmzondag tot Pasen in het Roger Smith Hotel te New York. Onder druk van protest en zelfs doodsbedreigingen overweegt de hoteldirectie de tentoonstelling af te lassen. Je mag met veel lachen in Amerika, maar met godsdienst... 

21:46 Gepost door Jean Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: new york, humor, 008 |  Facebook |

Toiletten

Toiletten

 

Mijn eerste bezoek aan de Verenigde Staten was in 1998. Aangezien vliegtuigtoiletten alsmaar kleiner worden naarmate ik ouder word, had ik mijn afvalstoffen bewaard tot in de luchthaven van Newark. Na het passeren van de douane (niets aan te geven?) rende ik –negen jaar geleden kon ik dat nog- naar de toiletten. Niemand had mij gewaarschuwd. Geen enkele toeristische gids bereidt je daarop voor. In Amerika, het land der preutse puriteinen, hebben de toiletdeuren een zijwaartse kier van een goede centimeter. Misschien is die kijkspleet wel een maatregel tegen vuile manieren op het toilet, maar ik zit er toch niet op mijn gemak. Als ik van op de pot mensen zie passeren, zien die mij ook, denk ik dan. Trouwens, ze hoeven niet eens diep te bukken of hoog te rijzen om mij vanuit een andere ooghoek gade te slaan.

toilet

 

Die toiletbouw is alomtegenwoordig, niet alleen op luchthavens. Het is een verborgen culturele trek van de Verenigde Staten, die trouwens ook tot uiting komt in zwembaden. Ik kan alleen spreken over Utah en omstreken, maar in het zwembad van Provo bijvoorbeeld, ben je als man verplicht een bermuda te dragen. Een speedo is onkies en geeft aanleiding tot uitwijzing. Let daar eens op in Amerikaanse films. Op stranden en aan zwembaden dragen alle jongens en mannen een lange zwembroek. Maar om je in een dergelijke bermuda te wurmen, krijg je wel geen eigen hokje, nee, er zijn alleen gemeenschappelijke kleedkamers. De preutsheid geldt blijkbaar alleen tegenover het andere geslacht. Toch vreemd in een staat waarin homo’s nog altijd niet uit hun hok durven komen. Nu ja, ze kunnen altijd terecht in de kleedkamer.

18:59 Gepost door Jean Lievens in humor | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 007, provo, humor, gay |  Facebook |

Lelijk

Lelijk

 

Nergens is het contrast tussen de pracht van de natuur en de lelijkheid ten gevolge van de menselijke tussenkomt beter merkbaar dan in Utah. En dan heb ik het niet alleen over de ontelbare abominabele reclameborden langs de wegen, maar vooral over die afschuwelijke bovengrondse bekabeling. Dat geldt uiteraard voor heel Amerika, maar hier valt het gewoon extra op.

 

SH100107

 

 

Telefoonlijnen en elektriciteitskabels horen onder de grond. Opgeruimd staat netjes. Bovendien is dat een stuk veiliger. Als er bij ons een boom omwaait, is het ergste wat er kan gebeuren dat hij op je hoofd belandt. Hier is de kans groot dat hij in zijn val een telefoon- en elektriciteitskabel meesleurt waardoor een hele streek zonder, jawel, telefoon en elektriciteit komt te zitten. En geen kat ziet je liggen. Vinden ze je toch, dan kunnen ze geen ziekenwagen bellen. Trouwens, de kans op omwaaiende bomen is hier beduidend groter dan bij ons. Amerika, het land van orkanen, tornado’s en andere natuurrampen. Help! Hallo? De lijn is dood… En ik zie niets. Goed voor griezelfilmclichés, slecht voor al de rest.

 

Je kunt je overigens ook de vraag stellen waarom in dit door natuurgeweld geteisterde land zoveel huizen in hout worden opgetrokken. Nooit gehoord van de drie kleine biggetjes? Disney maakte er in 1933 al een tekenfilm over. Misschien is de kans op overleven groter in een ingestort houten huis, ik weet het niet. Als je moet kiezen tussen verpletterd worden door een houten balk of een blok beton? Liever de korte pijn.

 

SH100108

 

18:22 Gepost door Jean Lievens in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 006, humor, amerika |  Facebook |

Nieuwe documentaire van Ken Burns over WOII

 

Nieuwe documentaire van Ken Burns over WOII

 

Op 27 maart jl. kwam de bekende Amerikaanse documentairemaker Ken Burns praten op de Brigham Young University van Provo. Hij was er gastspreker op een universiteitsforum in het Mariott Center, een overdekt sportcomplex dat ruimte biedt aan 22.700 man. Burns (1953) is ondermeer bekend van de miniseries ‘The Civil War” (1990), ‘Baseball’ (1994) en ‘Jazz’ (2001), stuk voor stuk met Emmy Awards bekroonde documentaires. In de afgelopen zes jaar werkten Burns en zijn team aan een 14,5 uren durende serie over de Tweede Wereldoorlog, die in september 2007 door PBS in zeven episodes wordt uitgezonden.

 

1002125

 

 

De generatie soldaten die gestreden heeft in WOII is met bosjes aan het uitsterven. Bovendien is het zeer triestig gesteld met de kennis van de Amerikaanse jeugd over de Tweede Wereldoorlog. Volgens Burns denkt de meerderheid van de hogeschoolstudenten dat in WOII de Amerikanen samen met de Duitsers tegen de Russen vochtten, en dat ondanks de populariteit van Hollywood films als Saving Private Ryan of tv-series als Band of Brothers. Het is dus slecht gesteld met de communicatie naar de Amerikaanse jeugd, aldus Burns. Hij wou het in zijn documentaire dan ook niet hebben over de grote politieke en militaire leiders, maar aantonen hoe de oorlog elke gewone familie in de VS tot in het diepste trof. In de nieuwe serie, simpelweg ‘The War’ genoemd, focust hij op een handvol gewone mannen en vrouwen die de oorlog aan de lijve hebben ondervonden. Stuk voor stuk krasse tachtigers met boeiende verhalen.

 

Hopelijk krijgen we de serie ook snel bij ons te zien. Ronkende namen als Tom Hanks, Samuel L. Jackson, Eli Wallach en Keith David spreken de teksten in. Het themanummer van de serie is een adembenemende mooie versie van "American Anthem", gebracht door Norah Jones.

 

En nu komt de kat op de koord. Ken Burns is geen mormoon, maar deed wel zijn uiterste best om er, ondanks zijn baard en stevige haardos, zo afgeborsteld mogelijk uit te zien. Vooraleer hij het woord kon nemen, werd eerst een paar minuten in stilte gebeden voor de goede afloop van het gebeuren. Na zijn speech volgde een nieuw gebed om God te bedanken voor de goede afloop. Tussendoor was er Burns. In al zijn godvruchtigheid verwees hij ook maar naar god. En toen kwam de blunder: hij sprak over god in termen van hij of zij. Je waande je op een lesbische kerkdienst. Een siddering ging door de zaal. Maar beleefd als mormonen zijn, was er geen kik te horen. Na afloop veerde de meerderheid van de duizenden studenten zelfs op met een daverend applaus. Je moet weten dat er niet veel vertier is aan BYU…

03:10 Gepost door Jean Lievens in film | Permalink | Commentaren (3) | Tags: byu, mormonen, 005, ken burns, the war, the civil war |  Facebook |

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De Mormonen, een verhaal apart (deel 2)

 

De mormoonse kerk is een van de snelst groeiende godsdienstgemeenschappen in de Verenigde Staten. In 1950 telde de “Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen” ruim een miljoen leden, twintig jaar later waren het er drie miljoen, vandaag zijn ze naar schatting al met twaalf miljoen. De helft ervan leeft in de VS. De mormoonse kerk boekt vooral vooruitgang in ontwikkelingslanden. In Latijns-Amerika en op de Filippijnen groeit ze echt als kool. In thuisland Utah wonen 2,5 miljoen mensen, waarvan ongeveer 75% mormonen. De meeste Amerikaanse mormonen wonen dus niet langer in de ‘mormonenstaat’, maar in Californië en de buurtstaten Arizona, Nevada, Wyoming, Idaho en Colorado, maar ook in Canada.

 

Een strikte hiërarchie 

De top van de mormoonse kerk is georganiseerd naar het model van Jezus en zijn apostelen. Sinds 12 maart 1995 is Gordon Hinckley de president van de Kerk van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij is de directe opvolger van Joseph Smith, profeet, ziener en onthuller. Dat betekent dat God spreekt door de mond van Hinckley. In tegenstelling tot de katholieke kerk die het moet stellen met een plaatsbekleder van Christus, hebben de mormonen een springlevende profeet. Nu ja, hij is al 96, maar nog altijd bijzonder kwiek voor zijn leeftijd. Tussen haakjes, Utah heeft de gezondste bevolking van de USA. Dat heeft de staat vooral te danken aan de strenge door de kerk opgelegde gezondheidsregels. Zo mogen mormonen geen koffie, thee, alcohol of andere stimulerende middelen gebruiken en tabak is helemaal uit den Boze. De kerk raadt naast lichaamsbeweging het gebruik van veel granen, groeten en fruit aan, en weinig vlees. Het lichaam is nu eenmaal de tempel van de geest. Utah is tot slot veruit de enige plaats ter wereld waar mannen een hogere levensverwachting genieten dan vrouwen. Misschien heeft dat te maken met het baren van veel, heel veel kinderen (en de opvoeding van al die morm(els)oontjes. De kerk verbiedt seks voor het huwelijk. Daarna kan het niet meer op: hoe meer kinderen, hoe beter.

 

Maar dat terzijde. Het grote voordeel van een direct contact met God is dat de kerk nu en dan een grote bocht kan nemen zonder uit de bocht te gaan. Polygamie is een probleem voor aansluiting bij de VS? Niet erg, God verschijnt bij de profeet en het is gedaan met polygamie. Nu, er zijn naar schatting nog altijd enkele tienduizenden mormonen die polygamie bedrijven. Ze behoren niet tot de officiële kerk, maar tot allerhande splintergroepen. Het is op een dergelijk gezin dat de schitterende HBO-serie ‘Big Love’ is gebaseerd. De mormoonse kerk heeft historisch ook de reputatie racistisch te zijn. Tot 1978 konden zwarten er geen deel van uitmaken omdat ze volgens Smith ‘het teken van Kaïn’ droegen. Als vandaag aan Hinckley gevraagd wordt waarom zijn kerk zolang racistisch is geweest, antwoordt hij onbeschroomd ‘I don’t know’. In elk geval kregen zwarten, alweer via een revelatie, in 1978 gelijke rechten. Maar tot vandaag is Utah de staat met het kleinste percentage zwarten van de VS, minder dan één procent.

 

Hincley wordt geflankeerd door twee raadgevers. Samen vormen ze het Presidium, een soort van triumviraat. Eigenlijk heeft Hincley al langer de touwtjes in handen, want zijn twee voorgangers zweefden op het randje van de seniliteit. Onder het Presidium staat de Raad der Twaalf Apostelen. De meesten zijn hoogbejaarde heren, zoals het in sterk hiërarchische organisaties betaamt. Ondanks die strikte machtsstructuur, draait de kerk vrijwel volledig rond onbezoldigde vrijwilligers. Maar aangezien de godsdienst vrijwel het hele sociale leven bepaalt en controleert, kan je moeilijk van vrijwilligheid spreken. Elke mormoons jongetje wordt op zijn twaalfde al tot priester gewijd. Meisjes niet. Vrouwen bekleden immers geen officiële plaats in de kerk, maar spelen eerste viool in het gezin. Ondanks haar traditionele rol van huisvrouw en babymachine, kan de vrouw in Utah al stemmen van 1870.

 

Andere rariteiten 

Wat onderscheidt mormoonse kerk nog van andere religies? Ten eerste is er het systeem van de afdrachten, de ‘wet der tienden’. Elke mormoon wordt geacht een tiende van zijn maandinkomen af te staan aan de kerk. Die telt 12 miljoen leden, dus reken maar uit. De mormoonse kerk baadt in de weelde. De tempels en administratieve gebouwen van de mormonen in Salt Lake City stralen dan ook rijkdom uit. Ze doen denken aan de architectuur in Las Vegas: glitter en kitsch. Een andere overeenkomst met Las Vegas (en Disneyland) zijn de toeristen. Met meer dan vijf miljoen bezoekers per jaar is Temple Square, het hart van het Rijk der Mormonen, een van de toeristische trekpleisters van de Verenigde Staten. Het veeleisende karakter van de mormoonse kerk is ongetwijfeld een belangrijke reden waarom ze in de meer ontwikkelde landen veel moeilijker van de grond komt. Dat naast de complete inhoudelijke prietpraat natuurlijk, maar dat geldt voor alle godsdiensten.

 

Naast het inkomen uit de afdrachten, geschat op twee miljard dollar per jaar, heeft de kerk van de Heiligen der Laatste Dagen een dikke vinger in de pap in heel wat ondernemingen. Mormonen staan overigens bekend als gewiekste zakenlui. Anderzijds ook als reusachtige naïevelingen, waardoor Utah een uitverkoren jachtterrein is voor allerhande sjacheraars. Voorts zijn ze oerconservatief en de trouwste volgelingen van de Republikeinen. Publieke uitgaven voor sociale voorzieningen, wegen, openbaar vervoer… het is aan een mormoon niet besteedt. Die sociale rol is weggelegd voor de kerk. Dat is meteen de belangrijkste reden van haar groei in Latijns-Amerika en andere derdewereldlanden. In het bijzonder alleenstaande vrouwen met kinderen vormen een gemakkelijke prooi. Op de glijbaan van financiële en andere steun rollen ze bijna automatisch de kerk binnen. Voor de financiering van die ontwikkelingshulp en ander sociaal werk sparen de mormonen letterlijk het eten uit hun mond. Iedere eerste zondag van de maand is het vasten geblazen. Het uitgespaarde geld spekt

de mormoonse sociale zekerheidskas.

 

Bekering van levenden en doden 

Als een Bijbelventer aan uw deur belt en het is geen bejaarde getuige van Jehova, dan is het vast een kortgeknipte mormoonse snaak in pak en das. Mormonen zijn immers geboren missionarissen. Letterlijk! Elke jongen wordt geacht op zijn negentiende gedurende twee jaar op eigen kosten (van zijn ouders natuurlijk) en op vrijwillige basis (daar heb je het weer) op missie te vertrekken. Hij mag kiezen naar waar, maar de kerk beslist (en stuurt hem meestal ergens volledig anders). Je vindt Mormoonse zendelingen in alle uithoeken van de wereld. De moeilijkste missielanden bevinden zich in West-Europa. Al dat zendingswerk levert wel een mooie economische troef op: nergens in de VS heeft de bevolking een betere talenkennis dan in Utah. Telefoon- en computermaatschappijen schieten er paddenstoelen uit de grond. Maar denk liefst twee keer na als je in een restaurant of elders zit te grappen over mormonen. De kans dat iemand je begrijpt, is echt reëel…

 

Mormonen zijn misschien nog het best gekend voor hun belangstelling in genealogie. Ze draven niet alleen de aardbol rond om levende mensen te bekeren, maar ook om de gegevens van doden op te snorren om ze te redden voor het hiernamaals. Dat laatste is ongetwijfeld een gemakkelijkere klus en bovendien heeft iedereen er wat aan. Als je op zoek bent naar gegevens van je voorouders, kun je beter naar Salt Lake City trekken dan naar, pakweg, Zoutenaaie. Daar bevindt zich immers de burgerlijke stand van heel de planeet. De stamboomgegevens worden bewaard op microfilms die 200 meter diep in een ondergrondse stapelplaats in een granieten gebergte zijn opgeslagen. Kopieën van die microfilms kunnen geraadpleegd worden in de Family History Library te Salt Lake City. Tegenwoordig stellen de mormonen hun genealogische gegevens ook beschikbaar via het internet, op www.familysearch.org.

 

Toch nog een woordje uitleg over die belangstelling voor het dodenrijk. Mormonen geloven dat er een leven is na de dood. Je moet dan wel tijdens je aardse leven gedoopt worden. Maar wat met al die arme sloebers van voorouders die geboren zijn voor de oprichting van de kerk van Joseph Smith, of die er nooit mee in contact zijn gekomen? Niet eerlijk! Gelukkig kunnen ze retroactief gedoopt worden, maar dan moeten ze wel eerst opgespoord worden. Mormonen reizen dus de wereld rond op zoek naar hun voorvaderen, zodat die in het eeuwige leven kunnen herenigd worden met hun familie. Ze schatten dat er geregistreerde gegevens bestaan van ongeveer 7 miljard mensen. Laten we dus maar hopen dat er in het hiernamaals plaats genoeg is…

00:47 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mormonen, salt lake city, provo, humor, racisme, byu, 004 |  Facebook |

28-03-07

De Mormonen…een verhaal apart

De Mormonen…een verhaal apart

 

Laten we het hier even hebben over de Mormonen. Er bestaan bij ons immers tal van misverstanden over de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, zoals de kerk in een hele mondvol wordt genoemd. Of beter: bijna niemand weet er een snars van af. Mormonen? Zijn dat aanhangers van de Moonsekte? Of zijn dat die mannen met grote zwarte hoeden die nog met paard en kar rijden? Ik heb die film gezien, met Harrison Ford… Hoe heet die ook al weer?

 

Het eerste beeld dat inderdaad opkomt bij het woord “Mormonen” is dat van een religieuze sekte. Of bij analfabeten, dat van stoffen die door endocriene klieren via de bloedbaan aan doelcellen of -organen worden afgegeven. Is de Mormoonse kerk een sekte? Ja, in de zin dat elke religie een sekte is. Nee, in de zin dat het de vijfde grootste christelijke godsdienst van de VS betreft. De Mormoonse kerk telt naar eigen zeggen ongeveer twaalf miljoen leden, waarvan de helft in de Verenigde Staten. Maar het is ongetwijfeld de meest Amerikaanse godsdienst die je je kunt inbeelden. En net als alle godsdiensten, is het Mormoonse geloof gebaseerd op een wonderlijk sprookje…

 

Een vrij zinnige uitleg

 

Goddank, ben ik niet religieus opgevoed. Een mogelijk nadeel van een vrijzinnige opvoeding is echter dat je het risico loopt godsdienstige mensen ongewild te beledigen. Zeker in de langetenenclub van religieuze fanatici is het op eieren lopen. Daar kunnen Deense cartoonisten, de Salman Rushdies en de Borremansen van deze wereld over meespreken. Maar goed, laat het duidelijk zijn, ik wil niemand voor het hoofd stoten, ook al zie ik geen echt verschil tussen God de Vader en, laten we zeggen, Moeder de Gans. Ik vind nu eenmaal dat de Bijbel en andere korans lezen als een sprookjesboek. Wat is het verschil tussen het verhaal van Jezus die vissen vermenigvuldigt en het sprookje ‘Tafeltje dek je, ezeltje strek je’ van de gebroeders Grimm? Dat er in het eerste geen knuppel uit de zak komt? Of vergelijk de film ‘The Ten Commandments’ van Cecil B. DeMille met ‘The Lord of the Rings’ van Peter Jackson. Zie jij het verschil tussen de trucjes van Charlton Heston als Mozes en die van Ian McKellen als Gandalf? Volgens mij gebruiken ze zelfs dezelfde staf.

 

Maar goed, als je gelooft in het splitsen van de Rode Zee, de Toren van Babel, lopen over water en opstaan uit de doden, waarom zou je dan ook niet geloven dat Jezus ‘en passant’ ook in Amerika is verrezen? Welnu, juist dat laatste (oké, onder andere) wordt door katholieken, protestanten en andere christelijke gelovigen op hoongelach onthaald. Mormonen zijn volgens hen geen echte christenen, ook al geloven ze in het oude en het nieuwe testament. Dat derde boek is er echter teveel aan. Sinds de voormalige gouverneur van Massachusetts, Mitt Romney, zich Republikeins kandidaat heeft gesteld voor de presidentsverkiezingen van 2008, woedt er in de VS een groot mediadebat of een mormoon het wel kan schoppen tot het hoogste ambt. Mormoon zijn... het is een zwaar kruis om dragen. De ironie is dat de mormoon Romney de enige Republikeinse kandidaat is die altijd trouw is gebleven aan een en dezelfde vrouw, terwijl zijn rivalen Gulliani en McCain verschillende huwelijken achter de rug hebben. Nu ja, de Mormoonse kerk staat polygamie sinds 1890 niet meer toe. Maar tot vandaag blijft het een gevoelig onderwerp, waarmee een mormoon absoluut niet kan lachen.

 

Het verhaal van Joseph Smith

 

De stichter van de Mormoonse kerk is Joseph Smith, schitterend vertolkt door griezelfilmicoon Vincent Price in de film ‘Brigham Young’ (1940, op dvd te verkrijgen in zone 1; ik vind het een aanrader…). Je kunt je moeilijker een meer Angelsaksische naam voorstellen. Het is alsof Jan Smit in het negentiende-eeuwse Vlaanderen een nieuwe godsdienst zou beginnen. Want dat is eigenlijk precies wat er in 1820 gebeurde in Amerika. De toen 14-jarige Joseph was op zoek naar de ‘juiste kerk’, vond er geen, bad, en kreeg als antwoord een visioen. Daarin vertelden God en Jezus dat er geen enkele kerk deugde, een stelling die ik alleen maar kan beamen. Maar God en Jezus hadden een ander idee in petto. Ze gaven Joseph de taak om een echte kerk op te richten, zoals die bestond ten tijde van Jezus. In die toch niet te onderschatten onderneming kreeg Joseph hulp van andere boodschappers, onder andere de engel Moroni (niet te verwarren met Tolkien). Die leidde Joseph naar een heuvel (Cumora), waar een aantal gouden platen lagen verborgen. Net als de in steen gehouwen tien geboden van Mozes (of vijftien als je de versie van Mel Brooks gelooft), onthulden die een wonderlijke geschiedenis. Want wat bleek?  Niet Columbus en ook niet de Vikings hebben Amerika ontdekt, maar wel de Joden. Ongeveer 600 jaar voor Christus stak een volk uit het oude Jeruzalem de grote plas over en belandde in Midden-Amerika. Het waren de oervaders van de indianen. Met behulp van God als tolk vertaalde Smith die geschiedenis in het Engels. Zo werd het “Boek van Mormon” geboren, genoemd naar de profeet Mormon die een samenvatting had gemaakt van de verslagen van de profeten uit het oude Amerika.

 

In 1827 kreeg Joseph Smith Johannes de Doper over de vloer die hem tips gaf over kerkorganisatie. Drie jaar later werd de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen officieel geboren. Daarmee is Mormoonse kerk precies even oud als België. Alleen gaat ze waarschijnlijk een betere toekomst tegemoet, maar dat is een ander verhaal. De nieuwe kerk werd door de meeste Amerikanen echter zeer wantrouwig bekeken. Ik denk dat dit te maken heeft met haar sociale organisatie. Net als de eerste Christenen eigenlijk verdoken communisten waren, had ook de kerk van Smith bijzonder linkse trekjes, zoals het afstaan van een deel van het inkomen voor de gemeenschap, het zorgdragen voor de armen en de zwakkeren, enzovoort. Ook het visioen waarin God een pleidooi had gehouden voor polygamie, was geen grote hulp voor integratie. Smith strompelde van de ene vervolging naar de andere en werd op 27 juni 1844 uiteindelijk door een menigte gelyncht in Carthage, Illinois (in de film valt Vincent Price achterwaarts door een raam, maar dat is Hollywood).

 

Brigham Young: Way out West

 

Na de dood van Smith splitste de Mormoonse kerk na een machtstrijd tussen de zoon van Smith en Brigham Young. De meerderheid volgde Young, die, alweer naar Bijbelse traditie, een ware exodus organiseerde naar het westen, op zoek naar een eigen sektestek in de Nieuwe Wereld. Na een onmenselijke tocht in weer en wind en door berg en dal, arriveerden de Mormoonse pioniers in 1847 uiteindelijk in een valei aan een groot, zout meer in Utah (genoemd naar de plaatselijke indianenstammen, de Uintah, Ouray en Utes). Young sprak de historische woorden: “This is the place”. Salt Lake City was geboren. De regio maakte op dat moment nog deel uit van Mexico. Een jaar later werd Utah na een oorlog afgestaan aan de Verenigde Staten. In 1851 werd Brigham Young er uitgeroepen tot gouverneur.

 

De noeste Mormonen slaagden erin de dorre vallei om te vormen tot een welvarende streek waarin zich ook steeds meer niet-mormonen kwamen vestigen. Van in het begin wilden de Mormoonse leiders aansluiting bij de Verenigde Staten, maar het duurde tot 1896 vooraleer Utah formeel werd erkend als 45ste staat. Het grootste struikelblok was de polygamie. Dat is meteen ook de reden waarom de Mormoonse kerkleiders veelwijverij uiteindelijk afzworen. Brigham Young zelf overleed in 1877 in Salt Lake City. Hij liet elf treurende weduwen en tientallen kinderen na (Young huwde 20 keer en had 56 kinderen bij zestien echtgenotes).

 

Tot daar de voorgeschiedenis. Hoe het verder ging en waar de kerk vandaag staat… daar kom ik later op terug….

 

21:38 Gepost door Jean Lievens in mormonen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mormonen, salt lake city, humor, polygamie, 003 |  Facebook |

27-03-07

Cheney minder welkom op BYU dan gedacht

   

Cheney minder welkom op BYU dan gedacht

 

Op 26 april 2007 komt Dick Cheney praten op de Brigham Young University (BYU) in Provo, Utah. BYU telt ongeveer 30.000 studenten, is eigendom van en wordt bestuurd door de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, beter gekend als de Mormoonse Kerk. Het is de grootste religieus gecontroleerde universiteit van de Verenigde Staten. Het grappige is dat het Witte Huis in januari zelf voorstelde om de Amerikaanse vice-president te laten spreken tijdens de diplomaplechtigheid op BYU (nu ja, blijkbaar is dat hier de gewoonte). De onpopulariteit van de regering Bush scheert immers historisch hoge toppen en het Witte Huis is koortsachtig op zoek naar plaatsen waar zijn vertegenwoordigers kunnen rekenen op een warm onthaal. In de laatste Gallup Polls schommelt de goedkeuringsgraad van Cheney tussen 28 en 36%. Daarmee is hij niet alleen de onpopulairste vice-president uit de Amerikaanse geschiedenis, maar ook de onpopulairste politicus in de VS vandaag.

 

Cheney kwam voor het laatst naar BYU in 2003 om fondsen in te zamelen ten behoeve van de Republikeinse campagne voor de vorige presidentsverkiezingen. Succes verzekerd, want er is allicht geen andere staat in de VS waar de Republikeinen sterker staan dan in Utah. “Ik denk dat hij zal kunnen rekenen op een zeer gastvrij, ontvankelijk en warm onthaal,” sprak Kelly Patterson, hoofd van het Centrum voor de Studie van Verkiezingen en Democratie aan de BYU. “Wij zijn nog altijd een van de meest rode (lees Republikeinse) districten in de meest rode staat van de VS,” zei Marian Monnahan, voorzitster van de Republikeinse partij van Utah County. “Ik vermoed dat er wel iemand zal protesteren, maar algemeen zal hij hier zeer warm worden onthaald.” (bron: Daily Herald)

 

Iemand? Zeer warm? Dat hangt natuurlijk af van wat je daarmee bedoelt. Sinds de aankondiging van het bezoek van Cheney aan de BYU, is er naar Mormoonse maatstaven een storm van protest ontstaan. Nergens in de VS is er immers een universiteit waar studenten volgzamer en braver zijn dan aan de BYU. Nergens wordt overigens meer Prozac geslikt dan aan de BYU… Maar dat is een andere kwestie. Om een voorbeeld te geven van hoe conservatief de LDS-universiteit (van Latter Day Saints) wel is: vorig jaar werden er 29 vreedzame betogers van de homogroep Soulforce gearresteerd omdat ze het gewaagd hadden de campus te betreden. Er volgden ook sancties tegen BYU-studenten die hadden deelgenomen aan het protest. Soulforce verzet zich met geweldloze middelen tegen religieuze en politieke onderdrukking van lesbische, homoseksuele en transseksuele mensen (www.soulforce.org). Dit jaar was de organisatie voorzichtiger en koos op 22 maart jl. voor een vreedzame mars rond de campus. Ditmaal bleven de arrestaties beperkt tot twee personen: Kourt Osborn en zijn moeder Karel Allen. Ze wilden de autoriteiten van BYU een lijst bezorgen met bezorgdheden over de discriminerende politiek van BYU tegenover holebi-studenten. Daarvoor betraden ze echter de campus en werden prompt gearresteerd.

 

Maar goed, terug naar Cheney. BYU-professor Warner Woodworth beweert dat hij al een paar honderd e-mails heeft ontvangen uit alle hoeken van de wereld om te protesteren tegen de komst van de vice-president naar de BYU. Zowel studenten, professoren als ouders maken zich ongerust over zijn bezoek. Vooral Mormoonse kerkleiders uit Latijns-Amerika laten van zich horen. Ze vinden Cheney een oorlogstoker en willen niet dat hij hun kinderen en kerk vertegenwoordigt. Volgens Woodworth zullen zowel bepaalde studenten; professoren als ouders weigeren om de plechtigheid in de aanwezigheid van Cheney bij te wonen. Hij verwacht tevens piketten en andere protestvormen. Ted Lyon, een andere BYU-professor, stelt voor om als tegengewicht voor Cheney ook een democratische presidentskandidaat als Hillary Clinton of Barack Obama uit te nodigen…

 

Nu, van een massaal protest aan BYU zal uiteraard geen sprake zijn, en het protest tegen het protest zal waarschijnlijk luider klinken dan het protest zelf, als je mij kunt volgen. Maar de negatieve reactie tegen de komst van Cheney aan een universiteit waar openlijk verzet een reden kan zijn voor ontslag, is natuurlijk wel een teken aan de wand. Het toont aan dat zelfs in het meest conservatieve gedeelte van de VS en onder de meest fervente aanhangers van de Republikeinen verzet rijst tegen het regeringsbeleid, De aanhoudende negatieve peilingen, het verlies van de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden en in de Senaat zou de huidige president wel eens vreemde bokkensprongen kunnen doen maken. Het bombarderen van Irak lijkt in de huidige internationale context misschien niet voor de hand liggend, maar bekeken vanuit de VS, is die kans helaas een stuk groter. Zonder de Falklands was Thatcher immers nooit herverkozen, en deze president heeft zijn tweede termijn aan niemand anders te danken dan Osama bin Laden en de daaropvolgende oorlogen in Afghanistan en Irak… Misschien denkt hij wel: driemaal scheepsrecht?

 

 

23:22 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gay, byu, bush, mormonen, 002 |  Facebook |

Leve Amerika!

Leve Amerika!

 

Ondanks mijn linkse overtuigingen, ben ik gek op Amerika. Niet alleen ben ik verliefd op grote steden als New York en San Francisco, maar ook op het verbluffende natuurschoon van de Midwest: de Grand Canyon, Bryce, Canyonlands, Zion, Arches, Yellowstone, Yosemite… Pure natuur, maar toch voorzien van comfortabele toiletten, stromend water en elektriciteit. Tot een glazen brug over het ravijn toe. Maar echte liefhebbers kunnen nog altijd uitdrogen in de woestijn, opgepeuzeld worden door een beer of toegetakeld door een bergleeuw. De kans bestaat, zo getuigen waarschuwingsbordjes in sommige natuurparken: ‘If attacked, fight back’. 

 

Niets in Amerika doet denken aan België, maar toch voel ik me er minstens even thuis. Precies opgeslokt door mijn teevee… Zozeer is de Amerikaanse cultuur bij ons doorgedrongen. Iedereen lijkt er wel ontsnapt uit een soap of film. Je moet er natuurlijk wel van houden . Welnu, I love it! Zowel in fictie als in werkelijkheid.

 

Sinds het aantreden van George Walker Bush als 43ste president van de Verenigde Staten, wordt Amerika echter niet alleen als natie, maar ook als volk hoe langer hoe meer uitgespuwd door de rest van de wereld. Nu, dat was al langer het geval op driekwart van de planeet, maar niet in Europa. Als je bij ons vandaag de VS verdedigt, moet je wel een rechtse zak zijn, of erger.

 

Wat me vooral stoort, is dat dit ongenuanceerde antiamerikanisme vooral wordt uitgebazuind door degenen die op kop lopen van antiracistische betogingen. 

Amerikanen … de Marokkanen van links? Het zijn maar een paar letters verschil…

 

Oude mensen die de Tweede Wereldoorlog aan de lijve hebben ondervonden, kunnen Duitsers vaak niet uitstaan. Toch vind ik dat je zelfs in dat extreme geval een onderscheid moet maken tussen een 'volk' en zijn regering, ook al trekt die laatste op oorlogspad en verbrandt miljoenen mensen in gasovens. Op dezelfde manier is de afkeer of het misprijzen tegenover Amerikanen als gevolg van de arrogante buitenlandse politiek van de VS (de inval in Irak om maar een voorbeeldje te geven) verstaanbaar, maar verwerpbaar. 

 

Had iemand iets tegen 'Irakezen' toen Sadam er de scepter zwaaide? Nee, iedereen had te doen met hen. Tegen Russen onder Stalin of Chinezen onder Mao? Of dichter bij huis, tegen Spanjaarden onder Aznar of Polen onder Lech Kaczynski? Die laatste is nog een stuk conservatiever dan Bush, geloof me vrij. Het is dan ook onfair om met de vinger te wijzen naar dat “domme volk dat twee keer voor Bush koos”, maar geen woord te reppen over inwoners van een Europese lidstaat die een president aan de macht brachten die Bush Junior ver achter zich laat op het hellend vlak van (extreem) rechts. Bovendien heeft amper een kwart van de Amerikanen effectief voor Bush gestemd . De helft van de bevolking gaat niet eens stemmen, omdat ze -en je kan ze niet volledig ongelijk geven- nu eenmaal het verschil niet zien tussen Democraten en Republikeinen. En van de andere helft die wél gaat stemmen, wou de meerderheid zes jaar geleden Gore in het Witte Huis. Maar dat wisten we al. Dat Bush voor een tweede keer werd verkozen, heeft alles te maken met 9/11 en de "oorlog tegen het terrorisme". 

 

Dus: ik hou van dit land, zijn bevolking (of toch een groot deel ervan), maar niet zijn leiders. Zeker niet de huidige.  

 

 

 

100_3799100_3782

  

New York en New York New York (Las Vegas)

01:26 Gepost door Jean Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bush, racisme, amerika, humor, 001 |  Facebook |

26-03-07

een Belg in Provo

 

Een Belg in Provo

 

Belgen in Utah… ze zijn dun bezaaid. Toch zit op de vlucht van Brussel naar Atlanta vlak naast mij een West-Vlaamse landgenoot die uitgerekend ook op weg is naar Provo, thuisplaats van de mormoonse Brigham Young University (BYU). “Voor mijn werk…” voegt hij er verontschuldigend aan toe. Daarna plugt hij zijn oortjes in om van de rest van Rocky Balboa te ‘genieten’… Voor een Amerikaan het begin van een gesprek, voor een Belg het einde. Ik blijf dus op mijn honger zitten. Waarschijnlijk is hij er voor zaken. Want ook al is Provo provinciaals, de stad telt toch een paar honderdduizend zielen en groeit als kool. De economische ontwikkeling in de valei ten zuiden van Salt Lake City is spectaculair. De sociale ontwikkeling is echter een ander paar mouwen… 

 

Ik ben er op bezoek bij een oude schoolvriend die naar hier is verhuisd wegens beroepsredenen. Een vrijzinnige splinter in een hooiberg LDS-aanhangers (Latter Day Saints). Belangrijkste reden van mijn komst is een maandje mediteren over mijn verdere carrière als tekstschrijver en afkicken van de nicotine. Provo is daarvoor de perfecte plaats. Er is absoluut niets te doen en mijn gastgezin is rookvrij (net als de mormonen trouwens). Koffie, thee en alcohol zijn gelukkig wel voorradig. Ander vertier wordt geleverd door de waarlijk prachtige omgeving, waarover later meer. En gelukkig heb ik mijn laptop bij, zodat ik voor het eerst in mijn leven kan beginnen met een blog. Waarover? Weet ik veel… We zien wel…

 

 SH101264

in de duinen van Little Sahara

23:57 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (4) | Tags: stoppen met roken, provo |  Facebook |