Amerikaans dagboek

Als vierde in het rijtje van grote Amerikaanse denkers laat ik graag Immanuel Maurice Wallerstein (New York, 28 september 1930) aan het woord. Wallerstein is een vooraanstaande Joods-Amerikaanse socioloog. Zijn denken is zwaar beïnvloed door het marxisme. Hij is een bekend Afrika-expert en was van 1994 tot 1998 voorzitter van de Internationale Vereniging van Sociologen. Hier hoor je hem op een conferentie in september 2006.

Derde in de reeks van Amerikaanse denkers die een ander licht gooien op hun land dan we gewoon zijn van de stereotiepen die we maar al te vaak krijgen voorgeschoteld: Gore Vidal (1925), essayist, romanschrijver (The City and the Pilar), scenarioschrijver (Caligula, Sudenly, Last Summer, Ben-Hur...), toneelschrijver en politicus. Hier is hij op dreef tegen McCain...

meer over Vidal op http://en.wikipedia.org/wiki/Gore_Vidal

Nog heel wat verhalen uit de States zitten in de pipeline, maar wegens tijdsgebrek kan ik deze blog niet onderhouden zoals ik wel zou willen. Daarom af en toe een verwijzing naar interessante informatie over de States.

Maak kennis met Howard Zinn, een historicus die het verhaal van Amerika vertelt vanuit het standpunt van de onderdrukten. Zijn pas in het Nederlands vertaalde boek "De geschiedenis van het Amerikaanse volk" is een absolute must.

Wil je meer weten over Howard Zinn, bezoek dan zijn website http://www.howardzinn.org

Hier al vast een eerste kennismaking:

Vorig jaar kondigde ik de verrijzenis van Coney Island aan. Vastgoedgigant Thor Equities plant er immers voor twee miljard dollar aan hotels, luxeappartementen, restaurants, winkels en pretparken en het gemeentebestuur heeft 85 miljoen dollar vrijgemaakt om de buurt verder te verfraaien. Misschien heeft de Amerikaanse vastgoedcrisis er iets mee te maken, maar dit jaar ligt Coney Island er nog altijd precies hetzelfde bij als twee jaar geleden.

De boarderwalk of zeedijk is duidelijk vernieuwd, om de haverklap staan openbare toiletten en het strand is (dun) bezaaid met kinderspeeltjes. Maar het strand ligt er verlaten bij en ook op de ‘zeedijk’ valt er nauwelijks activiteit te bespeuren, op een overjaarse jogger in een sportbroek dat meer op een pamper lijkt na. 

Ook op de pier is het onwezenlijk rustig. Maar niet lang. Een overvliegende helikopter gooit roet in het eten. Een paar vissers proberen boven het kabaal uit te schreeuwen, voor Amerikanen een makkie.

Maar voor de rest lijkt het strand van New York wel op dat van een Belgische kustgemeente in de winter. Ongelooflijk eigenlijk, want het zonnetje in mei geeft al heel wat warmte en dit strand ligt toch aan de rand van een stad met meer dan 8 miljoen inwoners? Hier echter (nog) geen luxueuze huizen en chique winkels, wel goedkope hamburgertenten, armtierige attracties, vervallen gebouwen en wat verder de Russische rommelwinkels van Brighton Beach. Neen, de heropstanding van Coney island laat blijkbaar nog wat op zich wachten…

Helemaal bovenaan het noordelijke puntje van Manhattan, tussen Harlem en de Bronx, ligt The Cloisters, een uit Europese ruines geassembleerd museum dat toebehoort aan het Metropolitan Museum. Vanaf je uit het metrostation komt, is het moeilijk te geloven dat je nog in New York, laat staan Manhattan bent. Je waant je eerder in de Belgische Ardennen, of ergens in Frankrijk.

Het pad dat naar The Cloisters leidt, dwars door het Fort Tryon Park, ligt bezaaid met prachtige bloemen (als je in mei gaat ten minste). Niet te geloven dat die oase van rust zich in Harlem bevindt, een van de meest beruchte wijken van New York. Nu ja, ook Harlem is niet meer wat het geweest is. Zelfs Bill Clinton heeft er zijn kantoor gevestigd. Maar terug naar het museum.

Het Metropolitan Museum bezit een van de rijkste collecties van middeleeuwse kunst ter wereld. Een deel ervan bevindt zich in het hoofdgebouw aan Fifth Avenue, een ander in The Cloisters. Maar ook zonder de kunstschatten te bezoeken (zoals wij; de conservator was zo blij ons te zien omdat hij dacht dat we er de Vlaamse wandtapijten kwamen bewonderen - helaas voor hem waren we op zoek naar het toilet), is het bouwwerk alleen al een ommetje waard.

Het gebouw ziet eruit als een middeleeuwse kerk of klooster en werd gebouwd in 1934 uit brokstukken van vijf middeleeuwse kloosters uit Frankrijk: Saint-Michel-de-Cuxa, Saint-Guilhem-le-Désert, Bonnefont-en-Comminges, Trie-en-Bigorre, en Froville. De zuilengangen, kapellen, portalen en loodglasramen werden aan het begin van de vorige eeuw naar New York verscheept door George Grey Barnard. Het museum is 16.000 m² groot en bevat ca 5.000 Europese kunstwerken uit de middeleeuwen (van de 12de tot de 15de eeuw).

Voor liefhebbers van middeleeuwse kunst niet te missen. Maar ook voor mensen die graag wandelen en de andere kant van New York willen ontdekken. Een nadeel: als je moet plassen, kan dat niet zonder 20 dollar entreegeld te betalen, wat vreemd is in Amerika (niet de 20 dollar entree, wel toiletten die zich na de betaalgrens bevinden). Aan de voet van de heuvel ligt echter een parkje met speeltuin en publieke toiletten (zie foto onderaan). 

The past...

Wegens teveel werk en werk aan mijn andere blogs zitten de VS een tijdje in de koelkast, maar niet voor lang... In afwachting een beeld van Provo...

Amerikanen hebben iets met watertanks. Dat je die dingen aantreft in het wilde westen, tot daar. Maar in een oerwoud van glas en beton als New York? Toch duiken ze overal op, hoog in de lucht, in getale en in hout!

 

Er is geen enkele stad waar die houten tanks zo welig op de daken tieren als in the Big Apple. Het lijken misplaatste rekwisieten in een sciencefiction, zoals de machinepistolen in Battlestar Gallictica. Toch spelen ze nog altijd een zeer belangrijke rol in het watervoorzieningsysteem van de stad. En ze komen ook goed van pas als het brandt.

 

De meeste gebouwen met meer dan zes verdiepingen krijgen een tank op hun dak. Als afgeknotte kasteelkantelen, maar dan vervaardigd in Brooklyn. Het water wordt naar boven gepompt, komt in de tank terecht en de zwaartekracht zorgt voor de rest. Zakt het niveau te laag, dan reageert de tank als een doorgetrokken toilet en wordt via een pomp in de kelder opnieuw gevuld. Door een dergelijk vat op je dak te plaatsen, bespaar je een ton aan pompen in de kelder.

 

Andy Rosenwach van de Rosenwach Tank Company schat het aantal tanks in de vijf boroughs van New York op 10 à 15.000. Ze gaan gemiddeld 30 jaar mee, maar sommige staan er al sinds het einde van de negentiende eeuw. Ze worden op vrijwel dezelfde manier gemaakt als bier- of wijntonnen. Alleen zijn ze stukken groter en… ja, bevatten water. En waarom zijn ze van hout? Een stalen tank van ongeveer 38.000 liter kost 65.000 dollar, een houten 25.000.  Dat scheelt een borrel op een cent.

 

Maar ze staan niet op alle daken:

 

 

Neem nooit kleren mee als je naar Amerika gaat, alleen lege koffers. Textiel en schoeisel zijn er stukken goedkoper dan in België (biefstuk ook, maar daar hebben we het hier niet over). Of liever, neem niks mee, want ook koffers zijn er goedkoper.

Natuurlijk moet je dan niet gaan shoppen op Park Avenue in New York. Maar als je geen modefat bent, vindt je in Kmart, Wal-Mart, Old Navy, Pennies… voor een habbekrats toffe kleren van goede kwaliteit. De eerste en laatste dag in New York is het dus winkelen geblazen. Mijn koffers puilen nu al uit, maar wie zegt dat er niets meer bij kan?

Empire State (l)

 

De hemel boven New York is opgeklaard, dus we vertrekken te voet naar Soho, een uitgelezen jachtterrein (So – Ho!) voor kooplustige fanatici die altijd schrik hebben dat ze een koopje zullen missen. Mijn motto luidt dan ook: hoe meer je koopt, hoe meer geld je bespaart. Ieder zijn meug natuurlijk, maar mijn favoriete winkels in de trendy buurt zijn de Moma  Design Store, Urban Outfitters en Old Navy. Ook Bloomingdales sla ik nooit over, maar ik ga er alleen voor de toiletten. Niet in de kelder, maar op de vijfde verdieping. Heerlijke, welriekende toiletten die altijd vrij zijn en waar je van de vloer kunt eten mocht je dat willen. Een echte aanrader.

 

Flat Iron Building

 

De wandeling richting benedenstad ligt bezaaid met historische gebouwen en pleinen: de Empire State Building, sinds 9/11 weer de hoogste wolkenkrabber van New York, de Flat Iron Building, de eerste torenflat in de stad, Madison Square Park, Union Square… Wat is New York toch prachtig!  

 

Madison Square Park

 

Wat verder op Broadway stuiten we op een etalage volgepropt met handen. Het blijken porseleinen mallen afkomstig van een handschoenenfabriek die op de fles is gegaan. Prijzen schommelen tussen 40 en 150 dollar, een schijntje voor een conversatiestuk op de koffietafel. We pikken er twee uit, betalen en laten ze in ruil voor een bonnetje tot morgen achter in de winkel. Kwestie van niet de hele tijd met een uitgestoken hand rond te wandelen.

 

 

Na een kort bezoek aan Soho kunnen we het natuurlijk niet laten om een bezoekje te brengen aan de nieuwe Apple Store bij Central Park. De futuristische winkel bevindt zich onder een glazen kubus, vlak tegenover het beroemde Plaza Hotel dat al twee jaar in de steigers staat om te worden omgebouwd tot een luxeappartementsgebouw. Vergane glorie die definitief verdwijnt. Ondertussen moet ik weer dringend naar het toilet. Gelukkig heeft Bloomingdales ook in die buurt een winkel!  

 

Apple Store: onder de glazen kubus